Haha ja met mijn DNA heb ik alles zo op z’n kop!

Wat gaan de weken toch ongelofelijk snel, deze week ben ik een beetje grieperig.
Ik dacht waar moet ik dan over schrijven als ik alleen maar thuis ben geweest? Vandaag weet ik het! Ik ga het over Alexander hebben, mijn echtgenoot die in januari 2002 is overleden. Hoe kom ik er op om over hem iets te schrijven?

Nou dat komt, omdat ik afgelopen maandag tv zat te kijken, en hoorde dat Charles Aznavour was overleden. Het schokte me;
Dat is iemand die met je opgegroeid is, een soort van bij je hoort, je kent hem, maar je kent hem natuurlijk helemaal niet!
Het bracht me naar herinneringen die ik heb met Alexander; Hij was een een enorme muziekliefhebber, zodat er altijd wel muziek door ons huis galmde van jazz -blues -klassiek, hij speelde zelf Bariton saxofoon, en uiteraard ontbraken de Franse chansonniers niet waaronder natuurlijk onze Charles!
We dansten vaak uitbundig door de kamer terwijl de kids ons met pollepels op pannen en deksels begeleidden.
Dat was puur geluk wat daar gebeurde. Ik ben achteraf ook heel blij dat we heel veel met z’n viertjes gedaan hebben.

Maar wie was nou toch die man die ik trouwde?
Een niet golfer
Een niet hockeyer
En toch super sportief zijn in het leven.
Die van opera hield. Ik werd al gek na 2 noten aangehoord te hebben.
Die altijd en overal het beste jongetje van de klas was, ik deed daar totaal niet aan.
Die heel anders was dan ik!
Les extrèmes se touchent! Vrij vertaald: We waren de zon en de maan.
En waar heb ik hem ontmoet?

Nou dat was me voorspeld door een professionele paranormale vrouw uit Utrecht die ook grote zakenmensen adviseerde of ze iets wel of niet moesten doen.
Ik ging er met mijn moeder heen, omdat ik een ring kwijt was; We zaten nog niet of ze vroeg me iets aan haar te geven van een horloge of ander sieraad.
Ze nam het in haar hand en voelde en voelde, ineens zei ze tegen mijn moeder: ‘wat heeft u een ongelofelijk lieve dochter!’ Ik natuurlijk zo trots als een pauw!
Ze vertelde dat ik binnenkort naar het buitenland zou gaan en daar mijn aanstaande man tegen zou komen.
Dat we 2 dochters zouden krijgen, dat het een hele lieve, erudiete, intelligente man was wiens mening wit of zwart was maar geen enkele tint grijs er tussenin!
Heb er daarna nooit meer aan gedacht.

Het was juni ’84 en een hele goeie vriend van me, bracht me naar  het plaatsje Cognac in Frankrijk, ik ging voor de zomermaanden werken voor het cognacmerk Hennessy  als gids voor de Spaanse, Engelse en Nederlandse toeristen.
Ik had die job op een hele toevallige manier gekregen:

In die tijd golfde ik behoorlijk actief en op een dag in april, was er een wedstrijd  op mijn club: Golfclub de Dommel in Sint Michielsgestel. De Bols wedstrijd.
Ik kwam ’s ochtends naar beneden en mijn moeder zag mij en zei: ‘Je ziet er niet leuk uit, wat je gisteren aan had is veel leuker’.
Al mopperend ging ik naar boven en hees mij in de zeegroene broek en trui van gister waar heel groot Dior op stond.
Laat deze outfit er nou voor gezorgd hebben dat ik die  baan kreeg:

Eenmaal op de golfclub  aangekomen, sta ik aan de bar naast de directeur van Bols; Hij begint, wijzend naar mijn trui, tegen me te praten: ‘dat is van ons ‘ik denk huh?
Wat bedoelt hij. Ik kijk naar m’n trui en snapte toen wat hij bedoelde.
Dior behoort ook tot de LVMH Group ( Loius Vuitton Moët Hennessy).
Ik zei ‘dat is heel  leuk, maar heeft u misschien een baan voor mij?’. Hij zei: ‘ja hoor, hier heb je mijn kaartje, stuur me je CV  maar op’.
Ik kwam net terug uit Barcelona en op zoek naar iets leuks , dus maar weer goed dat ik netjes naar mijn moedertje had geluisterd.

Binnen een week was het geregeld!
Ik werd verwacht op maandag 4 juni  in Cognac! Hoppaa!
Mijn onderkomen was een studentenhuis met een afschuwelijk vreselijk oude chagrijnige hospita.
En met nieuwe collega’s: Fransen, Duitsers, Ieren en Engelsen! Allemaal studenten- zoontjes en dochtertjes van directeuren van bedrijven uit die LVMH Group.
Ik was een vreemde eend in de bijt, mijn pappie zat niet in die business.

Het eerste weekend zijn we direct met z’n allen gaan stappen, en bammm daar kwam ik Alexander tegen, raakte er mee aan de praat en uiteindelijk werden we de populairste kroeg van het dorp: The Irish Pub letterlijk uitgeveegd. Grappig dat je met sommigen bij Adam en Eva begint: waar woon je? Wat doe je? Van wat voor muziek houdt je? Of iets dergelijks. Blèhhhh! Vreselijk!
Nee die standaard openingsvragen sloegen wij over. Maar lag er ook niet meteen mee in bed hoor hihi! Ik ben een net opgevoed meisje.
We hadden allemaal een Solex van de ‘sjaak’, dus ging ik keurig, met mijn dikke reet ( Lag aan die brede zadels hoor!), op de Solex naar huus!
Ik wil nog steeds heel graag een Solex! Goeie herinneringen aan.

We werden dikke matties, en het was een heerlijke tijd daar; en toen ik in september terug naar Nederland ging, ging die lieverd met me mee.
Moest terug voor een sollicitatie bij de KLM voor stewardess.
Helaas pindakaas werd ik afgewezen omdat ik te vrolijk was. Nou hadden ze in die tijd ook wel veel verwaande ‘tangen’ werken daar boven in de lucht, waar ik idd niet bij paste. Ben even later opnieuw gaan solliciteren maar dan als grondstewardess en dat was kat in het bakkie! Daar waren ze blij met mij.
Dat hebben ze geweten!

En ook Alexander ging solliciteren.
Hij begon bij Martin Schröder, oprichter van Martinair.
Toen hij op gesprek kwam, moest hij voor zijn gevoel ‘kilometers’ lopen in zijn kantoor  om bij ‘het haantje’ te komen die aan een hele grote glimmende glazen tafel zat die nog net even gepoetst werd voordat het gesprek begon.
Ook nog een 2de gesprek gehad en Alexander werd aangenomen als Martin’s rechterhand, tekenen en klaar!
Salaris alles was dik oké, maar toen we het contract goed doorlazen bleek, dat hij wel meteen moest komen opdragen als meneer de president belde, ook in het weekend.
Alexander was zeer zeker niet vies van hard werken maar bij potentaat Schröder zou dat wel eens heel vervelend kunnen uitpakken. Dus wat voor velen een felbegeerde baan was, liet hij lopen.
Hij is bij Douwe Egberts gaan werken.

Gaandeweg kwam ik te weten wat deze man allemaal al gedaan had in zijn leven.
Hij had inmiddels behoorlijk wat successen op zijn cv staan, die had ik bij lange na niet maar ik lag ook 16 jaar achter, dat was wat wij in leeftijd scheelden; Het is een rode draad die door mijn familie loopt:
Mijn grootouders scheelden 27 jaar, mijn ouders 10 en bij ons was 16 jaar het  mager gemiddelde van die 2 koppels.
Hij was een zoon van een Russische Jood uit de Oekraïne  die na vele omzwervingen door Europa in den Haag terechtkwam en een Nederlandse die zijn vader bij de Kurhaus concerten ontmoet heeft.
Ook zij scheelden heel wat jaartjes. Wij zetten de traditie netjes voort.

Na zijn HBS, ging hij netjes marketing en reclame studeren.
Tijdens zijn studie werkte hij voor een Amsterdams impressariaat, waar ze een origineel idee hadden: zij wilden een aantal wereldberoemde klassieke muzikanten voor 1x bij elkaar brengen en dan Koningin Juliana ervoor uitnodigen, helaas….. een  woordvoerder van de RVD, zei:’dat is idd heel bijzonder’ maar niet besteed aan de koningin want zij houdt alleen maar van James Last. Oeiiii!

Zijn eerste officiële baan was bij  het reclame bureau van Unilever, samen met Rien Poortvliet, dat was heel gezellig.
Een paar jaar later verhuisde hij naar Brussel om te werken voor een prestigeus reclamebureau.
Inmiddels was hij al een aantal jaar een goeie ballroom danser, zelfs zo goed dat hij  ergens in de 70-er jaren, iedere week vanuit Brussel naar London ging om te trainen bij een prof van wereldformaat.
Dat heeft hij heel wat jaartjes gedaan, dat ging zo goed dat hij op een gegeven moment tot de beste 60 van de wereld behoorde.
Uiteindelijk koos hij ervoor om niet door te gaan in deze te ‘kleine’ subjectieve wereld.

Ik herinner me dat we een keer naar Blackpool gingen waar elk jaar het British Open Championship voor amateurs en profs plaatsvindt. Het was voor mij een totaal vreemde wereld, keek mijn ogen uit!
Alexander voelde zich daar als een vis in het water, wat behoorlijk tot uiting kwam tijdens de pauzes, dan mocht het publiek namelijk gebruik maken van de dansvloer.
Nou dat heb ik geweten: Ik dacht dat ik dansen kon, want ik had keurig op mijn 18de dansles genoten, had ik er zin in, maar toen Alexander de muziek hoorde, vergat hij totaal dat ik zijn vroegere danspartner niet was, wat leidde tot een klein drama: Hij liet me meteen alle hoeken van de kamer zien, ik wist niet waar ik het zoeken moest tussen al die ervaren dansers; hij sprong echt een stuk in de lucht in de hoeken  van de prachtige hall, tegelijkertijd draaiend en doorrr!  Ik kon wel janken.
Na een paar minuten werd hij gelukkig ‘wakker’ en bood direct zijn excuses aan. Hij zei dat hij idd vergat dat ik die passen allemaal niet kende.
Misschien had ik een claim moeten indienen bij mijn dansles……. want het was gewoon een chachacha maar dan wel: Chachacha speciaal speciaal!
We konden er al snel enorm om lachen.

Ik keek mijn ogen uit wat kledij en make up betrof!
Sjonge jonguh tot in de puntjes waren die koppels verzorgd met uitbundige kostuums en een dikke laag plamuur op.
Hij vertelde dat hij met zijn danspartner ooit in Italië was, voor een wedstrijd, toen bleek dat er, vlak voor hun optreden,  een hele grote scheur in de jurk zat. Ze wisten even niet hoe ze dat zo snel fixen moesten; Alexander dacht: de brandweer! Die kan alles! Ze hebben de brandweer gebeld en een vrouw van één van de brandweermannen heeft de jurk in no time hersteld.

Ik merk dat ik enorm veel over hem wil vertellen;
Hij die uit liefde met me mee naar Nederland is gegaan, terwijl hij al 16 jaar, heel gelukkig in verschillende steden in Europa had gewoond.
En hij die volgens mij geen Nederlands druppeltje bloed meer in zich had omdat hij het zo heerlijk in het buitenland had.
Men zegt wel dat Russen vergeleken kunnen worden met Italianen, hij was er zo eentje.
We hebben een paar jaar in Nieuwegein gewoond daarna werd hij commercieel directeur bij ten Cate ( de lingerie)
Hierdoor werd Bathmen onze nieuwe standplaats, kindertjes zijn er geboren, waar Alexander de hele dag  tegen ons zei dat hij van ons hield. Waarop oudste dochter M met 3 jaar tegen hem zei: ‘Papa nou weet ik wel dat je van me houdt!’

Met z’n allen wisten we niet dat we het vanaf 2002 daarmee moesten doen en we teren er nog op, zo vaak zei hij dat hij van ons hield.
Ik weet niet of hij mijn ziekte zou hebben aangekund, het was een hele emotionele man, stond te huilen bij de bus als de kids op schoolreisje gingen en ook weer als ze vrolijk terugkwamen.
Dus ben ik bang dat er veel tranen zouden zijn geplengd. Hoewel het altijd heel grappig was om te zien dat kleine probleempjes hem enorm konden opwinden, bijvoorbeeld een paperclip die niet meer op de plaats lag waar hij hem had achtergelaten. Daar bleef ik rustig bij, maar hij kon op z’n Russisch ontploffen en bij grote problemen schoot ik in de stress en dan was hij degene die z’n hoofd koel hield.
Samen waren we hartstikke rond!
Eigenlijk best sneu dat hij mij ooit is tegengekomen: Toen ik hem leerde kennen hingen namelijk al z’n overhemden op kleur gestreken in de kast, schoenen keurig gepoetst met spanners! Hij had zonder mij zijn huishouden dik op orde!
En laat daar nou al heel snel niets meer van dat systeem over te zijn gebleven.
Och hoe kan het toch! ik fietste er keihard doorheen!
Haha ja met MIJN dna heb ik alles zó op z’n kop!
Maar we hielden enorm veel van elkaar! Zeker weten!
Dus hij nam dit voor liefff!
En daar draait het om in het leven!
Liefde en niks anders!

Tot volgende week vrijdag! Veel lieffss xxx

 

 

 

 

 

Advertenties