De pastoor op de Zundapp

Om 9.15 uur moet ik klaar staan
Nou het gaat gebeuren hoor! Het is vrijdagmorgen 7.30 uur, ik moet m’n koffertje maar eens gaan pakken.

Wat heb ik eigenlijk nodig? Niet veel toch? Dat heb ik mezelf vaker horen zeggen. En als ik naar het hoopje inmiddels verzamelde losse flodders kijk gaat het deze keer weer niet lukken; een boek, een pet, een klein tasje want dat is misschien best handig , zonnebrand, een leeg flesje voor water, slippers, zwempak( waarom in hemelsnaam? het wordt niet echt warm warm en de zee ga ik zeker niet in maarr als je met vakantie naar de zon gaat moet dat ding gewoon mee), MIJN PASPOORT ( lees maar ff mijn vorige blog als je nog van niks weet). dus heb al best wat pruttel voor in het kleine koffertje. Ik begin een beetje wat uit de kast te trekken en erin te stoppen. De blouses die ik mee wil nemen, liggen bovenop in de  overvolle strijkmand, 3 dagen geleden had ik het plan om te strijken, blèhhhh! Als ik er tv bij kijk, dan is dat toch te doen dacht ik maar blijkbaar vond ik het niet aanlokkelijk genoeg want ze liggen me hier nog steeds gekreukt aan te kijken. Ik doe het dadelijk wel even, ben zo klaar met inpakken en dan heb ik nog wel tijd. Ben altijd woest jaloers op de mensen die de avond voor vertrek de koffer al klaar hebben staan. Daar snap ik echt oprecht niets van, ben al supertrots op mezelf als ik ‘m zo om 9.15 uur kan dicht ritsen want dan word ik opgehaald.

Ik dacht dat ik zeeën van tijd had maar ineens lijkt het alsof de klok haast heeft en moet ik de blouses helaas gekreukt in de koffer doen.

 Dat gaat zo:
Van het plan om 3 dagen voor vertrek de blouses te strijken die ik mee wil nemen, stel ik het uit naar 2 dagen voor vertrek, dan naar de avond voor vertrek, mislukt! Dan maar de volgende ochtend, de dag van vertrek. Daar kwam het ook ff niet van. Oké dan van de badkamer daar, een stoomcabine maken zodat de kreukies er vanzelf uitgaan, naar uiteindelijk: gewoon gekreukt aandoen. Story of my life! Mijn moeder zei altijd: ‘strijkt aan het keursje!”of  “moet je gewoon iets harder lopen dan ziet niemand het”. Dat laatste gebruikte ze vooral als er ladders in de panties zaten; Dat is een enorme familiekwaal: hebben wij een paar minuten een panty aan of die nou van goede of slechte kwaliteit is……Hoppa Bammm!

Ik ga een paar dagen met 2 vriendinnen naar Perpignan maar we vliegen op Béziers
Eén van hen woont in Engeland, en landt een paar uur eerder dan wij. Vindt ze totaal geen probleem, want dan kan zij vast de huurauto ophalen en gaat in de tijd dat ze op ons wachten moet naar het strand. Is blijkbaar niet de grootste straf want terwijl wij bij de gate zitten, krijgen we een foto van een plateau fruits de mer en een glas witte wijn. Willen wij ook! Eenmaal geland staat de chauffeuse ons gelukkig nuchter op te wachten.

Het is een uurtje rijden en dankzij de navigatie, kunnen we gewoon honderduit kletsen. We parkeren de auto ergens in de buurt van ons adres. Zonder navigatie lopen we naar ons weekendhuis. Voor “onze” deur staat een jonge vrouw te telefoneren ze ziet dat wij naar binnen willen dus ze gaat aan de kant voor ons. Er moet n sleutelkastje hangen, waarvan we de code hadden gekregen. maar geen kastje. Huh? Er ontstaat lichte paniek bij de 3 ” doorgewinterde” reizigsters. Totdat iemand constateert dat we wel bij het goede huisnummer staan maar in n totaal verkeerde straat. Zo kan die wel weer! Maar goed dat niemand ons hier bezig ziet en niemand mn blog leest………

Als een soort Benidorm Bastards lopen we  achter elkaar aan met onze lawaai makende rolkoffers naar het juiste adres. Deze airbnb is een oud welnesscentre. Relaxed! De kleuren van de kamers zijn paars met hier en daar een Boeddha. Is weer eens wat anders!

We maken kwartier en gaan dan lekker de stad in. We stuiten al direct, bij ons in de straat, op een Foodhall: een bomvol terras met yuppen die genieten van drank, muziek, elkaar en heerlijkheden die in de hallen te koop zijn.  Terwijl wij daar rondkijken gaat mijn neus van de in Nederland bijna altijd op “neutrale zondagstand”, spontaan wagenwijd open. Woow wat een heerlijke geuren! Hier gaan we zeker een keer zitten.

Lopend door de stad, luisterend naar het frans om me heen, strijken we ergens neer voor een aperitief en stuur ik, vanaf die plek, mijn (vorige) paspoortblog de ether in. Vervolgens laten we ons in een  schattig winkeltje adviseren waar we leuk en lekker kunnen eten. Dat is gelukt: tussen de lokalen genieten we van alles wat recht uit de zee, de grond en van de boom komt. Perpignan it is!

Het leek wel Haribo zooo lekker zoet
De volgende ochtend zakken we af richting spaanse grens. Stoppen onderweg voor koffie op een nog heel stille boulevard, beter gezegd uitgestorven, maar dat maakte het ook wel weer heerlijk; geen gezoek naar een parkeerplaats in zo’n overvolle kustplaats, nee gewoon genieten van de zon en de stilte voor de toeristenstorm.

Voordat we weer in de auto stappen om door te rijden naar Coulliore, een leuke kustplaats, lopen we nog even een snoezig marktje over. Ooh die geuren, jammer dat ik het hier niet kan laten ruiken. Even later zitten we in de auto te smikkelen van de daar gekochte aardbeitjes …………..Niet te DOEN! Het leek wel Haribo zoooo lekker zoet!

In Coulliore aangekomen moeten we zo langzamerhand aan onze lunch gaan denken, want wil je niet voor toerist doorgaan moet dat tussen 12 en 2, die maaltijd is heilig voor de fransman. Mij is ooit verteld dat je dan ook ff niet dood moet gaan want de dokter wil dan niet gestoord worden. Ik ga het niet uitproberen.

We vinden een plek ergens op een terras aan het water, en weer is het allemaal even  vers en liefdevol bereid! Ik word daar zo ongelofelijk gelukkig van: goed gezelschap, lekker eten, wijntje en de zon. Meer heb ik op dat moment niet nodig.

Punnniekk!
S’avonds thuis, maken we een lichte maaltijd klaar. Het grappige is, dat er door de fransen, bij het diner, niet veel wijn wordt gedronken; Wij denken vaak dat de fransman tijdens iedere maaltijd dik aan “het infuus” gaat, maar dat is een misverstand. Kijk maar eens goed in een supermarkt wat ze in hun kar hebben; 9 van de 10 keer zie je tig flessen water.

We gaan aan tafel, alleen nog even de fles witte wijn openmaken, er blijkt geen kurkentrekker te zijn. Hoe kan dat nou? Overal gezocht, nergens! Ondertussen zoek ik op You Tube naar het geniale filmpje met een schoen, wat ik een keer op Facebook had gezien. Gevonden! Helaas, lukt het ons voor geen meter. Dan maar met de schaar de kurk in de fles duwen. Dat gaat een beetje mis omdat we even daarvoor woest met de fles waren omgegaan spuit de wijn er met een kracht uit zodra de kurk in de fles geduwd wordt, degene die deze klus op zich had genomen zag er uit alsof ze de oceaan overgezwommen had. Zieltje! Maarrr we hebben wijn!

Nog één keer proberen
Ook de fles rode moest nog open. We proberen het toch nog één keer, dit keer met een andere schoen.Zo eenvoudig als het eruit zag op het filmpje, zo moeilijk is de werkelijkheid. Het profiel van de zool staat inmiddels op de muur en er is nog steeds geen millimeter winst, dus maar weer de uiteindelijk succesvolle schaarmethode toepassen. Met de grootste voorzichtigheid wordt de schaar erin gezet, en toch … wammmm daar issie weer: de wijndouche! En weer bij dezelfde persoon! Eenmaal bijgekomen van het lachen vergaat ons de lol, omdat we plotseling zien dat de hele witte keukenmuur vol rode spetters zit. Shoott! Snel op zoek naar iets waarmee we het schoon kunnen krijgen. Het wordt wc reiniger, en  zitten we al snel op onze knieën op het aanrecht noestig te poetsen. De muur is er alleen maar mooier op geworden. De eigenaar moest eens weten.

Aah gossie de pastoor treft het niet met zijn hulpjes
De volgende ochtend pakken we een Gregoriaans misje om half 10 in de prachtige kathedraal van Perpignan. We verwachten een strak geleide mis, maar de praktijk is anders: de pastoor heeft 2 misdienaartjes, eentje van een jaar of 11 die duidelijk ADHD heeft, zijn mond geen moment kan houden en zich overal mee bemoeit, en een manneke van een jaar of 6 die om op te eten is maar totaal geen idee heeft wanneer hij iets of niets moet doen. Het lijkt wel een kinderopvang op het altaar alleen meneer pastoor is geen goede oppas.  Hij gaat onverstoord door met z’n mis en laat alles gewoon gebeuren wat super grappige toneelstukjes oplevert. Al ras heeft het kleintje er geen zin meer in, en denkt er slim aan te doen zich te verstoppen, maar don’t mess with an ADHDer, want die houdt alles in de gaten en is behoorlijk streng voor hem, wat hilarisch is.  Ze lijken wel de Dikke en de Dunne alleen zij zijn de Lange en de Korte. Een filmpje hiervan zou dik viral gaan. Maar dat kan ik niet maken.

Doet die vader daar nou goed aan door die pubers mee te sleuren op de vroege ochtend?
Voor ons zit een vader met 2 pubers die duidelijk mee moesten, ze hangen in de banken, het is een aardig gênante vertoning. Op een gegeven moment, tijdens het Gregoriaanse gezang, zetten de twee hun handen op hun oren en klapperen erop in een hoog tempo. Ze kijken elkaar aan en moeten heel hard lachen. Ik denk: ff kijken wat er zo leuk aan is. Dus ook ik klapper met m’n handen op m’n oren. Nou idd …. keigeinig…. het werd hierdoor gewoon een rapversie hahahaha Geeeniaaal!

Er zijn veel ouders met hele kleine kinderen die gewoon niet te temmen zijn, maken veel lawaai en op een gegeven moment doen er een paar losgelaten peuters tikkertje bij een marmeren graftombe. Het lijkt hier wel een dierentuin.

Koffie in de kroeg
Na de geanimeerde mis duikt iedereen de kroeg in, ook meneer pastoor. Wat ziet zo’n man er toch anders uit zonder zijn “jurk”. Hij heeft zelfs een helm in z’n hand bij binnenkomst; Dus dadelijk lekker op de Zundapp naar huis! Maar eerst de krant lezen aan de bar en een beetje sjansen met het meisje van de bediening is waarschijnlijk zijn guilty pleasure voor de zondag! Leuk om het te aanschouwen, terwijl zij denken dat niemand het ziet.

Pluk de dag!
Morgen weer naar huis, jammer. Ik kan wel wennen aan de franse levensstijl . Als ik weer thuis ben, ben ik helaas weer Assepoester! Zo noem ik dat altijd als ik het fijn heb gehad. Pluk de dag hoor ik vaak mensen zeggen. We knikken ja, maar doen we het ook? Deze afgelopen dagen heb ik weer lekker geplukt. Vandaag ook maar weer eens doen. Hoe? Dat weet ik nog niet, maar plukken ga ik ‘m!!

Tot volgende week! xxx