In de ijskast? In de prullenbak?

Och och och
Het is woensdagavond de telefoon gaat, mijn dochter M belt. Gezellig! we hebben het over van alles en nog wat . Ze vraagt me wat ik met Koningsdag ga doen. Ik antwoord: ‘ik ga vrijdag toch naar Frankrijk.’ Ooh jaa da’s waar zegt ze. En dan gooi ik ‘m er in: ‘ ik ben alleen mijn paspoort kwijt!’ Ze begint keihard te lachen. Ik vertel haar dat ik ‘m een paar dagen  geleden nog in mijn handen heb gehad, om een foto van mn gegevens te maken. Toen ik s’ avonds wegging vond ik dat ik dat bordeaux rode ding niet open en bloot op tafel kon laten liggen, maar het was me ook teveel moeite om ‘m op z’n vaste plek terug te leggen dus heb ik ‘m  ‘tijdelijk’ op een heeeele  logische plek gelegd, ik weet alleen bij God niet meer waar. Dit gebeurt me vaker de laatste tijd. Pffff wat word ik hier moe van.

In het begin als je op zoek gaat naar dat ding, ben je nog niet zo ongerust maar toen ik M aan de lijn had ik alle mogelijke plekken al gehad, ik had inmiddels als rasechte Brabantse, al heel vaak: ‘Heilige Antonius… beste vrind, maak dat ik mijn paspoort vind’ opgezegd maar er gebeurde helaas helemaal niets. Ik had al 4x alle kussens van mijn beide banken opgetild en dacht bij die laatste keer: laat ik toch maar even de stofzuiger pakken want dat is geen overbodige luxe ook al heb ik daar totaal geen zin in. De banken heb ik van hun plaats geschoven, daar kwam uiteraard van alles onderuit maar geen paspoort. Ik ben maar gewoon doorgegaan met meubels vd kant te schuiven, en voordat ik het wist was het een chaos omdat alles schots en scheef stond. De moed zakte me ff in de schoenen, maar ik moest en zou ‘m vinden en het liefst zo snel mogelijk. Boven was ik ook al tig keer geweest: heb ik m alvast in de tas gestopt die ik meeneem? Nee, ik weet nog niet eens welke tas het wordt of heb ik ‘m bij het stapeltje ‘mee te nemen’ spulletjes gelegd?  Nee nee nee niets van dat al. Omdat ik door al mijn mogelijkheden heen was, ben  ik zelfs in de ijskast en prullenbak gaan kijken. Ja ik moet dan echt wel een moment van verstandsverbijstering hebben gehad als ik m daar gevonden zou hebben. Ik zou wel blij zijn geweest maar tegelijkertijd zou ik me enorm zorgen moeten maken denk ik. Ondertussen was ik hard aan het nadenken hoe ik het mijn reisgezelschap zou gaan vertellen èn wanneer. Er flitste nog door mijn hoofd om met spoed een nieuwe aan te vragen, nee dat ga ik niet doen; Ik zie het al gebeuren: boete, plus spoedtax en daar bovenop nog eens de reguliere prijs van een paspoort betalen en ‘m vervolgens op een ongelofelijk ‘ lullige’ plek terugvinden. Moet er niet denken! Dus dan maar met ‘de billen bloot’ en ze vertellen dat  ik hoop dat ik ‘m nog op tijd vind.

Terwijl ik aardig paniekerig blijf door zoeken, kreeg ik een flash back
Vroeger , dan heb ik het over begin 60-er jaren, gingen wij met het hele gezin elke zomer naar Spanje. In principe 6 weken, maar toen mijn oudere broer en zus eenmaal op de middelbare school zaten en zij 2 weken langer vakantie hadden dan mijn jongere zus en ik, maakte mijn moeder er voor ons ‘ kleintjes’ ook gewoon 8 weken van. Hoe heeft ze dat  toch voor elkaar gebokst?

Nou gewoon…. bellen vanaf ons vakantieadres, naar het hoofd van de  lagere school met de tekst dat de paspoorten kwijt waren. Waarop de man heel geschokt reageerde en enorm begaan was met ons lot. Hij wenste mijn moeder heel veel sterkte! Waarschijnlijk zag hij het  helemaal voor zich: dat ze eerst naar n lokaal politiebureau moest om een proces verbaal op te laten maken in een snikheet hokje, waar een oude stoffige ventilator de boel voor geen meter koel kreeg, en met handen en voeten haar paspoortprobleem aan de agent uitleggend omdat hij alleen maar spaans sprak. En dan niet te spreken over het mañana mañana tempo van de ‘ Spanjolen’ wat er voor zorgt dat het een ‘eeuw’ duurt voordat je de nieuwe paspoorten eindelijk in handen hebt. Zoiets duurt zeeeker 2 weken Hahahahaha!

Heel schattig van het hoofd van de school, maar om mijn moeder hoefde hij zich geen zorgen te maken, want ze sprak vloeiend Spaans en het mooiste van alles was dat de paspoorten helemaal niet kwijt waren, het was een donders goeie smoes die er voor zorgde dat we nog lekker 2 weken er aan vastgeplakt kregen!

Terug in Nederland
En toen iedereen, in ons dorp, alweer lang en breed  het gestructureerde leventje had opgepakt, kwam de familie Nu -Niet -Nooit -Niet Gestructureerd, na een reis van 2000 km in 4 dagen te hebben gemaakt, vrolijk het dorp binnen gekart. Er rolden dan 6 vrolijk bruin gebrande koppies uit de overvolle auto. Nou eigenlijk 5 ….. en 1 vermoeid hoofd: mijn vader die gewoon al die dagen achter elkaar doorreed met heel af en toe een momentje slaap. Dat was me een bikkel jonguh! Er waren toen nog geen snelwegen en heel veel waren ook nog onverhard zodat het een hele onderneming was voor die tijd. Volgens de annalen heeft mijn moeder op haar eigen originele wijze er jaar op jaar 2 weken aan vast weten te plakken. Zou nu echt niet meer kunnen. Toen ook niet hahaha maar ze deed het gewoon!

Ondertussen heb ik mijn paspoort nog steeds niet. Het is inmiddels 00.15 uur , ik ga maar eens slapen. Morgen weer een dag!

Dan ga ik maar gewoon opruimen
De volgende ochtend loop ik de kamer in, in de hoop dat er een muisje is geweest die het paspoort ergens heeft neergelegd; Helaas in geen velden of wegen een paspoort te zien en gelukkig ook geen muisje, want ik ben me daar een pot bang van. Nou dan ga ik maar gewoon opruimen en dan maar zien of ik ‘m tegenkom. Ik ben op mijn slaapkamer bezig en tegelijkertijd aan het bellen en terwijl ik mijn verhaal doe laat ik wat uit mijn handen vallen waardoor ik onder het bed moet kruipen en wat zie ik daar liggen: mijn paspoort!  Ik dacht dat ik water zag branden. Maar hoe die daar gekomen is? Bij God ik weet het niet! Maar ik ben reuze blij!

Het Universum wilde volgens mij wat van me
Tijdens het zoeken heb ik wel een aantal keer gedacht:  Wat bedoelt het Universum hier mee?

Mijn conclusie is deze: Ik denk gewoon dat ik aan het werk gezet ben, had de laatste tijd niet veel zin en puf om veel in het huishouden te doen. Voor mijn gevoel heeft het Universum me van de bank af geschopt en gedacht: aan de bak jij! En als je netjes je best doet, krijg je je paspoort weer terug. Dank je wel Universum  Missie Geslaagd! Maarrr…….. ‘genade genade,   laat me de volgende keer niet meer zo lang in de piepzak zitten alsjeblieft!’         PS : Ik vroeg M voor de zekerheid nog even of ze wel in mijn blog genoemd wilde worden. Dat was goed zei ze maar dan wil ik wel heel grappig zijn. ‘Dat zal niet gaan want de enige grappige ben ik. Punt!’ Zo kan die wel weer. Errug!

Tot volgende week! xxx

Advertenties