Hora Est!

Daar ben ik weer! ik begin er nog een keer lol in te krijgen! Elke week is het streven, om mijn verhaal wat korter te maken, maar ik geloof dat ik me er maar niet druk om moet maken. Tis weekend per slot van rekening! Dusssss……..relaxxxx!

Deze week kan ik weer iets op mijn lijstje bijschrijven van iets wat ik nog nooit eerder heb meegemaakt; Mijn nichtje, de dochter van mijn jongste zus Katja, is deze week gepromoveerd! Ze heeft haar hele familie uitgenodigd om bij de verdediging van haar Proefschrift te zijn. Uiteraard zijn we erheen gegaan. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Vond het best spannend.

De grote dag is aangebroken, en de taartjes Wulf gaan gezellig met z’n drietjes met de trein naar Rotterdam. We hadden de tijd om de trip bij Starbucks, naast het station, te laten beginnen. Gezellig keuvelend, nog gauw even de telefoon opladend, aan een bakkie waar je naam met een getekende smile opstaat; Onze dag kan nu al niet meer stuk! We moeten gaan.

We lopen richting station, moeten nog even onze OV kaarten opladen, (zou eigenlijk ook bij Starbucks moeten kunnen) en gaan door de poortjes. Plaats genoeg in de trein, zodat we in de 4-zitter kunnen. Zo, we zitten! Wat voel ik me toch een gezegend mens, als ik met mijn familie op stap ben. De reis gaat voor mijn gevoel veel te snel voorbij. Op Rotterdam Alexander moeten we overstappen op de Metro; We duiken nog even een AH To Go in om een lunch in te slaan. het wordt bietenwraps met tonijn voor de één , en 2 quinoa salades met veel gezond groen. Terwijl we in de rij voor de kassa staan, denk ik ineens: ooh we hebben bestek  nodig om die bakjes leeg te kunnen lepelen. Ik kijk een beetje zoekend om me heen. Zegt er iemand bij me in de buurt: “bestek staat bij de salades in de koeling” “Dank je wel”, zeg ik. Ik voel me altijd zo’n boerin in de grote stad, en dat werd nu weer eens flink bevestigd! Ik zie idd een bakje gevuld met groene plastic lepels en vorken. Ik denk: wat is wijsheid? Gaan we het met een vork of met een lepel verorberen? Ik kan zo snel geen keus maken, dus kiep ik snel, van allebei wat in mijn tas, altijd handig. Terwijl ik het couvert zie landen in mijn tas, ontdek ik dat iedere vork ook een lepel is, ooh errug! Ik schaam me dood! Muts! Eenmaal in de metro zitten we heerlijk te genieten van het  gezonde voedsel. Terwijl ik met mijn hoofd tussen de quinoa korrels hang, voel ik ineens dat er iemand bij me blijft stil staan, ik krijg een kus op mijn wang ; Wat gebeurt hier? Dacht ik in een split second? Ik kijk op: Het is mijn jongste zus, die in dezelfde metro blijkt te zitten. “Hee hoooi! Wat zitten jullie voor troep te eten” vraagt ze? Hahahahahaha! “Wil je een hapje”?, vraag ik, “nee dank je wel! Bah bah”

Hora Est 1

We arriveren bij het Onderwijscentrum Erasmus MC. We laten ons door een vriendelijke gastvrouw uitleggen waar we naartoe moeten, terwijl we het eigenlijk gewoon op de uitnodiging hebben staan. Het is fijner als iemand het je live uitlegt. Al gaande worden we een beetje Zwaan Kleef Aan, zodat we en groupe op zoek gaan naar de bewuste Collegezaal . We wilden bescheiden op de 2de rij gaan zitten, maar ons wordt verzocht op de eerste plaats te nemen omdat een lege rij niet prettig praten is voor de Promovendus. Allengs vult de zaal zich achter ons. Ineens houden we allemaal op met kletsen, want precies op de aangekondigde tijd, doemt er er vanuit de gang, achter een gesloten deur, een soort geluid van koeienbellen op…….. huh? wat krijgen we nu? het geeft mij een enorm Milka/ Alpenweide gevoel. De deur gaat open, en we zien een Pedel aankomen ( uitgesproken als Puddèl, heb ik achteraf gegoogeld); een mevrouw met een stok met bellen in haar hand. Ze had ook niet misstaan, voorop, bij de plaatselijke  harmonie. Nee dat is flauw gezegd, het is gewoon een mooie oude traditie. Ze vraagt ons op te staan, en daar kwam het hele zwikkie, met dikke titels voor hun naam, en gekleed in toga met op het hoofd, een academische baret. Vanaf dat moment voel ik me echt in een totaal andere wereld beland. Het is een internationaal gezelschap, blijkt. De Rector Magnificus, ik schrijf het maar met hoofdletters, omdat ik het gevoel heb dat dat zo hoort, opent, daarna begint mijn nichtje  met haar Lekenpraatje van een kwartier; Ik ben nu al apetrots, en het water in mijn ogen voel ik langzaam stijgen. Alles is in het Engels. Ik spreek best Engels,maar dit onderwerp dwingt me om alle zeilen bij te zetten. De titel van haar Proefschrift is: Nutrition and cardiometabolic health. Over de rol van DNA Methylisatie. Duidelijk toch?! Pfffff!

IMG_7616 (1)

Het Lekenpraatje, oftewel uitleg in een notedop aan ons, zit erop; Het is eigenlijk een “warmdraaiertje” voor de Promovendus, zoals mij van tevoren door mijn specialist, is uitgelegd. De bal ligt nu bij de Commissie.  Iedere hoogleraar, professor, voelt mijn nichtje, op zijn, of haar beurt en manier, aan de tand; Ik vraag fluisterend aan mijn broer Bam (dit is al heel zijn leven z’n bijnaam, ik denk dat er maar weinigen zijn die weten hoe hij echt heet hihi), of dit nog mis kan gaan. “Nee” zegt hij, in principe niet. Sommigen van de hooggeleerden zijn voor mijn gevoel best irritant, door op elke slak zout te leggen, maar later zei mijn nichtje dat ze nog heel vriendelijk waren. Het kan dus nog erger. Overigens is één hoogleraar, achter “de tafel”, haar promotor, ( een hoogleraar die een promovendus, bij de vorming en verdediging van zijn/haar academisch proefschrift begeleidt.) Deze jonge vrouw zit ongelofelijk te te glimmen als er goeie antwoorden komen, en schudt ietwat bozig nee nee, als ze het niet eens is met de hoge heren. Zelfs als Kim het glas water pakt, om een slok te nemen, knikt zij heftig ja, alsof ze wil zeggen: heel goed Kim!Doe maar even! Deze schattige vrouw leeft zo enorm mee met Kim, dat ik heel veel naar haar zit te kijken. Het is een toneelstuk op zich. Het is super aandoenlijk, hoe ze Kim van een paar meter afstand, alle support geeft die ze kan en mag geven! Het is al snel overduidelijk  dat zij verdomde belangrijk is geweest in dit hele proces.

Af en toe ben ik blij dat ik er iets van begrijp; we hadden allemaal het boek van tevoren toegestuurd gekregen, ik dacht ff slim te zijn door het plan te hebben om het van tevoren te lezen, zodat ik het vandaag zou kunnen volgen…….nou die droom heb ik na 3 bladzijden, ongeveer bij iedere zin gebruik  makend van Wikipedia en Google keihard laten varen. Uiteindelijk heb ik me beperkt tot het Dankwoord. En zowaar kwamen wij er ook in voor.

IMG_7677

Een uur lang worden er vragen op Kim afgevuurd, en ze houdt zich heel goed staande; Wie zich ook goed staande hielden, waren haar 2 Paranimfen, haar Steun en Toeverlaat die tijdens het hele onderzoek, altijd achter haar hebben gestaan, maar nu letterlijk . Eén ervan is een meisje die daar al die tijd op prachtige hoge hakken moet blijven staan. Ik heb ongelofelijke medelijden met haar, maar ze slaat zich er goed doorheen. Gelukkig voor haar, denk ik, gaat de deur plotseling open en komt de, ons inmiddels bekende, mevrouw met de stok met koeienbellen binnen, luid verkondigend: “HORA EST”!!! Ik heb geen Latijn gehad, maar met mijn spaans en frans kom ik er ook achter wat ze bedoelt. Hopppaaaa Klaarrrrr! geen vragen meer!!! HET IS TIJD!!!!

De serieuze delegatie verlaat de zaal, om zich te beraden, maar dat is, volgens mij, slechts een formaliteit want het is gewoon om ff , achter de schermen, lekker in je neus te peuteren, en of te kriebelen, waar je misschien allang jeuk had, enz. Na 10 minuutjes komen ze terug en is er blijdschap, als het Doctoraat aan haar wordt uitgereikt. Er volgen mooie speeches. Ze krijgt complimenten, oa, dat ze zo hard en zo enorm gestructureerd te werk is gegaan al die tijd, en dat ze heeft bewezen een echte wetenschapper te zijn. Het is, dat ik zeker weet dat ze familie van me is, maar deze genoemde eigenschappen heeft ze duidelijk van haar vaders’ kant!!

IMG_7662 (1)We gaan aan de borrel! We verlaten de de Collegezaal, en komen op deze manier weer in de wereld van NU. We gaan de jonge doctor feliciteren! Terwijl we in de rij staan om dat te kunnen doen, zie ik in mijn ooghoek de Rector Magnificus, in zijn eentje, bij een sta tafel staan, enorm te smikkelen van de dingen die daar uitgestald staan; Er stonden oa ook M&M’s bij, staat hij daar nou van te snoepen?!! Ik kan het niet goed zien, daarvoor staat hij net iets te ver weg. maar zo lekker snacken in toga met “pet” krijgt ineens een stripfiguur uitstraling! Hahahahaha! Je ziet het decorum helemaal wegvallen en is het ineens gewoon een mens, die op dit tijdstip van de dag, toe is aan voedsel, net als wij allemaal. En dat terwijl ik de hele verdediging lang, recht tegenover hem zat, en enorm tegen de onbenaderbare man. Nu had het mijn buurman kunnen zijn. Ik moest zooo lachen!

We zijn na deze borrel doorgegaan naar een andere locatie in de stad, voor the afterparty! Wat was het een speciale dag! Dat ik trots ben op mijn lieve nichtje moge duidelijk zijn!

Het streven in mijn leven is, om in zoveel mogelijk verschillende “werelden” te komen. Dat is deze dag zeker weer gelukt! Wie weet waar ik volgende week terechtkom!

Lieffss xx