“De auto is niet van u, zo te zien”

Blog #10 1968-rolls-royce-silver-shadow-saloonER WAS EENS…….

Heel lang geleden, eind 70-er jaren, een meisje van 18 lentes jong die op een zonnige doordeweekse dag de vraag kreeg van oud bankier Jan van Lanschot (J), een goede vriend van haar ouders, of ze het leuk vond om zijn auto naar de Bilt te rijden voor een jaarlijkse beurt; Dat lijkt niet bijzonder: Maarrrr, de auto was niet zo maar een auto het was een prachtig blinkende, bordeaux rode Rolls Royce Silvershadow , en in die tijd reden er slechts Royals, film- en rocksterren in!  De auto van J werd af en toe bestuurd door J zelf, maar meestal door Nout : de immer beleefde inwonende butler en chauffeur van de familie, maar nu moest hij zijn “ privilege” delen met een jonge “spring in het veld!” Dat meisje was ik, die nog maar net haar rijbewijs op zak had.

Ik was toen al heel dol op auto’s, dus kon ik dit toffe aanbod niet afslaan alhoewel ik het al warm kreeg bij de gedachte alleen al dat slagschip te mogen besturen.

Op de bewuste dag rijd ik , samen met mijn 2 jaar jongere zus , die wel heel graag mee wilde, in mijn oude Citroën Dyane, gekocht voor 50 piek daar naar toe ; Ik ga de snelweg af en “draai” nonchalant het bos in , we scheuren al slingerend en schommelend het bospad af richting het, in volkomen serene stilte liggende landgoed. Dat ik in aantocht was, was  duidelijk al van verre te horen. Daar aangekomen, staat de butler de auto nog even af te stoffen met een plumeau; Ik wist niet wat ik zag, maar dat doe je met zo’n auto. Dat heurt! Ik denk dat als hij met de “stofverslinder” over mijn auto was gaan aaien, hij ‘m daarna weg had kunnen gooien. Nout had de auto gelukkig al de garage uitgereden zodat ik, zonder te stuntelen, weg kon. Ik weet nog wel dat ik dacht: Oeff , wat een vertrouwen heeft J eigenlijk in mij dat ik deze auto gewoon meekrijg.

Oké Nout is klaar, wij ook! Daar gaan we ……Ik trek de deur open, nou zeg maar kluisdeur vergeleken bij mijn eigen blikken portiertje, ik ga zitten op een enorm brede dikke leren fauteuil, word verblind door het blinkende notenhouten dashboard , en bofffff hoor ik als ik de deur dicht doe. En dan is het even helemaal stil in de auto….. WOW! Een overweldigend DISTINGUISH SMELL  bepaalt direct de sfeer! Het is dat fantastische gevoel wat Engeland mij geeft als je daar door het prachtige rustgevende, glooiende   landschap glijdt.  Oké, dit leek eeuwen te duren maar dat was natuurlijk niet zo.  “Papieren liggen in het handschoenenkastje” hoor ik Nout zeggen. Ik druk op een knop zodat het elektrische raam naar beneden gaat, wat voor die tijd heel vooruitstrevend was, praat wat makkelijker maar we hebben elkaar eigenlijk niks meer te melden. Tijd om te gaan! Ik start de motor……  Dat geluid! Fantastisch! De adrenaline schiet door me heen! “ Dag Nout tot straks”! Hoop ik, dacht ik er achteraan! Vriendelijk worden we uitgezwaaid door de “ rots”  van het landgoed. Op naar Utrecht!

Blog #10-2 RRSS 1967 SRH2958 aug10 intWaar ik, op de heenweg, met mijn eigen auto de bochten best scherp pakte, deed ik nu  volkomen het tegenovergestelde: ik heb ineens totaal de behoefte niet om te scheuren, nee vandaag gaan we schrijden! Eenmaal nietsvermoedend op de snelweg aangekomen, worden we al snel enorm bekeken: mensen houden in bij het passeren en verdraaien bijna hun nek, wij lachen vriendelijk naar ze en soms wordt het dik zwaaien. Het was ook denk ik geen gezicht, 2 van die jonkies die net boven het stuur/ raam uitkomen. In die tijd reden Royals, Rock- en filmsterren in zo’n auto, ooh dat heb ik al gezegd, hihi, en dat begonnen we in de gaten te krijgen; wij pasten dus niet echt in dat plaatje. Het was niet alleen een genot om in te rijden maar we kregen er steeds meer plezier in om door menig automobilist geëscorteerd te worden. Wat een imago van zo’n auto al niet teweeg brengt. We moesten om 10 uur bij Hessing in de Bilt zijn, hadden geen speciale instructies meegekregen, hoefden alleen maar de auto daar voor de deur te zetten en de rest zou van zelf gaan. De beurt, zou in principe, niet heel lang duren dus we konden daarop wachten. Ook daar werden we als koningen ontvangen, het ontbrak ons aan niets, voor mijn gevoel was dat geen garage maar een dokterspraktijk: alles schoon, geen monteurs met vette zwarte handen, nergens olie op de vloer of keiharde muziek; Monteurs die met een stethoscoop de motor beluisterden, op zoek naar oneffenheden die je met het blote oor niet kunt horen.  Ongelofelijk!

De auto is klaar! We gaan beginnen aan onze “terugvlucht!” So far so good dus. Op de terugweg overkomt ons weer precies hetzelfde,  althans bijna hetzelfde: we passeren nl., nietsvermoedend, een op de vluchtstrook staande Porsche 911 van de Rijkspolitie met 2 agenten erin die ons vrolijk voorbij zien suizen, en hebben elkaar waarschijnlijk aangekeken met een blik: dit klopt niet helemaal. Ook zij hadden blijkbaar een ander gezelschap in zo’n auto verwacht. Dus hup, ze sluiten aan op de linkerbaan, achter de andere nieuwsgierigen, maar dat bleek ze te lang te duren dus blauw zwaailicht aan en hoppa het hele zwikkie, voor hen, schoot nerveus als een school vissen naar de rechterbaan.

TJAA…..EN DAN WORDT JE AANGEHOUDEN
“Goedemiddag dames, mag ik uw rijbewijs en autopapieren even zien? ik ben Wachtmeester Kwant.” “Goedemiddag Wachtmeester, wat fijn dat we ook nog een escorte van u hebben gekregen,” zei ik een beetje nerveus lachend, hier zijn mijn rijbewijs en autopapieren. “Wel, uw rijbewijs klopt, maar de auto is niet van u, zie ik, maar van de bankier nietwaar?” De bankier, wat klinkt dat nu ouderwets, vroeger was dat heel gewoon als je zo sprak. “Klopt helemaal!” Mogen we even onder de motorkap kijken”? Huh? Hoe moet dat ding open? Ik zei dat dat goed was, maar dat ik niet wist hoe, zij duidelijk ook niet, dus het handleidingenboekje wordt uit het kastje gehaald. Eenmaal open zie ik Wachtmeester Verbrugge, helemaal met z’n hoofd in de motor hangen. Ik vraag hem wat hij aan het doen is, kon me er nl. niets bij voorstellen wat daar te zien was. Hij zei dat er een nummer in het motorblok stond en dat moest kloppen met het nummer op de autopapieren. Als het niet identiek is, issie gestolen. Och jee, we waren eventjes echt verdachten dus. “Rijdt u vaker in de Rolls van de bankier?” vraagt Wachtmeester Verbrugge. “Ja,” loog ik blasé. De wachtmeester bleef maar turen naar de auto en zei: “ooh wat is het toch een mooie auto!” Ineens krijg ik een spontane inval: “heeft u wel eens in een Rolls gereden?” “nee nog nooit” zei hij. Ik zei: “zullen we ruilen? u in deze auto en ik in de Porsche?” Hij kijkt verbaasd, laat de vraag op zich inwerken en kijkt zijn collega aan, die zegt: ” Da’s een goed idee.” Nou dan gaan we dat gewoon doen! hahahaha! Ik kreeg zijn veel te lange, veel te grote, zware witte jas aan, en met oranje helm op ben ik naast Wachtmeester Kwant geklommen. We hebben een 30 km achter elkaar aangetuft, op de vluchtstrook weer gestopt, en weer van jas, helm, auto en medepassagier geruild. De wachtmeester was zo ongelofelijk gelukkig, dat hij alsmaar bleef zeggen: “Ooh wat is dit mooi! Wat jammer dat ik geen fototoestel bij me heb, want als ik vanavond thuiskom gelooft mijn vrouw mij vast niet als ik het haar vertel.” Het was hilarisch, we hebben kussend afscheid genomen van de heren. Als het in deze tijd was geweest, hadden we er vast 2 Facebook vrienden bij gehad!

Blog #10-4 911-targa.56-HL-59.Alex-1202.NWM_.05Aan al het mooie komt een einde. Ook aan deze heerlijke, onvergetelijke dag, en bracht ik de auto, gelukkig schadevrij terug. J ( de bankier hi hi) genoot van hetgeen we meegemaakt hadden, en van af dat moment mocht ik vaker in de bolide rijden. En elke keer was het weer een groot feest.

Toen ik die bewuste dag, weer in mijn eigen auto naar huis reed, hoorde ik een vreemde ratel onder de motorkap en had ik het gevoel dat de wieldoppen los zaten. Het voelde zo vreemd. Ik ben direct naar mijn monteur gereden, om het te laten checken om ongelukken te voorkomen. Er bleek niets aan de hand te zijn, hij moest enorm lachen : ” de overgang van de ene naar de andere auto was gewoon te groot zei hij.” Ooh , was dat het! Ik snap het: zoiets als op één dag van Koningin naar Assepoester!!

Shit happens!!

Het interieur van mijn bolide is different cook hè!!

Tot volgende week!
xxx