Coffeeshop ’t Bunkertje, je maakte mijn week!

Lieve mensen,
ik ben echt enorm verrast door de animo die er is voor mijn blogs!
Elke keer als ik er weer eentje de ether instuur, denk ik: en wat wordt het onderwerp volgende week in hemelsnaam? Maar tot nu toe is het me nog gelukt.

Ik ben vorige week geëindigd met de woorden dat ik weer Assepoester was maar wel met aften, na een coole vlucht met een privévliegtuig.
Die rotdingen hebben me de hele week nog goed beziggehouden; voor diegene die mijn vorige blog niet gelezen heeft: ik had laatst een ontploffing van aften/ slijmvliesontsteking in mijn mond die veroorzaakt werden door mijn medicijnen.
Het was zo pijnlijk dat ik nog even, zaterdagavond inmiddels 2 weken geleden, naar de Spoedpost ben gegaan voor extra morfine. Het was namelijk niet meer geinig.

In de auto rukte ik het doosje open, alle strips knalden eruit, maar ik had in ieder geval 1 strip kunnen opvangen. Pil, water klaar!Junk!
Ik had nu èn een morfinepleister èn morfinepillen! Moest goed gaan.
Helaas, slechts heel even…..want ik werd misselijk. Kon ik eindelijk weer eten door de verminderde pijn, spuugde ik dat meteen weer uit. En dan heb ik je nog niks verteld over de reactie van m’n darmen die al een hele tijd niet veel voorbij hadden zien komen. Beter dat ik dat maar zo laat.
Dus na anderhalve dag er maar weer mee gestopt. De misselijkheid verdween niet, dan ook de pleister er maar af, tegen het advies van het ziekenhuis in, maar ik dacht:  liever pijn dan beroerd.

Ik dacht dat ik nooit meer gewoon zou kunnen eten, daarbij was ik zo langzamerhand echt zonder energie dat ik me ronduit slecht voelde. Ik lag als een vogeltje met een geknakt nekje op de bank. En wat is het dan fijn als je lieve vrienden en kids hebt die voor je komen zorgen.
Het huishouden werd ook effe meegenomen, dat is bij mij nooit een overbodige luxe, en verder puilde de ijskast met de dag, meer en meer uit van de vitamines. Bossen bloemen werden bezorgd,  allerlei heerlijk vers bereid voedsel werd voor me meegenomen. Kortom deze lieve mensen gun ik iedereen. Je zult maar alleen zijn, en dat niemand in de gaten heeft dat je al dagen niet meer buiten bent geweest.
Het ziekenhuis wilde ook nog even laten blijken dat ze het fijn zouden vinden als ik op zou knappen door 60 flesjes proteïnen af te laten leveren; Nou zeg maar gerust betondrank! Ik dacht hup 2 flesjes per dag erin gieten, daar zit ‘alles’ in, knap ik lekker snel op!
Dat liep even anders; ik had de gebruiksaanwijzing niet gelezen dus werkte de eerste helft van zo’n flesje enthousiast naar binnen. Lekker bananensmaak!  Maar al snel kwam de man met de hamer, ik kon binnen de kortste keren geen pap meer zeggen: werd weer misselijk en was tot de nok toe gestuffed! Een vriendin die bij me was nam de best wel ‘kinky’ infomap van de flesjesfirma door. Daar kwamen de tips: je moest het in een glaasje overgieten, want dat dronk een stuk gezelliger, en er wel een uur over doen. Oepss…. de 10 sec  had ik volgens mij nog niet eens aangetikt. Dat heb ik geweten. De volgende dag heb ik het gedaan zoals aanbevolen, nouuuuu……. weer was ik van de kaart. Bah bah! Ik kreeg ineens zo een medelijden met de bejaarden die daar op moeten leven. Ik word daar heel recalcitrant van. Jaja, zit alles in. Ik geloof daar helemaal niks van. Het smaakt me veel te sjeemisch. Ik meen dit, maar ik weet ook dat dit heel erge pedante praat van me is, en vooral op niets gebaseerd.

Gelukkig ben ik afgelopen weekend wat opgeknapt, en kon ik zelfs even naar het 35jarig bestaan van DEF, een kledingwinkel in ons wonderschone Bathmen, met uiteraard de laatste mode uit Parijs van vriendin Dianne in ’t Hof; Alle overheerlijke hapjes en drankjes moest ik helaas nog steeds aan me voorbij laten. Maar ik kon er tenminste even bijzijn.

Inmiddels Is er afgelopen week alweer het één en ander gebeurd: afgelopen woensdag heb ik uitslag van mijn 2 maandelijkse scan gehad, en die vertoonde meer vocht dan normaal achter één van mijn longen, verder was alles stabiel. Dat was niet wat ik horen wilde.
Ik moet stoppen met de Trial van het Anthony van Leeuwenhoek waar ik aan meedeed. Een tegenvaller maar het is niet anders.
Ik ga nu over op een middel dat  ‘uit de vijver van de chemo’  komt.
Pillen zijn het, dus een stuk minder belastend dan kuren aan een infuus. Ik ben blij dat ik in een land woon, waar mogelijkheden zijn op dit gebied.
Ik ben inmiddels 8 jaar bezig met deze ziekte, en probeer het in het dagelijks leven zoveel mogelijk te negeren ,ook al ben ik keihard een borstkanker patiënt met uitzaaiingen.
Maar elke keer als er een verandering is moeten wij: mijn kids en ik, en ik merk het zelfs bij mijn dierbare familie en vrienden,  bijstellen van wat we in ons hoofd hebben. En tot nu toe doen we dat goed.

En omdat de uitslag niet goed was heb ik de koe bij de horens gevat en ben  gisteravond met een vriendin van mijn kids, ( S) naar Coffeeshop ‘T Bunkertje in Apeldoorn gegaan om 2 zakjes wietgruis  van 5 gram te halen; Morgen ga ik leren hoe je er wietolie van maakt. Ik ga aan- en in de olie!

In Apeldoorn aangekomen parkeerden we bij een bord: Halen- Gaan en in het engels eronder: Grab en Go, dus niet ff gezellig een avondje uit in de Coffeeshop. Ze willen je weer asap weghebben. De parkeerwachter, officieel gekleed in oranje hes zei tegen zijn collega: ‘deze dames moeten denk ik hier niet zijn, neem aan dat ze het station zoeken’. Ik gooide mijn hoofd voor de voorruit, terwijl ik de laatste hapjes McFlurry Oreo naar binnen slurpte, en knikte heel hard: jawel hoor wij moeten hier wel zijn!
Gek is dat toch, dat je nog niet eens uit je ongewassen VW Polo, bouwjaar 2002 bent gestapt en zij al kunnen zien dat dit niet je natuurlijke habitat is. Alsof we een grote parelketting om onze nek hadden hangen hihi. Oké uitstappen en dan gaan we het meemaken.
Wat een tegenvaller! Binnen was het helemaal niet spannend: een soort AH To Go: 2 schattige jonge jongens achter glas die je bestelling in no-time fixen zodat je ook zo weer buiten staat.
Nog ff gekletst met de parkeerwachter, die vertelde dat hij net terug was van vakantie bij z’n dochter van 18 in Roemenië. Hij vertelde dat hij zich grote zorgen maakte om haar en dat het maar goed is dat hij niet alles meer van haar ziet. Maarr hij mocht haar niets verwijten want papa was ook jong geweest! Dan weet ik genoeg!
Wat een gesprek op de stoep van ‘T Bunkertje! Wij, de baronessen van Keetel, namen hartelijk afscheid van onze grote vriend en bedankten hem voor alles! We werden vrolijk en hartelijk uitgezwaaid!

Ik vind het fantastisch om in allerlei verschillende werelden te vertoeven! Nou ja vertoeven……heel eventjes dan in het geval van de Coffeeshop! Maar hij  zou van m’n bucketlist kunnen als ik zo’n lijst zou hebben.
Volgende keer ga ik er wat drinken denk ik en gewoon kijken en kopen! En S wil vast weer mee, en misschien maak ik er een toer van voor de Gooische Vrouw uit het Oosten! Maar Bunkertje, waarom heet je eigenlijk zo? Jij maakte mijn week!
Tot volgende week!
Liefs xxx

 

 

 

 

 

 

Advertenties