Alleen ‘de surprise’ van de oncoloog viel tegen

Afgelopen week was een week om van alles weer een beetje in balans zien te krijgen, omdat ik, totaal onverwacht, laatst slecht nieuws kreeg van mijn 2 maandelijkse scan die vermeerdering vertoonde van vocht bij één van de twee longen. Wanneer mijn uitslag niet goed is, noem ik dat altijd: dat ik weer van mijn sokkeltje ‘gegooid” ben, en dan doe ik er van alles aan om er zo snel mogelijk weer op te komen; De radartjes gaan op turbo om te kijken wat ik naast, de chemokuur in pilvorm, kan doen om te zorgen dat de tumoren niet groeien en bijwerkingen nihil zijn.
Ik ben geabonneerd op nieuwsbrieven uit Amerika, om op de hoogte te blijven van het alternatieve; Er komt steeds meer naar voren dat door gezond eten (plantaardig, biologisch en het liefst rauw: of gekookt maar niet boven de 48 gr. C laten komen) gymnastiek voor lijf en geest en vooral geen stress, het immuunsysteem sterk maakt, zodat je lichaam zelf de “verkeerde cellen” eruit kan mieteren. En dat juist chemokuren en bestralingen tumoren wel verkleinen maar tegelijkertijd je organen beschadigen. Maw, je zou de reguliere behandelingen eventueel af kunnen wijzen en er helemaal op de natuurlijke manier voor kunnen gaan. Zo ver ben ik nog niet dat ik dat zou durven. Ik vind het heel moedig  van mensen die dat wel doen. Ik zeg ja tegen het reguliere en bewandel daarnaast het alternatieve pad.

Ook mijn kinderen moesten met de ‘surprise’ van de oncoloog Dealen;
Na het gesprek, wat uiteindelijk altijd weer luchtig en gezellig eindigt, hoe dat toch elke keer weer lukt snap ik niet maar is wel heel fijn, zijn de meisjes met mij mee naar huis gegaan. We lunchten samen, en daarna zijn zij keukenkastjes gaan schoonmaken, waaronder de lade met potjes kruiden en wat dies meer zij , en hebben vooral dingen  weggegooid die er uit gewoonte al eeuwig staan. Duidelijk een manier om even niet te hoeven nadenken. Aan het einde vd middag vertrokken ze, namen de vuilniszak lief mee en voordat die in de kofferbak van de auto belandde vloog de bodem er al uit. En hoppaaa alle meuk lag op straat. We kijken elkaar aan: zo van neeeee hè! We waren alle drie moe na deze enerverende dag en hadden eigenlijk de moed niet meer om het op te ruimen. Ik hoor ineens één van de twee zeggen: “Dit is echt het slechtste nieuws wat ik dit jaar heb gehad’! We beginnen echt keihard te lachen, want we wisten wel beter. We hebben het nog net op kunnen brengen de rotzooi in een nieuwe vuilniszak te proppen.

blog #23 7c7b63aa-36d1-4e78-942b-25116f4b5ae1Een paar dagen na het bezoek aan de oncoloog had ik een afspraak bij de longarts,  om het vocht eventueel te puncteren. Dat is vorig jaar ook al een keer gebeurd, en eigenlijk had ik al vrij snel daarna, het profijt er niet meer van; het vocht kwam langzaam weer terug. Dus hebben we nu besloten het niet te doen, waardoor ik wel kortademig ben maar niet benauwd. We gaan voor de optie dat het nieuwe medicijn z’n werk  moet gaan doen. Duurt 2 à 3 maanden voordat er enig resultaat te zien is. In die tussentijd moet ik niet benauwd worden, dan wordt er nl. alsnog gepuncteerd.

Zoals ik zei: de radartjes draaiden de laatste tijd op turbo snelheid en ik kwam tot de conclusie dat het tijd werd voor wietolie. Deze week was ik weer bij mijn arts en heb hem maar even ingelicht over mijn snode plan. Hij vond het prima. Heb hem ook verteld dat ik iemand ken die me aangeboden heeft, het voor me te maken. Ik zat lachend aan hem te vertellen dat ik voor het eerst in een Coffeeshop was geweest en dat we al bij het parkeren vd auto werden aangezien voor mensen die het station zochten, en niet daar moesten zijn. Hij moest heel hard lachen. Ik heb eigenlijk altijd wel iets te klessuh bij hem, want de keer daarvoor, bijvoorbeeld,  vertelde ik hem over de privé jet, en ook daar smulde hij van! Hahaha! Ja, als je daar binnen zit moet je er ook maar het beste van maken met z’n allen! En hij is zo schattig om mij totaal niet het gevoel te geven dat hij door mijn geklets achter op schema loopt. Hij is altijd ongelofelijk op tijd, totdat ik ben geweest denk ik.

Afgelopen zaterdag stond er wietolie maken op het program! Aangekomen bij degene die dat voor me zou gaan doen, bleek dat ik met 10 gram te weinig had om er olie uit te maken, je mag maar 1 zakje van 5 gram pp meenemen, had er 4 nodig. Dus zijn we nog ff met z’n tweetjes naar ‘T Bunkertje gereden en weer 2 zakkies gekocht. Tsjonge jonge jonge! Ik begin er kind aan huis te worden.
Thuisgekomen zijn we aan de slag gegaan; moeilijk is het niet maar je moet wel de juiste ingrediënten en hoeveelheden hebben. En zo ben je een paar uur bezig voordat het in een flesje zit. De hele kamer geurt er naar! Ik weet eigenlijk pas sinds kort hoe wiet ruikt: ik liep een paar jaar geleden met mijn kinderen door de stad en we passeerden wat mensen, en ze zeiden meteen: zo lekkere wietgeur! En ik….. huh? Hoe ruikt dat?
Het deed me denken aan de periode, zomermaanden begin jaren 80 dat ik voor de ANWB in Barcelona werkte, en op een avond zaten we met een stel vrienden gezellig bij elkaar op een balkon, toen er een sigaret rondging en iedereen nam een trekje behalve ik, ik rookte niet, dus gaf hem gewoon door aan mijn buurman of – vrouw. Had niet door dat het geen gewone sigaret was, hoewel ik het wel vreemd vond  dat ze met z’n allen met 1 peuk deden. Van mijn dochters moet ik dan pas jaren later die info krijgen. Hoe naïef kun je zijn.

Ik heb in ieder geval afgelopen zaterdag een superleuke middag gehad met het brouwen van het heksenpapje, en het was suuper suuperlief dat diegene dat voor mij wilde maken!

Ook al had ik deze week niet veel op het programma staan, worden de lege plekken in de agenda vaak met gemak opgevuld: afgelopen zondagmiddag kwam een dochter van een vriendin met haar vriend even kijken hoe het me was, en voordat ik het wist had ze haar moeder aan de telefoon met de vraag of ze genoeg vlees had voor de bbq als ik mee zou komen. En hoppaa, s’avonds  zit ik heel gezellig mee te eten!

Dan een dag later stopt er ineens een blinkende gouden cabrio voor mijn deur…… of ik een stukkie mee wil toeren in de bolide; Het is de zoon van een vriendin die net terug was uit Noord Spanje waar hij meedeed aan de Barrel Challenge. Voorwaarde bij deelname is dat je auto niet duurder mag zijn dan 500 E.
Nou zoiets hoef je mij geen 2x te vragen. Ik zit al!!  Het is een Chrysler en maakte een geluid van een rauwe scheepsmotor,  zoo gaaff! En veel bekijks hebben is ook altijd leuk!

Blog #23 IMG_9184Ik ga nog door met verrassingen: terwijl ik met een vriendin zit te kletsen zegt ze ineens: Het is belangrijk dat je goed voor jezelf zorgt dus ga je voortaan mee eten van onze moestuin! Je zegt maar wat je hebben wil en ik kom het brengen. Dat kan toch niet  waar zijn! Wat een geschenk!

Blog #23 IMG_9196En dan als laatste appte een vriendin uit Engeland, dat ze een paar uurtjes in Bathmen zou zijn afgelopen donderdag, of ik tijd en zin had om te lunchen samen met een andere vriendin. Ik had begin van die middag een afspraak dus het moest in de ochtend plaatsvinden. Met een heerlijke visschotel van Rog en dito mediterraanse salade hebben we even gezellig bijgekletst. Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook  nog zomaar een boek cadeau!

 

 

Ik weet niet hoor …….maar ik blijf het zeggen: het lijkt wel 5 december elke dag , alleen de surprise van de oncoloog viel tegen!

Tot volgende week vrijdag! Liefs xxx

 

 

Advertenties