Waar is Alie’s kunstgebit? (deel 4)

Ooh wat was het toch heerlijk op de camping daar in dat zonnige Spanje!
Dat levensritme, paste ons als een handschoen op mijn vader na. Als wij naar het strand of naar een markt waren, bleef mijn vader thuis. Hij koos voor rust en ging ook vaak in alle vroegte naar de landerijen, achter de camping om te tekenen; Er waren altijd wel boeren, op het land aan het werk, met paard en wagen die hij dan ging portretteren èn hij vermaakte zich oa met iets waar ik me nooit iets bij heb kunnen voorstellen……. hij zat al die dagen in de wis- en scheikunde boeken onder een grote boom, zichzelf sommen op te geven, gezellig samen met de poes, aan een lange lijn naast hem, Hij was al met leeftijd 54 gepensioneerd omdat hij als militair in Indië was geweest, dan tellen de jaren dubbel.
Toen hij gevraagd werd om, na zijn pensioen, op een Gymnasium les te komen geven zei hij geen Nee.
Heel bijzonder dat geen van de 4 kids een wiskunde knobbel hebben.
En terwijl hij onder die boom zat, smeerde hij zich slechts in met Nivea, deed geen wedstrijd met mijn moeder, maar won uiteindelijk dik wie er bruiner was, terwijl mijn moeder zich altijd allerlei, zelfs een paar keer per vakantie, dure nieuwe producten liet aansmeren, en mijn vader al die tijd alleen maar in de schaduw had gezeten.
We slijten onze dagen veel aan het strand; En omdat mijn moeder zo’n zwaan kleef aan was, werd onze ‘familie’ steeds groter.
We raakten bevriend met Vicente……een hele knappe jonge dertiger uit het dorp die , jaaa nou komttie……..verliefd was geworden op een superleuke Nederlandse: Ida!!!
Als je mijn vorige blog  hebt gelezen, waren de Nederlanders niet de populairste bevolkingsgroep van mijn moeder, maaarrr deze Ida en Vicente waren zo leuk dat Ida de uitzondering op de regel werd. Zij was ooit met een vriendin naar deze camping gekomen en werd verliefd. Is gebleven, getrouwd en kindjes gekregen.
Door dit koppel leerden we steeds meer vrienden van hen kennen , wat er elk jaar  gezelliger op werd.

Er was in die tijd gelukkig nog geen animatieteam, en van glamping was absoluut geen sprake maar iedere zaterdag was het feest: Bailen! (dansen)
Er werden overal, in- en buiten de camping, amateuristische postertjes opgehangen.
Er trad dan een band op, en veel camping gasten kwamen daar op af maar ook zeker de lokale bevolking; Vooral jongelui, die op zoek waren naar een lekker ding om te verschalken: Want wat je van ver haalt is lekker natuurlijk!
Het was wel grappig, want dan slenterden die ‘lokale knapperds’ langs alle tafeltjes op zoek naar een schoonheid. Ook bij onze tafel werd gestopt en mijn vader werd dan netjes gevraagd of ze met mijn 5 jaar oudere zus Manola mochten dansen. NO zei mijn vader dan heel resoluut. Vaak bleef zo’n opgeschoten jochie gewoon staan en vroeg het nog iets brutaler waarop mijn vader een gebaar met z’n hoofd maakte, waarmee hij bedoelde: en nu opsodemieteren! Er werd niet gedanst met zijn mooie dochter! Dat ging de hele avond zo door. Mijn vader werd er gek van, hij vond mijn zus nog te jong. Op een gegeven moment werd het hem teveel toen er weer zo’n schijnheilige gladjanus aankwam met dezelfde vraag, mijn vader stond op, schoot uit z’n slof en schreeuwde op z’n beste Spaans; ‘No Bailen’!!!! Dat joch wist niet wat hem overkwam, het klopte grammaticaal voor geen meter  maar hij begreep maar al te goed wat mijn vader bedoelde en maakte dat hij wegkwam. Een paar jaar later mocht het uiteraard wel, want je kind aan ‘de ketting’ houden is niet de juiste methode. en als ze dan gedanst hadden, kwamen die mannekes bij ons zitten. Soms waren ze leuk, maar er waren ook sukkels bij, die je wel weg kon kijken.

Dat er veel gezopen werd op zo’n dansavond was geen verrassing, maar dat sommigen dat beter niet hadden moeten doen was een feit.
Inmiddels waren mijn ouders bevriend geraakt met vriendelijke franse Stéphane, zijn vrouw Chantal, en een schattig zoontje van 2. Alleen wat we nog niet wisten was, dat onze Stéphane een hele slechte dronk had……..

Het avondje Bailen was voorbij, het was inmiddels midden in de nacht, we lagen er allemaal net in toen er ineens aan onze tentdeur werd ‘geklopt’: het was de nachtwaker die vroeg of mijn moeder alsjeblieft mee wilde komen om te vertalen want er was iemand gewelddadig geworden, had met tafels en stoelen gesmeten, de Guardia Civil was inmiddels gearriveerd maar kon helemaal niks met die goser: Een boom van een kerel van dik 130 kg. Dus daar viel niet mee te f*cken, maar ja met de Guardia Civil ook niet.
Het bleek om Stéphane te gaan. Toen mijn moeder daar arriveerde zag ze Stéphane tekeer gaan als een beest. Met veel moeite wisten ze hem in de auto te krijgen, en mijn moeder werd gevraagd mee te gaan naar het bureau, een huilende echtgenote achterlatend die bij haar kind moest blijven.
Ze ging naast Stéphane zitten, zoals altijd, was ze voor de duvel niet bang, en probeerde hem rustig te krijgen. dat was een hele kluif want deze jongeman bleef rood voor z’n ogen zien.

Bij het politiebureau aangekomen heeft ze de dronken brombeer achtergelaten in een isoleercel waar niets kort en klein te slaan viel, dus kon hij zijn roes lekker uitslapen op een koude vloer. Er moesten nog wel effe formulieren worden ingevuld, nou ja effe…… op z’n Spaans is dat tergend langzaam, en men houdt nog steeds van enorm veel interestanteritus: dus met f*cking veel stempels. daarna werd mijn moeder netjes door de pliessie, midden in de nacht, weer naar huis gebracht. Chantal is hem de volgende ochtend op gaan halen. En daar stond weer de hele vriendelijke goedlachse Stéphane, alsof er niets gebeurd was.

Die ochtend, zaten wij niets vermoedend aan het ontbijt, kwam Ali (van zichzelf al geen beauty van een jaar of 50)  uit Friesland van een ‘straatje’ verderop, naar ons toe…… we zagen iets vreemds aan haar, wat was het?
Oohooh ze had geen gebit in. Dat zag er niet uit! Ali vroeg met het schaamrood op haar kaken en met een behoorlijk Fries accent, of wij misschien haar kunstgebit hadden gevonden want die was ze kwijt. Jaa zie dan maar eens niet de slappe lach te krijgen. Nee die hadden wij niet gevonden.
Uiteindelijk was het gebit een paar uur later gelukkig terecht……..Ze was zo zat geweest de afgelopen nacht dat ze zich niet meer herinnerde dat ze ergens onderweg naar huis heeft staan overgeven en het gebit in die kots heeft achter gelaten.  Blèhhhhhhh!
Ook weer opgelost!
Maar als dat mijn gebit was. Brrrrrrrrrr, voordat ik dat ding weer in mijn mond deed…….moest het toch wel echt grondig gereinigd worden.

 Never a dull moment! 
Volgende week weer een verhaal over het C(gl)amping leven van vroeger!
Oa. over mijn broer die in een officieel matrozenpak werd gehesen, om het loodzware beeld van Heilige Maagd Maria met 7 andere matrozen te dragen in een processie tijdens de feestweek van het dorp. Dat hij daarvoor gevraagd was, was een enorme eer.
Mocht je mijn blogs leuk genoeg vinden, om me echt te willen volgen: rechtsonder van ieder verhaal kun je op VOLG drukken, je vult je mailadres in en elke vrijdagavond krijg je dan bericht dat ik weer iets gepost heb!

Tot volgende week vrijdag! liefs xxxx

 

 

 

Advertenties