In dit geval was ik het boeketje!

Wat gaan de weken toch snel! Gaandeweg de week ben ik aan het nadenken waar ik het over ga hebben in deze blog. Er is tot nu toe nog geen idee opgeplopt helaas;
Dan ga ik maar gewoon beginnen en kijken of er iets uit mijn pen ‘valt.’

Ik vertelde vorige week dat de vriend van mijn dochter geheel onverwachts mijn tuin aan het fatsoeneren was; Hij constateerde dat mijn buitenkraan lek was. Heeft het geprobeerd op te lossen maar lukte helaas niet. Ik vroeg of ik hem ergens kon helpen, nee zei hij: ‘bel de woningbouwvereniging maar’. Da’s goed zei ik, doe ik vanmiddag.
‘Doe maar nu’ zei hij ‘want anders stel je het weer uit.’ Daar had hij een punt!
Ik belde direct, kreeg zowaar de mevrouw de directeur zelf aan de telefoon, die dus duidelijk niet te beroerd was om even een andere pet op te zetten in vakantietijd!
We kennen elkaar goed, hadden elkaar een tijd niet gesproken, dus was het eerst even: ‘Hee hoi! Hoe gaat het met je?’
We zouden het liefst door hebben gekletst, maar dah ga natuurlijk nie.
De volgende dag had ik de klusjesman al over de vloer.
Hij zal waarschijnlijk een hele mooie naam op zijn visitekaartje hebben staan, maar ik kan het ff niet bedenken, dus gewoon klusjesman.

Het bleek al ras dat ook hij het niet kon verhelpen; Vitens moest er aan te pas komen.
En dan komt er de volgende dag iemand van Vitens, nou die zou ik er echt meteen uit sodemieteren als ik zijn leidinggevende zou zijn: ik doe de deur open, terwijl ik nog aan de telefoon was, hing snel op, legde de telefoon in de zitkamer liep terug naar mijn halletje waar meneer Vitens al op z’n knieën voor de meterkast zat, en mij mijn spullen toesmeet die ik daar ooit mooi had ingepropt: regenkleding, dassen mutsen golfballen enz. Ik dacht doe eens normaal kerel, zeg eerst eens even netjes goedemiddag, maar het kon er niet af.
Zo eentje die nog een paar jaar ‘moet’.  Op feestjes hoor je hem het hardst klagen dat de wereld dolgedraaid is, de jeugd slecht is, en die vluchtelingen die moeten meteen terug naar huis gestuurd worden!
Nee meneertje, kijk eens naar jezelf wat voor onbeschoft gedrag jij vertoont. Ik zet JOU met liefde de grens over. Hork!
Je ziet, ik weet het allemaal heel goed, maar misschien is de waarheid wel totaal anders. Invullen voor een ander is mijn tweede natuur. Doe dat heel graag, en vind me daar ook heel goed in. Dat kun je empathisch vermogen noemen, of gewoon nieuwsgierigheid, waar je belachelijk veel tijd mee kwijt bent.

Om nou onder andere van het hebben van die vooroordelen af te komen, ben ik voor de zomer, samen met een vriendin, begonnen aan een cursus Mindfulness bij VORREI van Jacqueline Casagrande uit Deventer.
Ik vond het tijd worden iets te doen aan mijn angsten. Misschien zul je denken als je dit leest: heeft zij angsten? Zeeeker! En mijn kinderen weten daar alles van, want ik heb altijd angst dat hen iets overkomt, en terwijl ik dit zit te typen word ik emotioneel.  Ben eigenlijk niet zo’n jankerd. Ik huil om Bambie, bij het programma Spoorloos en om mijn kids maar vooral niet om mezelf.
Als ik ze een appje stuur en ze antwoorden niet snel genoeg dan begin ik al niet zo’n fijn gevoel te krijgen en als het nog langer duurt dan komen er langzaam enge scenario’s in me op; Als het te lang duurt ga ik kijken hoe laat ze voor het laatst gekeken hebben enz. Ik ga echt op onderzoek uit. Moet er wel bij zeggen dat we in de ‘TAARTJES WULF APP’ dagelijks contact met elkaar hebben, en dat er altijd wel snel geantwoord wordt. Maar als dat een keer niet zo is……..pffff. Weer allemaal verspilde energie!
Die cursus gaat mij hopelijk helpen leren leven in het nu!
Ik ben een ster in vooruitkijken en het alvast in te vullen.
Dan begrijp je ook wel, dat ik zo’n één- twee weken voordat ik weer een uitslag krijg, me mezelf ‘behoorlijk opdraai’; Ik weet gewoon nooit wat de arts me zeggen gaat: de ene keer voel ik me oké en dan zegt hij: “ben niet tevreden over de scan’ of andersom.
Kan er gewoon geen peil op trekken wat het steeds weer heel spannend maakt.
Als de uitslag goed is kijken de kids me aan, zie je nou wel je hebt je voor niks al die dagen druk gemaakt, het is wat het is.
Zijn ze nou werkelijk zo goed door mij opgevoed dat ze zo’n instelling hebben? Hoe is dat nou mogelijk?
Nee het is een overgroot deel van de jeugd van tegenwoordig die veel bewuster in het leven staat dan mijn generatie heeft gedaan toen we jong waren.
‘Nee meneer Vitens, de jeugd is echt zo slecht nog niet’!

De juf heeft huiswerk voor de zomer meegegeven , om er elke dag aan te werken. en een heel mooi schrift heb ik meegekregen om daar al mijn bevindingen en ervaringen in te schrijven.
Die was ik de volgende dag al meteen kwijt en heb ‘m nog steeds niet gevonden. Hoe krijg ik dat toch voor elkaar?! In mei had ik de eerste les al en kan ‘m nog steeds nergens vinden.
Het grappige is dat het van alles kan zijn wat onder meditatie of mindfulness valt;
Het is niet alleen maar zitten en proberen nergens aan te denken, maar het is vooral dingen met aandacht doen zoals dat netjes heet: bewust eten, ergens zijn en even stil staan bij wat er om je heen gebeurt of heel gefocust naar muziek luisteren.
Ik  moet duidelijk heel veel afleren want ik doe het liefst alles tegelijk:
Tv kijken, eten, bellen, appen. Als ik het zo zie staan, denk ik: ooh wat erg! Doe ik dat echt?
Als ik bijvoorbeeld autorijd dan ben ik vaak aan het eten, bellen, zeker aan het vloeken als er iemand niet rap genoeg is, terwijl ik zelf ook steeds meer een ouwe oelewapper word in het verkeer, en schminken; Ben daar supergoed in: ik houd de blik strak op de weg terwijl ik de mascara er op kalk!
En nu moet ik dat gaan afleren. Een beste kluif! Gaat dat lukken in 10 lessen? We gaan het meemaken!
Het zou een zegen zijn als ik maar een beetje van mijn angst kwijt raak, en doe ik ipv 4 dingen tegelijk er maar twee tegelijk. da’s toch ook al mooi!
Laat de juf dit niet lezen want daar is ze het vast niet mee eens.
Het draait om 1 ding tegelijk in Mindfulness hoewel ze altijd wel zeggen: Er is geen goed en geen fout!
Laten we toch maar inzetten op 1 ding tegelijk doen en niet mijn eigen regels maken omdat dat om discipline vraagt en ik daar geen zin in heb.
Hoe moeilijk is het, om iedere ochtend voordat ik onder de douche stap m’n meditatie doe; kwartiertje hooguit! De moeilijkheidsgraad zit ‘m bij mij dat regelmaat niet in mijn genen voorkomt.
Alles gaat op de Happy go Lucky manier! Zo fijn maar het brengt me niet altijd waar ik zijn wil. Zoals ik ooit schreef over mijn dochter die viool wilde kunnen spelen zonder ook maar een minuut te oefenen; Dat heeft ze niet van een vreemde: Ik wil soms ook het einddoel bereiken zonder er iets voor te doen.
Als ik mediteer en er wordt gezegd: volg je ademhaling, ben ik na 2x dat te doen er al op uitgekeken en denk ik aan hele andere dingen. Maar als ik dat nou elke dag doe, dan wordt het een gewoonte. Als ik nou weet dat oefening kunst baart, dan doe ik het toch gewoon?!  Pffffff eigenwijs ben ik.

Deze week heb ik weer een scan gehad waar ik volgende week uitslag van krijg. Het is de eerste scan met de nieuwe medicijnen: ik slik ze nu 2 maanden en heb nog niet echt het gevoel dat ze wat ‘doen’. het kan zijn dat ik ongeduldig ben omdat het 2 à 3 maanden duurt voordat je daar iets over kunt zeggen. Laten we dat maar hopen!

Ik was weer even niet zo handig geweest want ik had de avond voor de scan afgesproken met 2 vriendinnen uit de tijd dat ik met ze in het Nederlands jeugdteam golf zat,  bij restaurant Meddens in Hilversum. The place to be overigens!
Toen één van de twee een paar dagen ervoor een appje stuurde met:  ik heb er zin in. Schrok ik ineens want ik dacht: shoot…… ik moet tussen 20.00 en 21.00 u een halve liter scan drank naar binnen werken en het liefst eet ik dan niks meer na 19.00 u. Ik heb mezelf onder tafel, vanuit mn handtas steeds ingeschonken. Wijntje ernaast om het goedje weg te spoelen!

Ik heb uiteindelijk een hele grote doorzichtige drinkbeker meegenomen omdat ik zo gauw niks anders kon vinden; Het moest allemaal rap rap, want ik dacht weer eens dat de tijd niet zo snel ging, maar ik ging met de trein en die zou zeker niet op me wachten.
Ik heb ‘m nèt gehaald, moest rennen, dat ging niet makkelijk want dan word ik weer met de neus op de feiten gedrukt dat dat geen feest is met al dat vocht in die ene long. Maar ja, gewoon ‘doordoen’. Anders laat ik de avond in de soep lopen.
Ooh ooh wat een stress. Als ik nou eerder was begonnen met op pad gaan had ik heel Mindfull plaats genomen in de Stilte Coupé waar levendig gekeuveld werd overigens.
Zie, ik moet nog veel leren.

Een vlog opnemen is deze week niet gelukt; ik had willen filmen dat ik aan het liften was naar Loo-Bathmen ( buitengebied van Bathmen) 5 km verdetop.  ik had mijn auto aan iem uitgeleend en ik hoefde alleen maar de heenweg een lift te hebben, terug was geregeld.
Terwijl ik met mijn duim aan het zwaaien was, en ik dat wilde filmen bleek er niets te werken; video noch fotograferen. Helaas.
Dus nog even geduld, ik kom snel met filmpjes!
Na 10 minuutjes stopte Helmer den Adel van bloemisterij Flora Inn. Hij moest ergens een paar honderd meter verderop zijn, maar was zo lieff om me weg te brengen.
Normaal als die auto voor je deur stopt, wordt er een bloemetje bij je gebracht.
In dit geval was ik het boeketje die afgegeven werd!

ps: Oepss er is misschien n beetje veel uit mn pen gevallen deze keer!

Tot volgende week vrijdag! Liefss xxx

Advertenties