Jammer, geen boterham met pindakaas meer. (deel 3)

En jaaaa hèhè…. de finish is  bereikt: we rijden het zonnige oude dorpje Moncófar binnen.
Eindelijk weer de benen strekken, eindelijk de knopen en zand uit je haar wassen en eindelijk slapen in je eigen bed zonder kruimels. Goddelijk vooruitzicht!

De eerste paar jaar, dat we arriveerden, reden we ongestoord het dorp door om bij de camping aan te komen, maar al snel werd het echt ‘een dingetje’ om in één streep naar ons vakantie adres te rijden, omdat we inmiddels goed ingeburgerd waren.
Mijn vader wilde zo snel mogelijk kwartier maken, en wij hadden het ook wel gezien in die achterbak. Dus chop chop, zo snel mogelijk naar zee……uitpakken, inrichten en vooral zwemmen!
We hoopten dus dat niemand ons zag, want dan moesten we stoppen, uitstappen, kussen, praatje maken en vaak vroegen ze dan ook nog of we mee naar huis gingen om gezellig wat te eten en te drinken.
Dan was het altijd heel moeilijk om zo beleefd mogelijk nee te zeggen.
We vonden het super ze weer te zien, maar liever eerst even naar de koelte!

Eenmaal een plek aangewezen gekregen op de camping, werd de auto er neergezet, alle portieren die maar open konden, werden opengegooid en overal kwam iets of iemand uitrollen; van kinderen tot huisdieren.
Je zag onze nieuwe buren nieuwsgierig zijn.
De loodzware, immens grote de Waard tent kwam tevoorschijn en werden wij allemaal ingeschakeld om ergens op een hoek te gaan staan met een tentstok oid.

Op de één of andere manier, kon ik ook weer snel van mijn hoekje af, omdat er binnen de kortste keren hulp van die nieuwsgierige buren kwam, gelukkig  met de goeie skills: handig, ervaren en sterk!  Ondertussen werden 2 van ons naar supermarkt gestuurd om koude biertjes, Fanta de Naranja, Cola en wat te knabbelen te kopen om de  (nieuwsgierige) helpers te kunnen bedanken.
Enn er moest natuurlijk ook een staaf ijs komen om in de koelbox te doen. Ooh ik herinner me maar al te goed, als één van ons de deksel er niet goed op had gedaan, en het werd pas laat ontdekt, dan zwom alles in het inmiddels lauw geworden water. Dan kreeg je toch op je kop!

Hoppaa, de tent staat! Nu was het de beurt aan  ‘styliste’, ons moeder, om de tent gezellig in te richten.
Wat er allemaal meegekomen was, werd nu op z’n plek gezet;
Dat had eigenlijk nooit iets met kamperen te maken, zoveel hadden we bij ons! maar ja, we zaten er ook 8 weken.

In die tijd waren daar nog nauwelijks Nederlanders, slechts 2 hippie gezinnen uit Amsterdam en 1 Belgische familie die ook ieder jaar kwamen.
Ik had een neus voor het vinden van die Nederlandse  kindjes, want dan kon je elkaar tenminste verstaan tijdens het spelen. Die Spaanse en Franse kindjes kon ik niks mee. We werden al ras dikke matties; Hoe mooi was dat……. ver van huis zijn en nog steeds je moerstaal kunnen spreken.
Omdat het s’middags zo warm was, zat ik ook wel bij zo’n Nederlands vriendje of vriendinnetje in de koele caravan een spelletje te spelen met een lekkere kleffe witte Bimbo boterham  met pindakaas !!!!

Mijn moeder kreeg op een gegeven moment in de gaten waar ik uithing; Ze stuurde mijn oudere broer op me af,  die zei “je moet thuiskomen”, ik was totaal verontwaardigd en vroeg haar waarom, ze antwoordde: “we hebben geen 2000 km gereden om met alleen maar Nederlandse kindjes te spelen en al helemaal niet om binnen in een caravan te zitten”! Dan hadden we net zo goed thuis kunnen blijven. “Hup lekker naar buiten!”
Toen was het onderwerp huidkanker  absoluut niet actueel.
Shitt dacht ik, nou wordt me de boterham met pindakaas door de neus geboord; Wij wilden heel graag dat mijn ouders pindakaas en hagelslag inpakten voor ons, maar er ging nog niet misschien 1 hollands product mee……neee er ging daarentegen heel veel Spaans spul mee terug.
Grrrrrr, ik kon mijn moeder op dat moment wel wat aandoen. Vond haar redenering zoooo ongelofelijk belachelijk. Ik werd destijds gewoon gedwongen om met buitenlandse kindjes te spelen wat ik niet altijd even leuk vond, omdat je met handen en voeten moest  communiceren.
Dat is nog verder uitgebouwd doordat mijn moeder op een gegeven moment thuiskwam van boodschappen doen in het dorp en opgetogen vertelde dat we 3x per week, van 17.00 uur tot 19.00 uur bij de vrouw van de slager die lerares was,  boven op zolder mee mochten doen met de les die gegeven werd aan kinderen van ouders die hele dagen aan het druiven plukken waren zodat ze niet hele dagen verloren liepen op straat, aan kinderen die achter waren met de stof en aan kinderen die hoogbegaafd waren.
We vonden het enorm stoer dat we daar naartoe mochten, alleen realiseerden we ons in de eerste instantie niet dat als de les om 17.00 uur begon, je je om 16.00 uur klaar moest gaan maken, wat absoluut niet meeviel om je in die warmte in kleding te hijsen.

Eenmaal boven op de snikhete zolder gearriveerd met 1 krakkemikkige ventilator die hard werkte maar geen deuk in een pakje boter sloeg, viel het eeuwenoude ‘aangevreten’ meubilair direct op. Wij hadden in Nederland hele andere maatstaven van klaslokalen en lesgeven maar hoe oninteressant…. veel belangrijker was wat Doña Otilia voor die kids betekende. De eerste paar keer keken we onze ogen uit hoe anders het er aan toe ging dan bij ons.
Juf Ank van de Luizenmoeder zou zeggen: Dat vinden wij niet raar, maar heel bijzonder.
Wij waren een bezienswaardigheid; Blond en we kwamen uit een land ver weg wat ze slechts kenden van dat manneke wat zijn vinger in de dijk had gestopt.
Soms zaten we er totaal voor spek en bonen bij, want dan werd er aardrijkskunde of geschiedenis gegeven en begrepen wij er niet alles van. Maar toch pikten we meer op dan we dachten.
We kregen een schriftje en leerden tellen van 1 tot 100 en Doña zette er kleine opdrachtjes voor ons in.
Af en toe schoot Doña enorm uit haar slof, en kregen steeds dezelfde kinderen een fikse lel of werden ze hardhandig aan hun oor getrokken. Het was heel normaal dat de juf dat deed, en geen ouder zou Doña daar op aan hebben gesproken, omdat de ouders alle respect voor Doña hadden. waarschijnlijk is het in Spanje nog steeds zo: als je niet horen wil moet je maar voelen. Eigenlijk is het heel raar om naar school te gaan in de vakantie, maar zo voelde het totaal niet: het gaf je eerder een enorm trots gevoel om erbij te horen!

Ik raakte ondertussen bevriend met de zoon van de slager en Doña, waardoor ik vaker daar was. dat mocht dan weer wel van mijn moeder. Hahaha, als het maar buitenlands was!
Als Doña geen les gaf, was ze slagersvrouw en stond ze naast haar heule knappe en charmante man Eugenio, in de winkel of stroopte ze konijnen in de keuken.
Jaaaa…… en toen was ik  op een avond niet het konijn maar het haasje: Doña vroeg mij of ik haar wilde helpen met het villen van konijnen. had geen idee wat ik me daar bij voor moest stellen, maar ik zei Ja.
Oeiii….. Ze sneed de buik open zodat alle organen en het bloed in een emmer terechtkwamen, en ik moest ondertussen de achterpoten vasthouden. dan trok Doña het jasje uit van het konijntje door het vachtje over het hoofd er af te trekken.
Ik moet er nu niet meer aan denken, maar zo jong als ik was…. deed ik het gewoon. Ook toen voelde ik me heel trots dat ik één van hen was. En ondertussen leerde ik natuurlijk  steeds beter Spaans spreken.
Vaak bleef ik dan s’avonds ook nog eten: dat gebeurde ook in de keuken aan een tafel met een plastic tafelkleed en een hele oude tv , ergens hoog aan de muur geschroefd die altijd standaard te hard stond.
Dus gesprekken werden er met elkaar niet echt gevoerd, want men keek gewoon televisie terwijl men smakkend en brood soppend het bord leeg at. “Hoe was je dag?” kwam daar echt niet aan de orde.

Je ziet, helemaal normaal was onze vakantie nooit. Maar ik moet toch keihard terugkomen op die idiote regel van mijn moeder dat ik niet alleen maar met Nederlandse kindjes mocht spelen, want daardoor sprak ik al heel snel een aardig mondje Spaans, Frans, Engels en Duits!
Ik ben haar daar enorm dankbaar voor! Als ze zich destijds had opgesteld als mijn BFF, zoals tegenwoordig  veel mama’s en papa’s doen, had ik geen enkele opoffering hoeven maken, maar was ‘mijn wereld’ niet zo wijd geweest als die nu is.

Volgende week deel 4 van familie Peterse’s C ( gl) amping life!

Tot volgende week vrijdag! Liefs xxx

 

 

 

 

 

 

Advertenties