Niet bij de miljardair op schoot maar…..

Oude tijden herleven: ik ben deze week in Bled ( Slovenië) ben bij een Europees golftoernooi voor senioren.

Hoe kom ik daar terecht?

Even weer terug naar Adam en Eva Dik 45 jaar geleden, ging ik een keer met mijn ouders mee naar de golfbaan; hockey was wat in het gezin de klok sloeg en deze sport kwam erbij. Terwijl mijn ouders les kregen ben ik ergens in een hoekje op de oefenbaan gaan staan om te kijken of ik dat balletje überhaupt raken kon . En dat lukte! Ik was verkocht!

Hoppa Bammm! Om een heel lang verhaal kort te maken liet ik na een paar jaar het hoofdklasse hockey voor wat het was toen ik geselecteerd werd voor het Nederlands junior golfteam.

Ik ontmoette daar N, al snel werden wij dikke vriendinnen en bleken wij ook nog eens een ijzersterk team te zijn wat denk ik kwam omdat we op sommig gebied, de zon en de maan zijn. Als wij een foursome ( een dubbel) moesten spelen, stond  N altijd dik op tijd aan de start, strak in het Nederlands tenue bestaande uit een smetteloos witte broek met gestreken oranje shirt, terwijl  ik daarentegen bijna altijd te laat, meestal in een sliding kwam aangeraced  ( 1x echt letterlijk , dat was voor zo voor schut toen ik daar languit op die eerste tee lag. De hele zijkant van mijn witte broek was groen) een goed begin kun je wel zeggen.

N’ s  spel was immer constant en ik zorgde voor verrassingen in de breedste zin van het woord. Had  N ‘m ergens netjes voor me ‘ neergelegd’ , zodat ik een makkelijk volgend schot had, kon ik ‘m wel eens zo de bossen injanken. N bleef altijd rustig en lief en knapte het zaakje weer op. Al met al never a dull moment saampjes.  Op mijn 25ste hield ik het spel voor gezien: we waren inmiddels te oud voor het jeugdteam en we moesten ons aansluiten bij het damesteam. Sommige dames vond ik ronduit irritant,  ik had absoluut geen zin om mijn hobby met n stel mutsen door te brengen. Dus ben op mijn hoogtepunt gestopt, dat heeft z’n voordelen want als ik ergens op een club kom waar ik vroeger veel gespeeld heb, dans ik nog dik op mijn reputatie. Whoop whoop!

N is al die jaren door blijven spelen en hoort nog steeds bij de top van Nederland… ze hep wel ff een handicappie van 1.8 dus ze blaast nog steeds een aardig partijtje mee.

Als N ziet dat er een gezellig internationaal toernooi is, vraagt ze of ik mee ga. Dat is zooo leuk, want dan spreek ik weer een  aantal  ouwe matties van verschillende Europese landen waar ik vroeger tegen gespeeld heb . Te dol!

Ook dit jaar viel ik met mijn neus in de boter ,  Slovenïe werd het! Ik verheugde me er enorm op, Een hartstikke mooie baan, die een paar jaar geleden gekocht is door een tjechische miljardair en  vervolgens de baan voor een slordige 22 miljoen euro  heeft laten ‘omspitten’ nou ja eerbiediger gezegd: verbouwen tot een ongelofelijk mooie baan; Elke deur in het clubhuis, opent automatisch en als je al een seconde op het terras zit, staat er iemand naast je om de bestelling op te nemen, want je zou hier eens iets zelf moeten doen.

Maar hoe fantastisch heerlijk  het hier ook is deze week, tussen het super gezellige programma door, heb ik al 3x In het medische centrum van Bled gezeten om een dokter te zien omdat de medicijnen die ik dagelijks slik tegen mijn borstkanker een behoorlijk zware wissel op me trekken: voordat ik uit Nederland vertrok had ik al een tijdje last van aften, spul ertegen gekregen. Hielp niets, nog vlak voor vertrek gebeld met de assistente van mijn oncoloog; kreeg ik n ander middel. Gelukkig! Over n paar dagen zal het wel over zijn. Niks van dat al….. ik kreeg steeds meer pijn. Op naar de Bledse apotheek, want ik was inmiddels al in  Slovenïe, om te vragen of het Deventer ziekenhuis een recept kon sturen tegen de pijn. Nee dat moest in het Sloveens zijn, dus even naar de dokter  die naast de apotheek ‘ huisde’. Binnen een half uur stond ik weer buiten met recepten. Joepie!

Maar de volgende dag heb ik toch weer naar Deventer gebeld omdat de pijn zeker niet minder werd. Er werd me gevraagd foto’s vd plekken in mn mond te sturen.

Ik kreeg direct antwoord dat het langzaam werkende morfinepleisters plus kortwerkende morfine pillen moesten worden omdat ze in Deventer wel zagen dat dit erg pijnlijk was.

Dus weer naar het medisch centrum om sloveense recepten te vragen zodat ik er weer mee naar de apotheek kon. Dit was een andere arts en die schudde keihard nee bij mijn vraag of ik dat spul kon krijgen. Nee nee nee was het, op dat moment zie ik dat ik gebeld word door het Deventer zkhs,  met de vraag of het gelukt was, Mind you, het was 18.45 uur. Ik zei: ‘  je belt als geroepen, want deze arts verdomd het’. Ik heb ze even samen laten kemphanen wat een hele oncomfortabele sfeer gaf in de spreekkamer. Ze zijn mokkend uit elkaar gegaan, want de Sloveense arts weigerde naar Deventer te luisteren. Ik heb toen de telefoon maar vriendelijk uit haar handen getrokken en zei tegen Deventer: ‘ ze is behoorlijk chagrijnig’ ik merk het zei ze.  Uitendelijk heeft de arts toch de langzaamwerkende morfine voorgeschreven, maar ik moest ondertekenen dat het op eigen risico was. Tenminste, dat zei ze maar wat er werkelijk op papier stond kon ik niet lezen.

Helemaal blij was ik omdat ik van de gruwelijke pijnen af zou zijn en eindelijk weer normaal zou kunnen eten. Nou… die droom heb ik moeten laten varen: omdat het een langzaamwerkende was, was dat niet het geval; Ik moest geduld hebben maar vanmiddag vlamde de boel weer op en heeft me doen besluiten om weer naar het medisch centrum te gaan en kortwerkende morfine te eisen.  Dat viel niet mee: het was weer een andere arts die me zei dat het onverantwoord was dat ik die pleisters überhaupt had gekregen. Er kwam n heel verhaal in gebrekkig engels en het verbaasde hem dat ik niet voor zijn neus lag te trippen gezien de dosering. Hij wilde bloed prikken, me daarna doorsturen naar een specialist in Lljubljana . Ik dacht : gaan we niet doen. Hij wilde eigenlijk dat ik de pleister er ter plekke afhaalde, heb ik niet gedaan. Ik dacht: Let’s get the hell out of here! Buiten gekomen direct met Deventer gebeld en een afspraak voor as maandag gepland. Maar eens kijken wat zij zeggen van mijn ‘ravage’ in mijn mond; waarschijnlijk ga ik even stoppen met de medicijnen wat eigenlijk niet de bedoeling is omdat het een trial/ onderzoek van het Anthony van Leeuwenhoek is waar ik aan meedoe wat heel nauw luistert. We gaan het horen maandag! Het is mooi dat er medicijnen zijn, anders was ik er allang niet meer geweest, maar het knalt mijn immuunsysteem volledig tegen de grond. Da’s het nadeel van het voordeel. De ziekte is stabiel. Dat dan weer wel.

Ondanks de pijn in mijn bakkes is het hier reuze gezellig! Zondag als ik weer thuis ben, ben ik weer assepoester en ipv bij de miljardair op schoot te zitten deze week zat ik  bij Slovenische artsen te proberen dikke pijnstillers te krijgen. Ik heb tenminste weer iets te bloggen gehad!

Tot volgende week! Xxx

PS Ik ga vandaag al naar huis ipv morgen: Ik kan nl mee met een prive vliegtuig van iemand van het nederlands herenteam. Ik word netjes naar huis gereden met mijn eigen auto want er vliegt nog iemand van het team mee die in Laren Gelderland woont. Ik mag niet rijden met de morfine. Dit is superlieff van deze heren! ik heb duidelijk heel veel bofmomenten gehad afgelopen week en met een privat jet naar huis is niet te doen toch?!?

LATURRRRR!!!!