LEKKER WEERTJE KOEKEPEERTJE!

Dank je wel zon!
Deze hele week is het al zomer! En dat in april! Gek wat er dan met me gebeurt; Ineens word ik actiever: ineens zie ik dingen, waar ik al tijden gewoon voorbij loop zonder dat er ook maar enigszins de gedachte bij me ‘opplopt’ dat het een opknap- of schoonmaakbeurtje kan gebruiken, maar met dit mooie weer vallen ineens de luiken van mijn ogen, en voordat ik er zelf erg in heb, sta ik een soort van goed geëquipeerd, afgelopen zondag al vroeg in de voortuin.

 Ik heb er zin AN
Oke ik begin met het fatsoeneren van de voortuin en als die klaar is ga ik door met de achtertuin. Dit alles is geen overbodige luxe want om het netjes te zeggen: van ‘iets bijhouden’ heb ik totaal geen kaas gegeten. Dat betekent, dat ik hele bataljons onkruid en slakken die kwartier hebben gemaakt, er rücksichtslos uit moet gooien. (ik vraag me ineens af: hoe oud wordt een gemiddelde slak eigenlijk?)  Ik merk dat ik heel vaak hardop sorry zeg als ik zie dat ik het vreedzame leven van zo’n slak totaal verstoor door ‘m plotsklaps in de brandende zon achter te laten, zielig met z’n huissie scheef leunend, tegen een stam van een struik die de boel alleen nog maar in knop heeft staan. En soms zitten ze tussen de haffel gewied onkruid in combinatie met aarde wat de groene container in gaat. Alsof die slak het me dan vergeeft, als ik er sorry bij roep. Het scheelt mij in ieder geval iets in mijn schuldgevoel.  Normaal krijg ik al pijn in mijn rug bij de gedachte dat zo’n tuinklus geklaard moet worden, maar met deze überzalige eerste zonnestralen heb ik er gewoon zin AN!

Zit er wel een accu in?
Gelukkig mag ik om de haverklap stoppen omdat er iemand langsloopt, met of zonder hond, die met me begint te kletsen. De beginzin is zo’n beetje de hele dag: ‘goed bezig buuf!’ En dan raken we aan de praat. Hard schiet het dus niet op in die tuin maar het is ook eens fijn om te horen hoe het gaat met de mensen uit je buurt. Ondanks dat ik in een niet al te groot plattelandsdorp woon, weet ik eigenlijk niet veel van de mensen in mijn straat; en dan bedoel ik niet van: heb je het al gehoord? Roddel, roddel roddel, hoewel ik dat ook best lekker vind hoor, maar gewoon het wel en wee van hen. Vroeger wist je zo’n beetje alles van elkaar. Je hielp elkaar waar nodig. De mannen die soms uren met elkaar, sleutelend, onder de motorkap hingen als ‘dat ding’ het weer eens niet deed. Of met z’n allen ff een auto aanduwen. Dat deed je, was allemaal heel gewoon. Tegenwoordig heb je dat niet meer, we hebben geen barrels meer waar we in rijden maar decente karretjes die het eigenlijk altijd doen , mits ie op tijd z’n beurt krijgt. En als ie het onverhoopt toch niet doet, kan je er vaak zelf niks mee omdat het allemaal electronisch is. Saai toch? De ANWB Woonplaats Service bellen is natuurlijk veel eenvoudiger dan je buren om hulp vragen. Nou moet ik eerlijkheidshalve wel zeggen dat je zo’n ANWB soms wel moet bellen, omdat overdag de hele straat vaak zo goed als uitgestorven is. Iedereen is werken voor z’n centjes! Laatst had ik mijn portier vd auto niet goed had dichtgedaan, en toen ik na een paar dagen er weer mee weg wilde rijden, ging dat mooi niet door; Ik heb toen even achter mijn oor gekrabd, om me heen gekeken en zag iemand van Essent in z’n busje stappen……. ik dacht zal ik,  zal ik niet? Ik kan zo’n man toch niet vragen. Ja waarom eigenlijk niet. Hup er op af! ‘Goeiemorgen,  zou je mij misschien even kunnen helpen met startkabels mijn auto weer aan de praat te krijgen?’ Wil  ik wel doen zei hij, maar ik heb geen startkabels. Die heb ik wel zei ik stoer. ‘Oke dan zet ik m’n bus wel even naast die van jou’.  Ooh wat een opluchting dacht ik maar ik was te vroeg blij, want we hebben ons suf gezocht naar zijn accu, helaas niet gevonden dus ging het feest mooi niet door; Het was een nieuwe bus, allemaal leuk en aardig maar het is toch bizar dat je , met z’n tweeën  zo’n groot ding niet vinden kunt. Wel superlief dat hij me in ieder geval heeft geprobeerd te helpen. Gelukkig zag ik dat de buurvrouw, van schuin tegenover, thuis was. En die vond het ook geen enkel probleem. Ze parkeerde soepeltjes haar auto naast de mijne, en wij vrouwen fiksten het in no time!  De klassieke Buren Service was helemaal top!

Ik moet er niet aan denken
Ik kan wel heel fier op mezelf zijn dat ik ineens actief word, maar vroeger ging men altijd, als de eerste zonnestralen zich lieten zien, aan de grote schoonmaak. Nou ja…..iedereen? Bij mij thuis absoluut niet! Mijn moeder kreeg die schoonmaakwoede überhaupt nooit; Als zij ook maar één zonnestraal zag, ging zij pontificaal met haar toet in de zon zitten! Niks schoonmaak, lekker genieten! Ik herinner me nog heel goed dat de buren dat uiteraard wel deden: elke ruimte, werd stuk voor stuk, flink onder handen genomen. De vloerkleden en de dekens werden buiten gehangen, matrassen werden uit huis gesleept, de mattenklopper werd ter hand genomen en meppen maar! Dat geluid van die mattenklopper herinner ik me nog als de dag van gisteren. Het zou denk ik, mooi meegenomen zijn geweest, als je toevallig op dat moment boos op je echtgenoot was, want dan kon je je lekker uitleven. Tegenwoordig hebben we daar de sportschool voor, of een reisje met vriendinnen naar een exotisch oord, en manlief met kroost gewoon achterlatend! Zielig toch, de huisvrouw van toen…….een mattenklopper als uitlaatklep!

Jammer van de rits
Ik doe uiteindelijk 2 dagen over die hele kleine voortuin; kletsen, dan weer ff zitten , dan weer zitten en eten, dan weer ff zitten en wat drinken, telefoon tig keer checken of ik nog vrienden heb, en of ik wat heb gemist op FB en, niet geheel onbelangrijk: ik heb de hele dag, om de haverklap, mijn broek staan ophijssen. Misschien heb ik daar wel de meeste tijd mee verdaan de eerste dag. Mijn knoop is ooit van mijn broek gesprongen, denk maar niet dat ik die knoop er dan ‘even’ aan zet, een veiligheidsspeld is ook dikke prima, alleen sprong die speld steeds open als ik bukte, wat zowel irritant als pijnlijk was dat geprik in mijn buik. De 2de dag heb ik er een band van een ochtendjas omheen geknoopt en de lange uiteinden ergens in m’n broek gepropt. Je denkt waarschijnlijk, waarom doet ze geen riem om? Ik ben niet van de riemen, heb er dus ook geen. Ik ben zo ongelofelijk erfelijk belast: ik kan niet zoveel met draad en naald, heb het dus ook niet van mijn moeder geleerd; Beter ook van niet want ze was er echt geen ster in: Als klein kind ging ik een keer een nachtje uit logeren en de volgende ochtend wil ik de spijkerbroek aan doen die mijn moeder in mijn koffertje gedaan had, nadat ze, s’nachts, heel lief er nog even een nieuwe rits in had gezet, alleen typisch geval van jammer: hij zat er ondersteboven in. Ik weet niet hoe ze dat voor elkaar heeft gekregen, weet zeker dat ze niet dronken is geweest, want daar was ze niet van. Het is waarschijnlijk ‘praten en breien’ geweest!

En dan wordt het slecht weer.
De voortuin ziet er weer netjes uit en ben sinds afgelopen dinsdag in de achtertuin bezig; Die dag, en woensdag ging ik nog wel lekker, maar de klad is er sinds donderdag ingekomen. Alles staat nog zo in de tuin zoals ik het pardoes heb achtergelaten. Steeds met de gedachte, ik ga strakjes weer verder. Maar ik stel het steeds uit. Aankomend weekend ga ik het echt afmaken. Vanaf maandag wordt het PET weer! Blèhhh! Laat ik wel verstandig zijn en het ‘bijhouden’ want stel dat het over een aantal weken pas weer warm wordt, en ik laat alles gewoon groeien en bloeien, kan ik weer opnieuw beginnen met wieden enz. en tegen de tijd dat ik dan weer klaar ben, kan het maar zo weer pijpenstelen gaan regenen! Zou jammer zijn. Dus buren, mochten jullie deze blog lezen…….HOUD ME IN DE GATEN EN HOUD ME SCHERP! Geniet nog even van de zon!

Tot volgende week!

Liefs xxx