5.45 uur op het hoekje!!

Ik ben, 2 weken geleden, ergens beland, wat ik nog nooit eerder had gedaan: 40 dagen lang mediteren, vanaf Aswoensdag tot Pasen, om 6 uur s’morgen in de kerk. Nou jij weer! Maar hoooo, ik moet eerlijk zijn, en bekennen dat ik zooo stoer niet ben, dat ik al vanaf de start meedoe, nee nee no worries.

Ik werd er 2 weken geleden op attent gemaakt door een vriendin( wat heb ik toch grappige vriendinnen); Wat als grapje, door een groepje mensen van de kerk in Bathmen, werd geopperd, is door datzelfde groepje, ten uitvoer gebracht.

“Oké, beloofd! ik ga een keer mee.”

Blog #8-4

Het is maandag 12 maart 5.45 uur….. ik heb ingestemd om mee te gaan,  wil het wel weer meemaken. Ik was de avond ervoor van plan om heel verstandig, heel  vroeg naar bed te gaan, maar van avondmens naar “boeddhist”, in een paar uur, is blijkbaar wat teveel gevraagd! Om 20.30 uur, appt mijn vriendin: ik ga zo slapen, op tijd naar bed gaan hè! Poeh hee, dat is ècht ècht ècht kinderbedtijd voor mij. Ik had tien uur in mijn hoofd, herinner me niet meer wat er die avond is gebeurd, ik denk eigenlijk niks, maar het werd uiteindelijk toch 00.15 uur,voordat ik er in lag: same procedure as usual! En toen die wekker ging, om kwart over 5, had ik wel zo’n ongelofelijke spijt; Maar ja, s’avonds een vent, s’ochtends een vent! dus hoppaa, eruit, het is voor mijn eigen welzijn: wandelen doe ik al heel veel jaar, maar daar is inmiddels, af en toe, het “vertroetelen”van de geest bijgekomen. Wijsheid komt met de jaren!

Terwijl ik, in het donker, naar de hoek van mijn straat loop, voel ik me heel stiekum toch al wel een beetje een stoere boeddhist.  In de verte zie ik een schim, dat moet ZE zijn, wie anders op dit tijdstip?  We zetten koers naar de kerk. Deze originele actie, is voor iedereen toegankelijk, dus ik hoef geen lid van de kerk te zijn; wie, 20 minuten, stil wil, èn kan zijn, is van harte welkom! Het is niet de eerste keer  dat ik op dit tijdstip over straat loop, al is het wel een hele tijd geleden; maar dan was ik onderweg naar huis van een hele gezellige avond, en ooh ja, Ik heb een aantal jaar bij de KLM gewerkt, en als ik dan om 6 uur moest beginnen, ging ik om 5.15 uur van huis, om vervolgens laagvliegend, over een toen nog compleet lege A2,  te racen. Maar dit voelt heel anders.

Al lopend, kletsen we wat, een beetje fluisterend, dan weer wat harder, je loopt toch langs huizen met open slaapkamerramen; Als ik mensen kletsend door mijn straat zou horen gaan, zou ik denken: gvd wie zijn die stukken onverlaat op dit tijdstip?  Ik merk dat ik licht gespannen ben. wat een onzin, je hoeft alleen maar niks te doen; Niemand die je gedachten kan lezen, als je misschien, lekker praktisch, alvast een boodschappenlijstje aan het maken bent, terwijl anderen bezig zijn met helemaal nergens aan te denken. Eenmaal binnengekomen, door de behoorlijk krakende eeuwenoude deur, zie ik een paar mensen in de schemer, stoelen en meditatie kussens op het altaar ( ik geloof dat dat hier: het koor heet) zetten. Ik doe mijn vriendin na, door mijn jas en schoenen uit te doen, althans………: Ik vertelde zojuist dat ik het allemaal een beetje spannend vond, dat bleek ook uit de manier hoe ik uit mijn jas probeerde te komen; Van die hele lange rits, “ligt” er al een tijdje, slechts 1 tandje niet in het gareel, waardoor ik mijn jas soms niet uit krijg; dat irritante tandje zit iets hoger dan het midden van de jas. Het zorgt ervoor dat alles,wat na de dwarsligger komt, wordt geblokkeerd, ik dacht: Nee, niet nu hè! Jaawel wel nu! Grrrrr! De ervaring had me al geleerd, dat als ik een paar keer de rits heel hard en snel naar beneden en naar boven deed, dat ie zomaar ineens over die dwarsligger zou kunnen glijden. Dus huppakee, grof geweld  gebruiken dan maar.  Ondertussen ging de geoliede machine van stoelenzetters en mensen die binnen kwamen druppelen, jas, schoenen uit, gewoon door. Niemand had in de gaten waar ik mee bezig was, mijn vriendin fluisterde me toe, “ik ga alvast zitten, terwijl ik onopvallend aan het stoeien was: “en niet op die meditatiekussens gaan zitten, want die hebben mensen zelf meegebracht”. Dat was een goeie tip. Ik begon aan mijn “botte bijl” actie, maar wat gebeurde er tot 3x toe? Ik deed het zo veel te snel, dat ik 3x achter elkaar, smooth langs de dwarsligger naar beneden schoot, maar ik ging zo snel, dat ik ‘m ook direct weer smooth naar boven trok, zodat ik elke keer weer terug bij AF was. Pff, hoe onhandig kun je zijn. Alleen kalmte kon me nu nog redden, dus heb het op een gegeven moment maar heel rustig aangepakt, terwijl ik dat zelf  niet echt meer was, lukte dat gelukkig! Zo’n klein probleem, wordt ineens heel groot: als alles in stilte verloopt en niemand aandacht trekt, ik dacht nog even: ik verstoor hier dalijk echt de hele boel, als iemand in de gaten krijgt wat er aan de hand is. Hoe zou ik me dan hebben gevoeld: Nog geen 5 minuten binnen, en voordat je het weet, staat er iemand mee te sjorren aan die rits, net als vroeger, als klein kind, als de juf je hielp. Had er echt niet aan moeten denken. Pffioe, het was een close call.

Blog #8-2

Bij een boeddhist gaat het  om uitbannen van alle materiële verlangens, het zich ethisch gedragen, en het ontwikkelen van de geest.  

Monniken en boeddhisten, intrigreren me enorm; leven alleen maar voor “de almachtige alles” met helemaal Niets. “Minder is Meer.” Zij hebben, al jaren, deze sobere levensstijl….. en ik wil dat gevoel ook, alleen wel graag in Turbotijd, zoiets als een rijbewijs in 10 dagen halen bij de ANWB. Dat kan natuurlijk niet: vroeger zei ik tegen mijn kinderen, als ze muziekles hadden en een keigoeie muzikant wilden zijn, maar niet wilden oefenen:

Je wil het wel zijn, maar je wil het niet worden!
Ik ben duidelijk geen haar beter!
Oké, ik vervoeg me bij de rest, het is nog geen 6 uur dus ik mag nog hoesten, wiebelen om de goeie houding te vinden, lekker nog ff schrapen met mijn keel, ook al is dat helemaal niet nodig, doe ik het toch maar voor de zekerheid, dan heb ik het maar vast gehad. En dan wordt het langzaam helemaal stil, woow! Echt een oorverdovende stilte! De kerkklok slaat 6, De dominee draagt een vers voor, waar je “op” kunt mediteren, dat vind ik echt veel te moeilijk, ik snap de tekst niet eens, dus ik doe het op mijn eigen manier: Ik zeg, in gedachte, een zelf gefabriceerde Mantra op.

Een Mantra is een gedicht, woord, uitspraak of een lettergreep die het midden houdt tussen een spreuk met magisch effect en een gebed. In sommige gevallen wordt hij herhaald en is hij bedoeld als een continue recitatie. 

Ondertussen, verbaas ik me over de stilte.Ik durf nauwelijks te slikken, heb het gevoel dat het door de tent echoo’t, maar ik hoor verder niemand slikken dus dan zullen ze mij ook wel niet horen. Hier en daar hoor ik een kwakende kikker; ik zie helemaal voor me, hoe die in een vijver , met een hoop kroost op z’n kop, half boven het water uitsteekt tussen de lelies. Ik bedoel natuurlijk het geluid van een knorrende maag, van deze of gene. Je ziet wel, ik ben zodra we beginnen, direct één met mezelf ! Maarrr, zoals ik al eerder zei: niemannddd die weet, wat ik in die 20 minuten doe. Hahahaha! Net als mensen in musea: Ze kunnen enorm interesseanteritus kijken naar een kunstwerk, en er geen klap verstand van hebben. Nou, ik ben zo’n meditateuse. ( vind dit wel een mooi woord). Maar al doende leert men.

Na de sessie, drinken we met z’n allen nog even gezellig koffie/thee in de koffiekamer. Er zijn dorpsgenoten bij, die ik nog nooit eerder gezien heb, maar  we gaan, vanaf nu, vast zwaaien  als we elkaar in het dorp tegenkomen!

Mocht je nou geïnteresseerd zijn, kom dan gewoon lekker volgende week! Ik denk zelfs, als je in je nachtpon komt met je papillotten in , zal niemand er raar van opkijken! Het kan goed zijn, dat ik er met jas aan zit, maar dan weet je waarom! Ik wens jullie een heerlijk weekend!
Tot volgende week vrijdag!

Liefs, Tanja