Ik moet gewoon elk jaar langs START!

Ik ben blij:
1- Ik ben afgelopen week opgeschrikt door het feit dat mijn blogs inmiddels meer dan 10.000 keer gelezen zijn! In 27 weken. Hoe gaaf is dit!
ENN….
2- Vandaag, 17 augustus, ben ik jarig. 59!

Als je al 59 jaar lang kaarsjes hebt uitgeblazen op deze dag,
dan geloof je het wel een keer, maar in mijn geval, als een serieuze borstkankerpatiënt, hangt het zwaard van Damocles altijd boven mijn hoofd en is het wel degelijk ZAAK dat ik ieder jaar langs ‘START’  kom! En ook al ontvang ik geen, 200 Euro, ben ik toch blij als ik weer heb ‘ afgetikt’!

Heeft het voor – of nadelen in de vakantie jarig zijn? Geen idee eigenlijk, want ik weet niet beter dat ik het vaak op een andere plek vier in plaats van thuis;

Toen we vroeger al die weken in de zomer op de camping in Spanje stonden,
lieten mijn ouders tafels aanrukken van het restaurant, voor zo’n beetje alle kindjes van de camping voor mijn gevoel. De Nederlandse kindjes mochten uiteraard ook komen. Als je mijn blogs elke week leest, weet je wat ik bedoel.
Ik kende er de helft niet van maar hoe meer kindjes, hoe meer cadeautjes natuurlijk!
Zou ik zo werkelijk gedacht hebben als kleine pruttel in mijn mooie sinaasappeljurk!  Ik denk het eigenlijk van niet; Zo zijn wij niet grootgebracht, en volgens mij ben ik nog steeds niet zo.
Als we dan eenmaal zaten, aan die lange internationale tafel kwam onze favoriete ober Roberto met een big smile aanzetten met, in mijn beleving,  een immens grote Profiterolles taart in z’n rechterhand, dragend hoog boven z’n hoofd!
Deze taart is nog altijd mijn lievelingsss!
Geen idee of we spelletjes deden met de kindjes; Waarschijnlijk niet want wij waren niet van de spelletjes. S’ avonds werd er een grote paella gebracht, waar iedereen die maar wilde, mee kon eten. Ik vond dit als kind heel normaal, dat mijn verjaardag daar en Met zoveel mensen werd gevierd.

Gisteravond dacht ik na waar ik m’n verjaardagen zoal in de wereld gevierd heb:
Ik word ff met de neus op de feiten gedrukt dat ik een geheugen heb als een zeef want ik kom niet echt ver:
Toen ik 18 werd was ik op rondreis door Canada: Vancouver-Vancouver Island- Jasper en Banff!. Het was bijzonder tussen de Grizzlies jarig te zijn.
Toen ik 25 werd, woonde ik in het plaatsje Cognac in Frankrijk. Ik werkte in die zomermaanden voor de cognac firma Hennessy als gids; Gaf rondleidingen in het Nederlands- Spaans en Engels.
Ik had Alexander een paar maanden daarvoor in Cognac ontmoet en inmiddels waren we een setje.
Hij ‘ontvoerde’ me, op mijn verjaardag, naar Bordeaux waar we s’avonds gegeten hebben boven op een berg in het exclusieve restaurant Le Saint James. Op de hotelkamer stond een bos rode rozen, op een Franse manier gestyled: een bos van hoog naar laag. Best wel lelijk eigenlijk. Wel grappig om te zien,hoe bloemisten het in elk land anders doen
Toen ik 54 werd, had ik net slecht nieuws gekregen dat ik uitzaaiingen had. Dat was toen echt heel slecht nieuws; Super dierbare lieve vrienden wilden me troosten, vroegen of ik in de stemming was om mijn verjaardag op het circuit van Zandvoort te vieren want die vriend ging die dagen racen. Daar zei ik direct ja op. Heb het hele weekend tussen de snelle auto’s, met mijn hoofd onder de motorkap gehangen samen met de monteurs. Ik vond dat zo interessant! Mocht mee scheuren over het circuit. Daarna een bbq op het circuit, ook niet alledaags. En of het niet genoeg was, nog een boottocht in een sloep met hapjes en drankjes by moonlight door de grachten van Haarlem. Ik zeg: wat een heerlijke dag!

Nog een  dag die ik me heel goed herinner dat ik langs START kwam, was de dag dat ik 50 werd; Overdag zou ik helemaal niks doen, want s’avonds gaf ik een feestje in Boode.
Ik dacht het overdag heel rustig te hebben, maar het begon al met Sara die aan de deur stond, en mij een heerlijk ontbijt kwam brengen. Sara zei helemaal niets, dus ik kwam er niet achter wie ze was. Frustrerend dat ik niet wist tegen wie ik sprak.
Later op die dag kwam de ontknoping.

Even later, laat ik iemand uit….we staan nog even op straat te praten, komt er een hele sliert solexen voorbij mijn huis. Ik was nergens op beducht, kletste gewoon door, maar toen ze voorbij waren dacht ik: HUH? Was dat mijn zus Manola met een harmoniepèkske en dito hoofddeksel met een gouden ketting  onder haar kin en een soort van ‘blokfluit ragger’ aan de zijkant van de zwarte chicque ‘muts’!
Een eindje verderop keerden ze om, en kwamen deze kant weer op. Ik was zoo ongelofelijk verrast, het waren vriendinnen van buiten Bathmen. ze hadden zich allemaal vrolijk uitgedost en kwamen mij ophalen. We zijn gaan toeren.
Solexclub Het Vette Bougietje! Maryse en Dominique gingen niet mee, later toen we langs de IJssel stopten voor een picknick door de kids gemaakt, snapte ik waarom ze niet mee waren gegaan.
Ze hadden enorm hun best gedaan, en als nagerecht hadden ze een kersen kwark taart van Jootje van de Bakker! ook mijn lievelingsss!
Het ding was heel aangekomen, maarrrr……. 1 van de kids pakte de doos uit een koelbox, ( ik zal geen naam noemen) liep er mee richting het gezelschap en bammmm daar ligt kind met taart! gestruikeld!
Och gèrm het keind! maar wat hebben we gelachen! En zo’n taart smaakt zoveel lekkerder dan.
Wat heb ik me die dag extra geliefd gevoeld!

Vorig jaar hadden Maryse en Dominique een surprise etentje voor me georganiseerd met vrienden en familie op de Brink in Deventer. Ik dacht dat ik alleen met de kinderen ging eten, maar lopend over de Brink kwamen er uit alle hoeken en gaten bekenden op me af; Het leek wel een flashmob. Wat een verrassing als je dat helemaal niet verwacht.

En wie zag ik in haar rolstoel zitten? Waar ik best hard van huilen moest: mijn zus Manola!!!! Die net een half jaar chemokuren achter de rug had, en zich nog helemaal niet lekker voelde maar wel de kracht vond om te komen die dag.
Toen wisten niet, wat we nu weten; een maand later kreeg ze namelijk het slechtste nieuws ooit en, ik begin weer te huilen, als ik dit typ:
Afgelopen november is ze op 62 jarige leeftijd overleden. Mijn steun en toeverlaat!

Vandaag doe ik niets aan mijn verjaardag; dat voelt goed!
Ik ga met de jeugd: Andy, Janice en mijn kids naar Knokke;
De jongens hebben een caravan op een camping daar. We zijn net gearriveerd en het is hier FANTASTISCHHH!
We gaan zo lekker ergens eten en vuurwerk kijken.  Wat zou mijn zus het heerlijk hebben gevonden om hier met z’n allen te zijn. In gedachte is ze bij me. Het is heus een hele vrolijke dag, maar ik moet wel enorm aan haar denken.
Superlieff dat de jongens ons hebben uitgenodigd.
Ik kan nu eigenlijk maar één ding zeggen:
CARPE THAT F*CKING DIEM!
En gauw een beetje! hahaha

Tot volgende week vrijdag! liefss xxx