Trots op Enny en Nokkie!

Afgelopen week dacht ik: ik wil het over mijn ouders hebben….. Enny en Nokkie, de Kim Kardashian en Kanye West van vroeger. Hahaha geintje! 2 personen waar ik heel veel aan te danken heb, alleen al de veerkracht, het optimisme en het allerallerbelangrijkste : Blijf gewoon altijd jezelf! ‘Omhoogvallen kan niet, doe het dan ook alsjeblieft niet’. Het feit dat sommige deuren nu nog steeds wagenwijd voor me opengaan als ‘dochter van’ wil heel wat zeggen!

Eigenlijk weet ik niet waar ik beginnen moet, nou dan begin ik maar bij het begin.

Het is 16 augustus 1959 , mijn ouders zijn op een borrel bij vrienden in Baarn, tegenover  paleis Soestdijk; Het grapje is altijd geweest dat ze OP Soestdijk waren, en dat mijn zwangere moeder zich op een gegeven moment niet lekker voelde, ze zijn naar huis gegaan en de volgende ochtend ben ik geboren! Was ik toch bijnaaa OP Soestdijk geboren, bijnaaa een prinses geweest hihi. Toen mijn broer Bam en zus Manola mij eindelijk mochten komen bewonderen, waren ze niet blij. Het lange wachten had ze niet beloond,  omdat ik helaas niet moeders mooiste was! 2 jaar later kwam zusje Katja en het gezin was compleet.

We groeien op in een huis vol gezelligheid, wat een behoorlijke understatement is: Mijn ouders hadden veel vrienden en wie maar wilde, waaide gewoon binnen. De deur stond open voor iedereen en mijn moeder genoot daar enorm van. Er was altijd veel eten en drinken ( bourgondiërs hè!). Ik weet niet beter dan dat er altijd “volk” over de vloer was, wat je als kind heerlijk vond als je uit school kwam, dan werd er tenminste niet zo op je gelet.

De enige in huis die gestructureerd was, was mijn vader…. Overste bij de Cavalerie, streng doch rechtvaardig. Hij vertrok elke ochtend heel vroeg, strak in uniform, naar de kazerne en als hij weer thuis kwam, was het altijd weer een verrassing hoe vol het huis zat en wie er allemaal mee at. We aten, voor mijn gevoel, nooit voor 9 uur, moesten we eigenlijk al bijna naar bed, maar bij ons ging alles anders: Mijn moeder kon heerlijk koken; heel mediterraans, lekker naar knoflook stinken in de klas. Ik kan me niet anders herinneren dat we zelfs doordeweeks aten alsof het weekend was. Heel copieus. Oftewel veel en vet! Mijn moeder zou het veganistische gedoe maar getut hebben gevonden denk ik.

Deze dagelijkse party kwam duidelijk door mijn moeder, zij was vastberaden ons niet de eenzame jeugd te geven die zij had gehad. Geboren in 1922, als enig kind van een oudere maar zeer aimabele en joviale vader, directeur van een schoenfabriek in den Bosch en eigenaar van de IJzeren Man in Vught en een behoorlijk egoïstische moeder die hield van kopen kopen kopen en hebben hebben hebben. lekker stel  samen dus. Ze woonden met z’n drietjes in een statig pand aan de Stationsweg in den Bosch, samen met hun personeel. In die tijd ( 20-er jaren) gingen ze al geregeld weekenden naar Parijs met  hun hele “hofhouding” : chauffeur, gouvernante en kindermeisje. Ondanks het feit dat we, vandaag de dag, in een paar uur midden in het centrum kunnen staan, doen wij dat nog niet eens.

Blog #11-8

1926 Petite Enny met haar vader in Parijs

Die eenzaamheid zat ‘m in het feit dat ze haar ouders , in principe, pas s’avonds aan het diner zag, wat ook niet gezellig was omdat het er formeel aan toe ging oa doordat er aan tafel frans gesproken werd, dat deed men in die tijd, daarbij kwam dat mijn grootouders een slecht huwelijk hadden, dus de sfeer zal vast vaak om te snijden zijn geweest. Ik denk niet dat de vraag: “hoe was jouw dag?” ooit aan Enny is gesteld. Ik zie dat dan helemaal voor me: een hele lange keurig gedekte tafel, voor slechts 3 mensjes.

Elke dag  werd kleine Enny door de chauffeur in een mooie Delahay naar school gebracht. Bijna niemand had in die tijd een auto, dus vond ze dat toen al gênant,  zo jong als ze was. Ze vond het vreselijk om moederziel alleen in die glimmende bak te zitten, terwijl er nog plek genoeg was voor anderen. Daar verzon ze algauw wat op……. de meeste klasgenootjes waren kinderen van werknemers van haar vader en woonden in de Pijp, de Bossche volksbuurt ; Ze kreeg de chauffeur zo ver om elke dag door die buurt te rijden en iedereen op te halen, zo werd het toch nog een dolle boel in die auto! Dat was mijn moeder ten voeten uit! Delen heeft ze haar hele leven gedaan, wat eigenlijk heel bijzonder is voor een  verwend enig kind. Ze was een echte Tomboy ( wel grappig, want nu nog hoor ik dat ze het mooiste meisje van den Bosch was) dat vond haar moeder absoluut niet leuk, die zag haar het liefst in prachtige jurkjes die ze aanschaftte waar het Koningshuis ook kocht . Nou dan weet je het wel! Mijn moeder had er helemaal niets mee. Op een dag moest mijn moeder een jurkje aan met daar op uitgeschulpte roosjes,  ze vond het zo afschuwelijk dat ze aan een hek met spijlen is gaan hangen, zodat ze thuis kwam met een dikke scheur erin. Zo dacht ze, die hoef ik niet meer aan. helaas 2 dagen later werd hetzelfde jurkje weer bezorgd; Mijn grootmoeder had ‘m gewoon weer besteld.

Blog #11-10

DE PIJP

Mijn vader heeft het in zijn leven met mijn moeder prachtig maar ook best zwaar gehad; Als het aan hem had gelegen hadden we een heel rustig ( misschien wel saai) en geregeld leven gehad; Hij hield van Rust Reinheid en Regelmaat, maar mijn moeder was zo flamboyant dat er never a dull moment was. Hij heeft haar oa geprobeerd te leren ergens op tijd te komen, helaas pindakaas het was uiteindelijk verspilde moeite wat mijn vader best wel wist. Hij had gewoon een engelen geduld.  De liefde maakte alles goed!

Mooi te zien hoe deze 2 totaal verschillende mensen samen “rond” waren! Ze hebben een gaaf en turbulent leven gehad, en ons een überzalige jeugd gegeven, wat ik altijd zo bewonderenswaardig van mijn moeder vond, is dat in 1940, haar ouders en zij,  huis en haard hebben moeten verlaten omdat mijn grootvader Joods was en meegenomen werd door de Duitsers naar kamp Westerbork.Mijn moeder vertelde dat  ze het huis confisqueerden en dat ze enkele minuten kregen om iets in te pakken: het werd een kleine tas met wat kledingstukken en een knuffelbeer. Eenmaal op straat, realiseer je je dat je helemaal niets meer hebt. Rien ne vas plus, het huis met alles wat er in staat, is niet meer van u! Zij en haar moeder zijn liefdevol opgevangen door vrienden van haar ouders, waar ze ondergedoken hebben gezeten. En haar vader is uiteindelijk  ‘heelhuids’ uit het kamp gekomen! Na de oorlog heeft mijn moeder het leven opgepakt zoals het kwam, zonder zuur te zijn.  ‘Materiaal’ boeide haar totaal niet, ZE BLEEF GEWOON ZICHZELF!! Dat zouden meer mensen moeten doen! Want of je nu  ‘eindbaas’ bent of je hebt het wat ‘minder’ getroffen in het leven , vergeet dan niet dat

HET  ALTIJD GAAT OM DE INHOUD EN NIETTTT OM DE VORM! 

Tot  volgende week!

Xxx

 

Advertenties