Waarom ik dat toch niet eerder ontdekt heb.

Lieve mensen, dank jullie wel voor de enorme opkomst op mijn site en de lieve reacties! Zoiets noem je nou Hartverwarmend! Het steunt me enorm om er mee door te gaan.

Nou hier komt dan mijn 2de blog! Ik dacht eigenlijk dat ik, vandaag, precies een week geleden mijn eerste had gepost, dus is vandaag logisch dat ik het 2de verhaal in de ether slinger, maar het blijkt afgelopen vrijdag te zijn. Ik post ‘m toch maar vandaag! Ebbbiksinninn!! Hoewel…….voor de 2de keer parachutespringen is enger dan de eerste keer, heb ik me weleens laten vertellen. Maar ik “spring” gewoon.

Deze is trouwens wel ff “ietsje” langer dan de vorige.

Dit weekend logeerde ik bij mijn neef en zijn man in den Bosch, in hun nieuwe huis; Ze vonden het gezellig als ik kwam, en dan zouden we oa gaan kienen! Dat had ik nog nooit eerder gedaan, behalve als kind, met van die dikke kleine houten rondjes die bij de minste of geringste beweging van je broer of zus naast je, ineens op een ander getal stonden, en dan wist je niet meer waar die oorspronkelijk stond, Dan werd het natuurlijk ruzie. Daar was die avond, in den Bosch, totaal geen sprake van.

Het was een heel gezellig weekend, maar de kers op taart was toch echt zondagavond: Kienen bij de Broza; Dat klinkt het mooist als je het op z’n plat  bosch uitspreekt: De kinnebakkus flink naar voren en een harde R: Broozah!  Als ik dat zo hardop uitspreek lig ik al dubbel.

Het is zondagavond 19.00 uur, we hebben vroeg gegeten want het gaat gebeuren! Laten we er om half 8 zijn, dan zijn we dik op tijd en kunnen we lekker rustig kijken naar alles en iedereen. Oke zo gezegd zo gedaan, hup in de auto, parkeerplaats zoeken, dat valt niet mee, want het is al keidruk. maar een paar straten verderop toch een plek gevonden, we waren bijna weer thuis, volgens mij.

Voor de ingang staat een beste rokersbrigade ons op te wachten; een hele groep vrouwen die  nog ekkes een siegrètje  willen roken voordat ze gaan beginnen.

In de, al in oeteldonk kleuren, versierde zaal aangekomen, kijk ik m’n ogen uit; Rijen lange tafels met mensen (vrouwen zijn duidelijk in de meerderheid) die van alles voor hun neus hebben uitgestald; allerlei zakjes en bakjes snoep, limonade of een biertje en allerlei kleuren stiften,die uit een serieus etui gekomen zijn, en omdat ze kijken met een blik: ik ben geïnstalleerd, ik ben er klaar voor, voel ik me nu al een brugpieper tussen al die cracks. Wij kunnen gelukkig toch nog een plekje vinden waar we bij elkaar kunnen zitten, anders is er natuurlijk niks aan. Op tafel liggen, slordig gedrapeerd,  3 plastic pedaalemmer zakken en een geplastificeerde dranken-en frituurlijst, wat me minstens 30 seconden kost voordat ik begrijp waar die zakken voor zijn; Ineens gaat er een lampje branden: Ahaa, als iedereen, vanavond, aan de vette hap gaat, plus al die toelie die men zelf heeft meegebracht heeft verorberd …….ja dan wordt dat een zooitje als dat allemaal op tafel slingert. Die zak heb ik meteen onder tafel gegooid, we hebben toch niets te happelen meegenomen en, m’n gezelschap en mijzelf kennende gaan we zeker niet aan de gefrituurde caloriebommen.  Hahahaha, het tegendeel is waar: m’n neef duikt bijna kwijlend, direct op de plastic lijst om te kijken wat hij in de pauze allemaal gaat “vatten”.

Oké, stelling ingenomen met de aangeschafte bingo boekjes voor mij, waarvan elk vel een andere kleur is, oooh vandaar ook al die verschillende kleuren stiften die men heeft, want  bij bijvoorbeeld  rossss op een rosssss blad,is nie hèndig, kènde nie snel genoeg zien dagge kien hèt! Dan moet je een andere kleur stift gebruiken. Ik ben hartstikke blij met m’n zojuist daar aangeschafte roze ( rossssse) stift, die er uit ziet alsof daar snoepjes uit gaan komen elke keer als je op de punt drukt, het zou ook maar zo een  tube kunnen zijn, waar knalrosssssss chemisch ruikende kauwgom uit komt draaien. nee nee, dat is het allemaal niet, het is gewoon een serieuze stift waar ik geldprijzen mee binnen ga harken!

Nu nog even weten hoe het kienen hier werkt, want er staan wel heel veel cijfers op 1 zo’n vel. Gelukkig krijg ik tips en tricks , oa ook van onze buren die er al jaren iedere week komen! Zij hebben gewoon 4 vellen de man, per ronde, om in de gaten te houden waar ze helemaal geen moeite mee hebben blijkt later. Ik denk dat wij met 1 vel per keer onze handen al vol hebben.

Het is een gezellige sfeer, overal vrolijk kletsende mensen, die al behoorlijk wat naar binnen zitten te werken. En het is nog niet eens begonnen, knisperende zakkies met oa waspeentjes, winegums of droppies stop het er allemaal maar lekker in! Ik denk dat er geen vegetariër of veganist in tha house is! Later begrijp ik pas, dat je tijdens het spel niet veel tijd hebt om te knabbelen, dus dan nu maar.

100% NL schalmt gezellig door de tent. Ongelofelijk tof om te voelen dat iedereen er zin in heeft. het is een heel sociaal gebeuren. De sfeer zit er al goed in! En dan gebeurt het: een bepaalde tune klinkt….. het wordt langzaam rustiger in de zaal en mij wordt gezegd dat die tune het teken is dat we gaan beginnen.

Ik heb er ook echt zin in, en als ik er op let, heb ik gewoon permanent een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Dat voelt zo goed! Nu nog iets winnen dan weet ik helemaal niet meer waar ik het zoeken moet van geluk hihihi!

We zijn begonnen! En ik merk dat ik de cadans van de “getalomroeper”, of hoe heet zo iemand eigenlijk? Goed kan hebben.

Jiehaaa! Kom maar op!

We zijn nog maar net onderweg, doemt er ineens een echt behoorlijk corpulente man op, met een leren tasje om, het tasje hangt echt heel ver onder de hoogte waar normaal een buik zit, maar toch hangt het heel dichtbij z’n buik ( denk daar maar eens over na, hoe dat dan er uit ziet) hij blijkt  ” Franklin” te heten, een echte goeie lobbes ogende jongeman,  hij loopt langs de tafels met de tekst: “Wie wil er wat smikkelen of smullen”? En dat alsmaar herhalend, door de hele zaal. Ik lig in een deuk. Zo hier en daar wordt er al een vette hap besteld. Wel meteen afrekenen! ( hup! de buit gaat in het zakkie van onze Franklin!) En als je dan, tijdens je betaling, ff de getallenreeks niet meer hebt kunnen volgen, herhaalt hij ze met een gemak voor je. Da’s toch lief van onze Franklin! Krijg je er gewoon gratis bij!

Inmiddels een paar ronden gehad, bij de eerste ronde verdien je 10 E als je 1 rijtje Kien hebt, dan de vlgnde ronde, moet je 2 rijtjes vol hebben en dan win je: 20 E en de 3de ronde de hele kaart vol  voor 40 E. Nou dat moet toch een keer lukken. En terwijl we lekker, meditatief, bezig zijn met hokjes aanstippen, roept de getallenman: “en de jongens van Shownieuws zijn er ook weer”! Ze zijn er pas voor de 2de keer maar de getallenman  schijnt het nodig te vinden om dat te melden. Er wordt wat gesmiespeld, en naar ze gekeken. De jongens doen net of er niks aan de hand is, en gaan geconcentreerd door met getallen verzamelen.

Op een gegeven moment roept m’n neef: “Jaa jeetje, ik ben de draad kwijt”! Wij drietjes krijgen de slappe lach, en voordat we het in de gaten hebben, ligt de hele tafel mèt ons dubbel, wat resulteert in een concert  van rauwe rokers-lach geluiden. Ongelofelijk! Steek er dadelijk nog lekker eentje op zou ik zeggen! Dan begint er iemand ineens te vertellen dat haar schoondochter in het gekkenhuis werkt, en dat ze daar allemaal de hele dag : Hallo Allemaal, van onze inmiddels wereldberoemde juf Ank, zitten te zingen. Je wordt zo melig dat je om alles lachen moet.

We hebben nog niks gewonnen, maar we hebben het heerlijk! De ene ronde volgt de andere in een gestaag tempo op. Ineens klinkt er: “wie heeft er een slaatje besteld”? Misschien vind ik het niet meer zo grappig als ik er vaker zou komen, maar tot nu toe is het nog hilarisch, als je “serieus” bezig bent geld te maken, en je hoort zoiets uit het niets.

Pauze! Poeh, dat was hard werken! Ik moet plassen dus ren met velen mee richting de wc, daar staat een hele rij maar het gaat gelukkig rap want er zijn enorm veel wc’s; Daar is over nagedacht neem ik aan: veel wc’s wil zeggen: snel klaar-  kun je lekker geld uitgeven bij het cafetaria of aan de bar,  want omzet moet er uiteraard gemaakt worden in een betrekkelijk korte tijd.

Ik loop een beetje rond te kijken wat er allemaal in zo’n pauze gebeurt, terwijl neeflief in de rij voor de calorieën staat, valt mijn oog op  2 niet al te grote rijen wachtende mensen, tegenover de bar, ik denk: die staan daar vast niet op de bus te wachten. Ik ga poolshoogte nemen; een beetje verscholen in een hoekje staan 2 Fruitmachines waar mensen óók daar nog even snel hun slag proberen te slaan! Ik begin langzaam echt in de gaten te krijgen dat ik me tussen “verslaafden”  bevind hahaha. Teruggekomen in de zaal, tettert er weer zo’n Nederlandstalig liedje door de speakers: ik luister naar de tekst , terwijl ik naar mijn plaats terugloop, en hoor: Je speelt al jaren een spel, maar nu heb je verloren! Ik kom niet meer bij, zo toepasselijk als deze tekst is. En dan komt DE TUNE weer, je weet wel, die ene, die ervoor zorgt dat iedereen weer netjes op tijd op z’n stoeltje kruipt.

Een eindje verderop, aan onze tafel, begint men snoepjes uit te delen; zuurtjes! ja, dat zou ik dus niet uitgekozen hebben, als ik weet dat mijn tafelgenoten, lees: afnemers, niet hun eigen vaste tandjes hebben meegenomen naar de Kienavond. Dit is een blog hè, dus het geluid kan ik niet nadoen, maar als ik je vertel dat het een mix is van licht klapperende tandjes en het  geconcentreerd kapot bijten van het snoepie, dan kom je misschien in de buurt. Ik moet weer lachen.

Ondertussen hebben we alweer een aantal spellen gespeeld helaas nog steeds zonder resultaat. Geen van ons drietjes heeft, tot dan toe, ook maar iets gepresteerd. Op een gegeven moment klinkt er ergens : “Kiennn”!! De getallenman schalt door de microfoon: ” hee, dah is Conchieta( door hem uitgesproken: Konsssjetta) “Ik hai ze nog nie geheurd vanavond, maar ze is wel binnen heur”! Dus ons Konsssjetta is duidelijk een stamgast, zeg maar gerust Kien-Junk!

Terwijl mijn 2 mannen en ik best wat moe beginnen te worden, blijft onze Franklin onvermoeid langs alle tafels lopen, om iedereen van een natje en een droogje te voorzien.  Inmiddels is zijn leren zakkie aardig gevuld, want we horen hem al van verre aankomen met de flink tegen elkaar aan kletterende munten ( dat nog steeds relaxt hangt onder zijn balgje). terwijl hij langsloopt zegt één van onze buren: ” Da’s een zware zak Franklin, die moet je gewoon ff legen”! De avond vordert, de humor wordt platter. De hele tafel ligt weer plat. Maar het kèn allemaal nog net.

We beginnen aan de laatste 3 rondes. best wel spannend, want je kunt alle 3x, 450 Euries winnen! Het wordt net ff wat stiller dan het het de hele avond geweest is. het stomme is, dat je bij elke ronde denkt: nu gaat het gebeuren, ik ga winnen! Ik voel het! Maar nog nie misschien!

Mijn neef, zegt: “let op, de mensen trekken dadelijk hun jas al aan voordat het afgelopen is, en als de laatste nrs nog maar koud opgenoemd zijn, is de zaal al bijna leeg”.

En ja hoor, het is echt waar! Bij de allerlaatste ronde, zitten mensen met hun jas aan ,inmiddels alles al netjes ingepakt, te spelen. dat ziet er niet uit! Als alles klaar is,de 450 piekies zijn uitgedeeld ,wenst de getallenman iedereen nog een fijne avond, maakt nog wat reclame voor de op stapel staande carnavals- en haring happen Kienavond, maar het is voor doveman’s oren bestemd want het zwikkie verlaat de zaal alsof onze Franklin net is komen vertellen dat er brand is.

We hebben een heerlijke avond gehad!  Ik ga er zeker te weten weer een keer heen! Ik vind het wel iets voor mijn verjaardag; lekker vrienden daar uitnodigen, en dan zie ik mezelf rondgaan met een enorm grote zak snoep! Gewoon ouderwets trakteren! Ik droom er nu al van! hahaha!

Eenmaal buitengekomen, banen we ons een weg door de kwebbelende rokersbrigade voor de deur, en schuifelen we, langzaam achter onze concu-lega’s van vanavond richting auto. Met nog 1 hoogtepuntje voor het slapen gaan: De Luizenmoeder kijken! ik ben daarna met een hele grote glimlach op mijn gezicht gaan slapen.

Dank Andy en Janice voor een supergezellig weekend! Wanneer gaan we weer?

Wordt vervolgd! xxx