Mijn keek op de week

Vorige week belde een vriendin me, of ik meeging naar een speciale raadsvergadering in Deventer, bestaande uit; Prinses Laurentien, de Raad, en een Kinderraad . Haar dochter zit in die Kinderraad  dus dat leek me enig! Hoppaaaa, op de electrische fiets, naar Deventer!  We lopen het gebouw binnen, waar een chagrijnige receptioniste, schalt naar een collega van haar: “ik gooi de poortjes gewoon open hoor, ik word gek van het iedere keer op de knop drukken” Tuurlijk meisje, het is al 4 uur in de middag, dan mag je best de knollen op hebben. Muts! Veiligheid? Wel eens van gehoord? Eenmaal aangekomen in de Raadszaal zag ik een heel mooi plekje voor ons beiden, ik vroeg aan het raadslid Lida Zegel, die ik goed ken: “mogen wij hier zitten”? Nee zei ze , daar zit de prinses dadelijk. Oepss da’s nou jammer ik vond dat nou net zo’n mooi plekkie!

We wachten,  op de vrouw die, door te trouwen met prins Constantijn,  haar bloed veranderd zag van rood naar blauw. Daar is ze….. heel dynamisch, niet verlegen, op nonchalante flatjes, maar vooral heel betrokken gaat ze in het midden staan. De burgemeester heet haar welkom, Laurentien neemt de microfoon over als de burgervader z’n zegje gedaan heeft. Ze vertelt hoe fantastisch ze het vindt dat Deventer meedoet aan een door haar opgezet project waarbij een Kinderraad mag meebeslissen over: waar geld voor armoede naar toe moet. De verplichte zegjes zijn gedaan en we beginnen! De Kids stellen zich 1 voor 1 voor. Wij zitten daar hassssstikkke trots te weze als “ons eigen prinsesje” opstaat en zich en plein public voorstelt. Na de kennismaking , maken de kinderen, duidelijk gedrild door een goeie coach, op ludieke doch zeer serieuze wijze, door in  rap tempo om de beurt op te staan, hun standpunten duidelijk. Laurentien luistert aandachtig en schrijft fanatiek mee wat ze zoal hoort uit de monden van de kids. Oké, nu was het de beurt aan Laurentien om in gesprek/ debat te gaan met zowel de kinder- als de volwassen raadsleden. Ze doet het werkelijk fantastisch! Voelt de “grote” mensen flink, maar elegant aan de tand, en is duidelijk blij verrast wat de kids zoal te berde brengen. Het was een levendige vergadering en heel mooi te zien hoe ontwapenend, maar tegelijkertijd met een groot verantwoordelijkheidsgevoel, de kinderen zo’n vergadering lieten sprankelen.

Ik was nooit een grote fan van Laurentien, maar vanmiddag heeft ze me omver geblazen: Je zag dat deze armoede problematiek haar echt raakte, en dat het geen  vergezocht “opvul” tijdverdrijf voor een prinsesje was, maar iemand die heel lief met de kids naar structurele oplossingen aan het zoeken was.  Ik ben ommm!!! Het was een superleuke middag, alleen jammer dat ik niet op die ene stoel mocht zitten. Dat was een beetje mindah!

Afgelopen zaterdag kwamen mijn kids hun slaapkamer, opruimen. Alles staat er nog zoals ze het huis jaren geleden hebben verlaten. Ja, het staat mij niks in de weg. Maar schoolboeken enz. willen ze helemaal niet bewaren, nou dan moet je het komen weggooien. we zijn met z’n drietjes aan de slag  gegaan; Al gauw “smolten” we om de haverklap omdat ze bijv. dagboekjes vonden waar ze als klein prutteltje in geschreven hadden. De Ooh’s en de aaahh’s waren niet van de lucht die middag, ongelofelijk veel de slappe lach gehad van dingen, die vroeger hip waren, en nu algauw het predicaat sneu kregen. Als klap op de vuurpijl lagen we in een deuk omdat ik al jaren,de trotse eigenaar ben van een Old Skool, èchte Jan Jansen racefiets; die heb ik ooit op de kamer van de jongste geparkeerd. Daar staatie prachtig, en geen mens in de weg. Toen de klus geklaard  was en er alleen nog even gestofzuigd , of is het stofgezogen, moest worden, moest de fiets ff weg, dus ze rijdt ‘m tijdelijk mijn slaapkamer in, waar mijn oudste dochter op de grond zit met een grote doos foto’s voor haar neus, ze kijkt op en ziet dat ding haar kant op komen, ze schiet zo ongelofelijk keihard in de lach: waar komt díe dan vandaan? Ze komt niet meer bij, en steekt ons ook aan. De tranen rolden ons over de wangen. Niemand had, van tevoren, zin in deze middag, want als je mijn vorige blog toevallig hebt gelezen…… dan kan ik je vertellen dat ook deze 2 familieleden van me, heel veel leukere dingen kunnen bedenken dan opruimen en poetsen, maar het was heel gezellig en “de taartjes Wulf” gaan, omdat het zo goed bevallen is, binnenkort, de zolder maar eens op, kijken wat we daar allemaal tegenkomen en vooral wat kunnen we weggooien. En als dat nog steeds goed bevalt, heb ik nog ergens een “opslagje”  waar ik oa een origneel AGA fornuis heb staan, als ik die in mijn keuken zou laten zetten, zou de vloer verzwaard moeten worden. Ik bewaar ‘m uit jeugdsentiment maar of 1 van mijn kinderen ‘m ooit hebben wil, is een heeeele kleine kans. Wordt vervolgd!

Zondagmorgen heb ik, met vrienden, überzalig 14 km gewandeld; het was koud maar lekker zonnig! Halverwege gestopt bij Het Gebakhuus ( woon je in de buurt van deventer, en ken je het niet, dan moet je even googlen, want het is een best kept secret)

Maandag ben ik naar het Maxima Medisch Centrum in Veldhoven gereden, waar mijn nichtje met een zwangerschapssvergiftiging is opgenomen. Zij is de dochter van mijn, eind vorig jaar, overleden lieve zus Manola. We hebben de laatste jaren, in de familie, al heel wat voor de kiezen gekregen, dus de vreugde was groot toen we hoorden dat ze zwanger was, maar tegelijkertijd heel verdrietig omdat we wisten dat mijn zus die tijd helaas niet meer zou krijgen om het mee te maken.

Ze heeft een gezellige 1 persoons kamer en moet zich vooral rustig houden; Elke dag dat de baby blijft zitten is winst! Het is fijn om bij haar te zijn, ze valt zelfs af en toe in slaap wat ik, in dit geval, als een compliment opvat. Ik zit lekker op mijn laptop mijn blog te schrijven. We missen allebei iemand, maar maken er samen het beste van.

Aan het einde vd middag ga ik naar den Bosch, ik ga logeren bij mijn neef en zijn man. : We gaan een enerverende avond tegemoet: mijn neef heeft nl., met Valentijn, een Reading cadeau gekregen van zijn echtgenoot. Hoe origineel! Ik had de eer er bij te mogen zijn. Gauw koken, want het is zo half 8. We waren nog maar net klaar met ons diner, of de bel gaat: Daar stond de vriendelijke jongeman die 2 uur lang “een trappetje naar boven” voor ons zou aanleggen. Allemaal koffie thee? En klaar voor de start af! Hij begint te vertellen dat hij al een aanwezigheid van iemand voelde toen hij binnenkwam. We waren benieuwd wie het was. Na wat meer aanduidingen kwamen we er al snel achter dat het mijn man, Alexander, was; de jongeman geeft door wat er van “de andere kant” doorkomt en het is zo mooi om heel veel liefs en liefde van “boven” te krijgen van mijn grote liefde! En dit alles op een gewone doordeweekse dag . Ik was er heel verguld mee. De 2 uur vlogen voorbij. Ik ben heel erg blij dat ik er in geloof, het geeft me heel veel rust. En de vriendelijke jongeman heeft, deeltijd, nog een andere zweverige baan: Hij is piloot bij de KLM. Ik vond dat kei geinig.

De volgende dag had ik afgesproken met oud collega’s van de KLM, ik ben ooit in een ver verleden grondstewardess geweest, toen we naar Bathmen verhuisden en mijn oudste dochter geboren werd, ben ik gestopt. We zijn een groepje van 5, en ik ben de enige die destijds afgehaakt is. Als wij bij elkaar zijn, “doen” we niks anders dan lachen. Heerlijk! Zo ook deze dinsdag. we verzamelden in de Meern, bij 1 van de meisjes, en van daaruit met de bus naar het centrum van Utrecht. Terwijl we liepen, ziet eentje een stuk blote enkel bij mij…….. “heb jij geen sokken aan in deze kou”? jawel, zeg ik, enkelsokken. “Da’s toch veel te koud”? Nee hoor ik ben oké zeg ik lachend. We moesten nog even onze OV kaarten opladen bij een Primera in het lokale winkelcentrum, terwijl we dat aan het doen zijn mis ik degene die zich zorgen om me maakte. Even later komt ze terug met een paar zwarte kousen van Zeeman. “Hier trek dalijk maar aan in de bus, ik wil niet dat je verkouden wordt”. Dank je wel! Liefff! Ik heb in de bus eerst de nieuwe sokken aan gedaan en de enkelsokken eroverheen. Mij kon niets meer gebeuren. Wat is het toch dierbaar om vrienden van vroeger te hebben. Het was een heerlijke dag! En we hebben weer een reisje in het vooruitzicht gesteld: Buenos Aires it is!. Ik heb er niks op tegen! Wanneer gaan we??!!

S’avonds weer teruggetuft naar mijn inmiddels vaste stek bij the golden boys! Ze kijken er al niet meer van op, als ik aanbel met mijn rolkoffer in de hand. ik plof met ze op de bank, krijg een lekkere kop thee, we kijken Typisch Tuinzicht: m’n lievelingsss’ en dan is het tijd om te gaan slapen. de volgende dag ga ik via het ziekenhuis  terug naar Bathmen. Ik had mijn nichtje geappt of ze nog lekkere dingen wilde hebben. Nou daar kwam idd een lijstje met allemaal snoeperijen. It runs in the family!! Wat was ze blij, toen ik aankwam met een tas vol “shitt”. Haha! S’middags terug naar Battum getuft, haar met een gerust hart achter latend omdat het eigenlijk best goed ging en ze in dat ziekenhuis in hele goede handen was.

Het is inmiddels donderdag, en ik ga met een vriendin naar de sauna; Ik had dat met kerst van haar cadeau gekregen. We hadden er allebei veel zin in. Ineens zie ik om 8 uur s’ochtends, op de app, dat mijn nichtje naar de OK gebracht wordt, voor een keizersnede. Het leek er de dag daarvoor niet op, maar dingen kunnen ineens anders lopen. Ik bel met mijn neef, en we zijn het er over eens dat we niet thuis gaan wachten, maar in het ziekenhuis. Dus hup……. weer naar Brabant. Daar aangekomen is NOLA inmiddels geboren! Weliswaar veel te vroeg, maar gelukkig is alles goed gegaan, maar de kleine heeft nog een lange weg te gaan. Ook hier weer een gevoel van enorme vreugde, maar ook, om verschillende redenen, verdriet “Als u begrijpt wat ik bedoel”, zou Olivier B. Bommel zeggen. Ik mocht de kleine in haar supersonische glazen huis heel eventjes bewonderen. Zo klein als ze is, zoveel kracht spatte er al van af! You Go Girl!!Ik hou nu al heel veel van je! Ik ben niet heel lang gebleven, want rust kan iedereen redden. Ben daarna doorgereden naar de sauna, toch nog ontspanning na een enerverende ochtend. En jaaa ………ik heb echt in mn bl..tje in de vrieskou gelopen! Whahahaha!

Tot volgende week! xxx