Stichting Kiek Tanja!!!!!

En ook deze week weer prachtig weer gehad; Het is al zolang zonnig dat ik nu sterke geluiden hoor dat het mooi is geweest, dat de kou zijn intrede maar gauw mag doen want we zijn er klaar mee.
Zo had ik het nog niet bekeken en ervaren, van mij mag het zo wel blijven.

Het  was een spannende week, want ik had weer een uitslag van mijn bloed; Ik heb het geloof ik al eerder gezegd, dat ik daar altijd zo woest zenuwachtig voor ben.
In deze 8 jaar van uitslagen heb ik er namelijk ook verrassingen tussen zitten: soms voelde ik me niet lekker en dan bleek het toch allemaal in orde te zijn en andersom…..dat ik dacht: ik ben oké maar de arts dacht daar heel anders over.
Dat maakt me zo onzeker; Alle scenario’s passeren de revue in de dagen ervoor.
Maarrrr deze keer was de uitslag prima gelukkig.
Toen we klaar waren bij de arts, stond ik op en zei: ‘Zo, kan’k-er weer tegenaan!’
Mijn kinderen en monsieur le docteur moesten heel hard lachen, en ik begreep niet waarom.
Al ras kwam ik er achter dat het een grappige woordspeling was zonder dat ik  het in de gaten had.
De kinderen kwamen keihard proestend de spreekkamer uit, met achter hen aan een vrolijk lachende arts, en ik hing er wat bij.
Bij de balie dacht men dat er heel hard gehuild werd.
Gelukkig niet, maar dat gaat ongetwijfeld een keer gebeuren;
Er komt een moment dat hij me vertellen gaat dat hij niks meer voor me kan betekenen, en dan komen we niet zo uitgelaten zijn spreekkamer uit.
Het is overigens kamer 13, wat ik totaal niet tof vind. Heb hem ook gevraagd, of dat niet niet anders kan. Hij was het daar mee eens, maar het is nog steeds kamer 13.
Het is een zeer capabele man die zich niet bezig houdt met triviale dingen. Hij is duidelijk niet bijgelovig. Hij is een wetenschapper, met bijgeloof heeft hij denk ik heeelemaaal niets.

Ik probeer mijn voeten er goed onder te houden,
maar het zwaard van Damocles hangt wel boven mijn hoofd, ben daar in de zomer ook heel erg van geschrokken toen ik hoorde dat de medicijnen het niet meer ‘deden’ en ik over moest op chemopillen.
Zo heel veel opties om de uitzaaiingen ‘rustig’ te houden zijn er niet meer.
Ik zeg altijd dat er  iemand in Cincinnati, op dit moment, heel hard aan DE oplossing werkt, maar dan moet ie wel een bietje anmaken zoals ze hier in Salland zeggen, oftewel: opschieten please!
Het is niet dat ik morgen ‘omval’ tenzij ik niet goed uitkijk met oversteken of me verslik een een speculaasbrok maar ik doe heel erg mijn best om de uitzondering op de statistieken te zijn! Basta!
Toen ik in 2013, te horen kreeg dat ik uitzaaiingen van mijn borstkanker ( 2010) had, vroeg ik de arts, of ik misschien naar Amerika moest voor een therapie die wij nog niet hebben. Hij zei nee.
Ik zei : ‘Ik wil heel graag weten of er behandelingen in het buitenland zijn die mijn leven zouden redden, want er komt een moment dat u mij heel slecht nieuws brengt, vervolgens gaat u met uw broodtrommeltje naar huis, en ik met mijn tumoren.’ Als dan later blijkt dat er in het buitenland wel wat aan te doen was geweest……
Hij vertelde me dat hij geen broodtrommeltje had. Nou dan is er ook geen probleem! Toch?!
Hij kwam met een verhaal dat er een gefortuneerde Nederlander, te horen kreeg dat hij kanker had, die man is direct naar Amerika gevlogen, zich gemeld bij Hèt ziekenhuis, want daar zouden ze hem wel eens even beter maken; gewoon een kwestie van betalen en klaar is Kees!
Het ging niet zoals deze meneer het in gedachte had: want daar zeiden ze: ‘ U bent een Nederlander, waarom komt u hierheen? In het Anthony van Leeuwenhoek zijn ze verder dan wij.
Dus het meneertje droop af met zijn zak met geld! Zou hij nog leven? Hahaha!

Deze week ben ik heel erg aan het nadenken over het schrijven van een kinderboek.
Ik heb me wel eens laten vertellen dat dat aardig moeilijk is.
Dat is dan  wel weer jammer, maar ik wil het toch gaan proberen.
Ennn…….. als ik het hier wereldkundig maak dan moet ik er ook wat aan gaan doen; Net zoals ik dat gedaan heb met het publiceren van mijn allereerste blog.
Hopelijk kom ik vanaf nu mensen tegen die me vragen: ‘en hoe is het met het kinderboek?’
Ik krijg een beetje de kolder in mijn kop, want wellicht ga ik de columns, op Facebook, over mijn spirituele wandeltocht van Porto naar Santiago de Compostela bundelen.
Zou je er in geïnteresseerd zijn? laat maar weten of het een goed idee van me is.

En dan is er ineens de Stichting KIEK TANJA!
Een tijd geleden kreeg ik een facetime oproep van dochter M, ze zat op een terras in Amsterdam met een vriendin die de marathon gaat lopen, 11 november as, van de plaats Marathon naar Athene.
Die vriendin vroeg me een goed doel voor haar uit te zoeken waar zij voor zou gaan lopen.
Ik vond het een eer om dat te mogen doen, dus ben ik direct enthousiast gaan zoeken naar een kleinschalig doel, wat met kanker te maken had.
Laat ik het nou niet gevonden hebben; Alleen maar grote doelen KWF – Pink Ribbon enz.
Dat stelde me enorm teleur.
Toen ik daarmee bezig was, herinnerde ik me dat ik, destijds, mijn chirurg trots vertelde dat ik met mijn neef naar het Pink Ribbon Gala was geweest en dat er enorm veel geld was opgehaald.
Ik verwachtte een super enthousiast antwoord, maar dat was ff  niet het geval.
Hij zei: ‘met geld heb je nog geen onderzoek!’
Nou wat een flauw antwoord. Later begreep ik het.

Ik heb dochter M gebeld om te vertellen dat ik alleen maar grote instanties kon vinden.
Nou dat heb ik dus geweten…….

2 weken geleden waren we bij een vriendin van mijn dochters om naar de baby te kijken die alweer 3 weken oud was.
Terwijl we het überschattige knulletje bekijken, wordt er op 2 telefoons gefacetimed, ik dacht wat gebeurt hier?
Bleek dat er verbinding werd gemaakt met Stephania, de marathonloopster en een bestuurslid van de Stichting.
Toen kwam de aap uit de mouw; In het ‘geniep’ is de Stichting KIEK TANJA opgezet;
naar de notaris geweest, bestuur opgericht.
En ik maar denken dat ik alles weet van de kids! Soms duidelijk ff niet!

Ik werd helemaal overdonderd, luisterde maar half maar begreep wel dat het menens was.
Toen ik kwam met de mededeling dat ik geen kleinschalig project kon vinden, zijn ze gaan nadenken en zijn op dit idee gekomen.
Zooooo ongelofelijk lieffff!!!!!
Ik begon natuurlijk te huilen, ik vind namelijk dat iedereen om me heen al zoveel voor me doet, maar deze zag ik totaal niet aankomen.
Vind de jeugd van tegenwoordig echt heel leuk en vind dat onze kinderen het goed doen….ze zijn zich in ieder geval veel meer bewust van dingen, zijn sociaal en willen helpen en delen waar nodig in allerlei vormen en maten. Ik vind dat niet te doenn!

Ik ben heel benieuwd wat voor moois er allemaal gerealiseerd gaat worden, maar dat zal vast goed komen!  Er wordt in ieder geval hard gewerkt om het te laten slagen.
De komende weken houd ik jullie op de hoogte!

Wil je meer weten over deze Stichting, klik dan boven dit verhaal op STICHTING KIEK TANJA  en misschien spreekt het idealisme van de jeugd je aan.
Mocht je de Stichting een warm hart toedragen kun je onderaan het verhaaltje van Maryse en Dominique op STEUNEN drukken, dan kom je op facebook bij Stephania, die voor mij en de Stichting de barre tocht gaat lopen!
Hoe tofffff toffff toffffff!!!!!
Wordt vervolgd!

Tot volgende week vrijdag!
liefs xxx