” Moet dat ook nog mee?” (deel 1)

De vakantietijd is weer aangebroken! Waar gaan we dit jaar met z’n allen naartoe?

Iemand herinnerde me er laatst aan hoe hilarisch het altijd was als de familie Peterse voor 8 weken naar Spanje vertrok. Voordat wij namelijk gepakt en gezakt onze straat uitreden was er al heel veel water door de Rijn gestroomd!

ik ga kijken hoe ik het jullie vertellen ga dat je het ook een beetje voor je ziet.

Ons huishouden, door het jaar heen, leek op het leven in een studentenhuis: iedereen (jong en oud) kwam, op ieder moment van de dag, aanwaaien; Mijn moeder werkte niet, maar zou daar ook absoluut geen tijd voor hebben gehad. Het was bij ons de hele dag de zoete inval. Zo ook als we met vakantie gingen: iedereen kwam even langs om ons goede reis te wensen, wat de nodige vertraging opleverde, want niemand zat bij ons ooit op een droogje dus ging mijn moeder weer effe lekker zitten, zette heerlijke dingen op tafel en maakte zich niet druk over de auto die ingepakt moest worden. En zo schoot zij voor geen meter op. Hmmmm……iets met een appel en een boom komt ineens in me op.

 Vanaf begin jaren 60 zijn we met het hele gezin bestaande uit een hele leuke vader en moeder 4 kleine kinderen, een nooit ingeënte hond en een kat, gewoon omdat mijn moeder daar altijd te laat mee was, jaar in jaar uit richting Spanje getuft. Dat is vandaag de dag niet meer zo’n dingetje, maar toen was een reis van 2000 km, waarvan  niet heel veel over asfalt, een heel project. En als je dan in een keurig net ingepakte auto zou zitten waar je genoeg beenruimte had, was het wel te doen geweest maar bij ons was de waguh altijd super volgeladuh. Tot de nok toe gevuld, geen gaatje bleef onbenut, alles moest mee! De achterbank werd platgegooid, van alles daarop gelegd en wij mochten daar bovenop kruipen. We moesten een plekje zoeken, zodanig  dat we niet in elkaars vaarwater zouden zitten, want mocht de bloedspiegel van deze tere kinderzieltjes een keer dalen…..en het irritatie peil stijgt, is de chaos niet te overzien! Het niet aanwezig zijn van airco kan zich ook niet iedereen meer voorstellen, maar ik geef het je te doen. We hebben zelfs een jaar gehad dat de verwarming niet UITTTTT kon! Dat is 1 ding, maar het was een Volkswagen, en die motor lag achterin, bij ons, kinderen, dus. Ik snap heel goed waarom wij zo’n groot incasseringsvermogen hebben. Zeuren mochten we nooit, want wij waren zeer bevoorrechte kindjes!

Als mijn ouders besloten om bijvoorbeeld op zaterdag te vertrekken, was het helemaal niet raar als dat woensdag werd. Mijn vader liep die dagen morrend door het huis, want die was “chef tent en auto” met alles wat daarbij hoorde, en mijn moeder was ” chef divers”! Maar doordat mijn moeder zich elke keer graag liet afleiden door deze of gene, kon mijn vader niet door met inpakken, omdat hij niks kreeg aangeleverd van “chef Divers”; Pas als al het bezoek weg was, dan praat ik over 1- 2 uur s’ nachts ging chef D doen wat ze overdag had moeten doen. Dat was eigenlijk haar natuurlijke ritme, want het was me een nachtbrakertje.

Eén jaar had mijn moeder een fantastisch idee; geen koffers mee maar vuilniszakken. Nou dat hebben we geweten: we hadden niet alleen de schone was bij ons, maar ook de vuile, die onze hulp mee zou nemen naar huis. Ik hoor mijn vader bij heel veel wat klaar gezet werd bij de deur , vragen: ” Moet dat ook nog mee?” En ja was steevast het antwoord. Dan zag je mijn vader met armen vol spullen richting auto lopen, peinzend waar die dat nou weer zou laten.

En als we dan uiteindelijk vertrokken, uitgezwaaid door een hele hoop mensen, begon mijn moeder met de catering; Die werden uiteraard vers aan boord gemaakt, en dan niet met ham of kaas, neeeee ze had eiersalade met barstens veel knoflook van de gezellige avond ervoor, paté, franse kaas  salami en wat er maar in de ijskast lag. Dus als er een bakje openging walmde de hele auto ernaar. We waanden ons al in het mediterraanse leven, wel misleidend want we hadden nog heeeel veel kilometers te gaan; Lekker was het , maar echt normaal was het volgens mij niet.

Mijn vader reed zo’n beetje de hele reis; Heel af en toe stopten we op een verlaten landweggetje en deed hij, voor een klein half uurtje,  zijn ogen dicht en dan was hij er weer. Ondertussen moesten wij muisstil zijn om de man zich te laten opladen. dat was altijd een beetje awkward. Vaak kregen we de slappe lach, en eindigden we met ruzie.

Bij Parijs ging mijn moeder er zich mee bemoeien, en mijn vader stonk daar vaak in. Het was altijd een puzzel welke afslag je hebben moest om niet in het centrum terecht te komen. Mijn moeder had daar andere gedachten over, die wilde juist de stad in. dus hoppa…. ” hier naar links, daar naar rechts”, ooh wat nu? We staan midden in het centrum.  mijn vader vloeken en mijn moeder zat met een big smile  te genieten.

We hebben een paar keer gehad, dat de auto het onderweg begaf; En niet zo maar kaduuk ….. nee, echt flink naar de gallemiezen. Dan moest er een onderdeel, en soms een hele motor uit Nederland komen. Dat duurde dagen. één keer werden we door de sleepdienst in Frankrijk, op een autokerkhof gezet: Stapels autowrakken om ons heen! Kon ons allemaal niks deren, Het was vakantie en dit was een avontuur! Mijn moeder stond gewoon in die scene een potje te koken. Een ander jaar waren we midden in Barcelona beland, ben bang dat mijn moeder weer de regisseur hier van was, toen de auto het ineens begaf. We zijn wederom weggesleept en in een garage terecht gekomen. Het was zaterdag, einde van de middag, de garage ging sluiten. wij mochten daar gewoon blijven. Niet normaal. Ik herinner me nog heel goed, als klein meisje, de kalenders en posters  van blote dames die op de deurtjes van de kledingkastjes van de werknemers hing.

Zoals je ziet, hadden we die 8 weken gewoon nodig! Hahaha!

Bij de douane was het altijd spannend: hoe zuidelijker we kwamen hoe strenger de gezichten en de uniformen. De hond en de kat moesten we altijd  heel goed ” wegstoppen” omdat ze dus niet waren ingeënt; Dat moest altijd 6 weken vantevoren, jaa zo’n management hadden wij thuis niet, dat er ergens een kalender hing waar je kon zien waar, en op welke dag, een familielid uithing, laat staan dat er bij de juiste datum stond: Beesten inenten. dus moesten we er bovenop gaan zitten zo’n beetje. En als er dan een douanier naar binnen wilde kijken, gooide mijn moeder het snoeptrommeltje naar buiten. Hij dook dan direct  naar de grond om de boel weer in het trommeltje te doen. Mijn moeder bedankte hem daarna overdreven, en trakteerde hem en zijn kornuiten op een sigaret en wij mochten gewoon doorrijden! Missie geslaagd!

Ik denk dat ik er maar een serie van ga maken, want we zijn nog niet eens op onze plaats van bestemming.
Want eenmaal aangekomen op de camping, begint ook daar weer dat we televisie voor de buurt zijn: Zeker nadat onze tijdelijke zomerburen gezien hadden wat er allemaal uit die auto komt rollen.

Wordt vervolgd!
Tot volgende week vrijdag!
liefs, xxx

 

 

Advertenties