‘Verkoopt u ook kaartjes voor de ouwe lullen disco?’

Wat schaam ik me als ik afgelopen zaterdagmorgen onder de douche sta
en merk dat ik geen warm water heb; ik begin in mezelf te mopperen maar tegelijkertijd flitst er door me heen dat er legio mensen zijn die geen warme, of überhaupt geen douche hebben. Dan merk ik weer hoe verdomde verwend we zijn.
Ik had afgesproken om met een vriendin naar de stad te gaan, en dat liet ik me eigenlijk niet door de neus boren. Ik dacht: in het ergste geval heb ik vanavond een kruik en een elektrische deken dus dat zou geen probleem moeten zijn voor de avond en de nacht.

Eenmaal thuisgekomen, heb ik gebeld naar de steun en toeverlaat van het dorp,
Firma Veldwachter! Onze bovenste beste Rudi nam op en vertelde dat hij op punt van vertrek stond naar een personeelsuitje.’Maar ik kom er zo wel aan’.
Ik vond dat uiteraard heel vervelend dat ik roet in het eten gooide.
Binnen 10 minuten was hij er; ik had nog gauw even wat plaats op zolder voor hem gemaakt want dat is een fantastische plek om dingen ‘ stiekem’ te bewaren zonder dat iemand het ziet! Pfffff, staat heeelemaaal vol met pruttel.
En de muisjes hebben het daar ideaal.
Zo’n project waar ik al een aantal keer vol goede moed aan begonnen ben, zo van: het moet nu echt een keer gebeuren maar opschieten doet het niet, omdat ik binnen de kortste keren met stapels foto’s voor me zit die me heerlijk doen denken aan vroegahh.
Het euvel kon helaas niet direct verholpen worden, dus er werd een kacheltje bij me neer gezet zodat ik niet in de kou zat.

Ondertussen had ik al een paar dagen kettlebells op allerlei verkoopgroepen op FB en Marktplaats staan en stuurde de buurman me een berichtje met de vraag of ik ze nog had.
‘Zeker wel, voor 5 hele Euro’s zijn ze van jou jongen! Ik kom ze wel ff brengen’. Het is vast warmer bij jou dan bij mij!! Haha.
Ik was helemaal blij dat ik ze verkocht had omdat ik een afspraak heb met iemand dat ik elke week iets op die sites zet zodat ik het spul kwijt ben en er ook nog wat geld voor krijg. Goed bezig!
Ik ging met mijn jas aan ff zitten , maar nee de jas moest uit en direct werd er gevraagd wat ik drinken wilde.
Het werd een glas water, en nog één en nog één!
Inmiddels was het half 1, de tijd vliegt als het gezellig is, ook met water, dus dikke tijd om te gaan.
Ik sta op, doe zwierig mijn jas aan, de buuf zei nog: ‘pas op het glas’, ik had nl het glas op de leuning vd stoel staan.
Ik kijk om naar het glas, en bammm daar knal ik ‘m alsnog tegen de grond.
Ik sta een beetje beteuterd naar de scherven te kijken, waarop de kat des huizes er meteen op afschiet en aan de scherven wil gaan knabbelen.
Zou toch wat zijn, kom je je dikke poet ophalen kan je het ook weer achterlaten met nog zeker een paar doekoes erbij omdat je ook nog de kat hebt vermoord.
Het was weer een gevalletje van typisch Tanja!

De volgende ochtend  (zondag dus) kwam Rudi met de nieuwe pomp.
Het was zo geregeld en ik zat niet meer in de kou! Even samen koffie gedronken, het hele dorp weer doorgenomen hahahaha. ( slechts 5000 inwoners hoor)

Maandag had ik mijn laatste les Mindfulness; ik heb er al eerder over verteld dat ik eigenlijk altijd stappen vooruit ben in mijn gedachte: wat-als-dan? Het lijkt misschien dat ik me niet zo druk maak maar het tegendeel is waar.
En dan maak ik me vaak zorgen om dingen die nog ver weg zijn, ènn waar je geen invloed op hebt…..ik heb het scenario altijd alweer ingevuld.
Fout!!! Ongeschikt!!
Het loopt meestal anders dan je in gedachte hebt, dus blijf in het NU!
Heb 10 lessen gehad bij Vorrei van Jacqueline Casagrande in de Deventer; Mocht je dit ooit ook willen gaan doen, ben je hier aan het juiste adres. Ze is zo vriendelijk en leert je veel dat het een dikke aanrader is!
We hadden deze keer de les niet ’s avonds maar om ‘s middags om 12 uur. Ik was weer eens niet op tijd.
Ging op de fiets( 10 km) , maar vertrok, zoals altijd, veel te laat van huis omdat er onverwacht een vriendin langs kwam die ik al een tijdje niet gesproken had.
Ff snel n bakkie samen doen, ken net!
Nou het gong nèt nie, want eenmaal in Deventer aangekomen was ik verdwaald. Dacht ff binnendoor te skieten met m’n fietsie maar ineens werd het een doolhof voor me.
Gauw bellen dat ik wat later ben.
Jacqueline wilde uitleggen hoe ik moest rijden maar ik zei dat ik de navigatie wel even aan zou zetten.
Die vlieger ging niet op: ik beëindig het gesprek en tegelijkertijd valt mijn mobiel uit en krijg ‘m niet meer aan de praat. Shoot en wat nu? Waar ben ik in hemelsnaam? Ben maar gewoon gaan fietsen, en maar zien waar ik uitkom.
Het universum was me gelukkig goed gezind, want ik reed heel toevallig de goede kant op en kwam, weliswaar aardig te laat op de plaats van bestemming!
Jacqueline had een heerlijke lunch voor ons gemaakt!
We rolden er uiteindelijk pas, helemaal Zen, om 5 uur uit.
En nu zelf doorrrr  met mediteren! Het moet een automatisme worden, door het elke dag te doen.
Ik moet zeggen dat valt me nog niet mee, terwijl ik tijd genoeg ervoor heb. Maar gaandeweg komt het vast wel.

Ik heb het afgelopen dinsdag ook gemerkt dat ik die training heb gedaan,
want zoals ik jullie laatst vertelde, had ik uitslag van mijn scan; ik heb enorm mijn best gedaan om de dagen ervoor in het nu te blijven en dat lukte zowaar. normaal ben ik zo gauw de scan is gemaakt, nerveus omdat ik dan altijd denk: mijn arts weet het al, ik nog niet.
De uitslag was een soort van okee, maar wel met een kanttekening: 2 plekjes waren een paar milimeter gegroeid; het gaat om een bepaald percentage groei tov de de eerste scan die gemaakt is voordat ik aan het nieuwe medicijn begonnen ben; die scan is de nullijn. Mocht over 2 maanden blijken dat de groei meer dan 20% is, dan moet er weer gestopt worden met deze medicatie.
Dat zou een dikke tegenvaller zijn voor me. Maar ook daar moet ik niet op vooruit lopen, want het kan ook zo maar meevallen.
Ik had deze uitslag niet verwacht. Ik toeter maar gewoon door, en dan zien we wel. Het was ondanks deze uitslag een fijn en gezellig gesprek. De vorige keer zei ik , terwijl ik de recepten opvouwde: ‘ zo kan’ker er weer tegen aan’ waar we allemaal enorm hebben gelachen. Nu had de arts er eentje: hij zei op een gegeven moment: ‘ daar zie’k’de noodzaak niet van in’. Ik verstond hem niet goed dus vroeg hem het nog een keer te herhalen want ik verstond midden in zijn zin het woord ziekte, en kon dat niet rijmen. Hij begon te lachen, keek mijn dochters aan en zei: ‘ noteren jullie deze ook even?’ Die van vorige keer had hij blijkbaar ook nog onthouden en zei dat hij het nog een aantal keer verteld had aan zijn collega’s. Grappig!

Gisteren nog een paar boodschappies gedaan, en nog ff een Primera in om een kaartje te kopen voor een avond disco voor ouwe lullen in Amersfoort; hijgend vh fietsen sta ik aan de balie en vraag of deze Primera kaartjes verkoopt voor het festijn? ‘ Ehhhh, ik zou het niet weten, wij zijn Bruna’. Oepsss ik voelde me behoorlijk opgelaten. Ben lachend, als een boer die kiespijn had, met de staart tussen mijn benen vertrokken.

Donderdagavond ben ik met vrienden in het City Café in Zwolle gaan eten.
Het is een restaurant, dat wordt gerund door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. 18 man in de keuken, allemaal vrijwilligers waar enorm geknokt wordt door de leiding, om die mensen weer aan een betaalde baan te krijgen, en het schijnt nog goed te lukken ook. Ik word daar emotioneel van om mensen met zoveel passie bezig te zien. Als alle gasten weg zijn krijgen zij dit lekkers ook te eten, wat voor een aantal niet zo vanzelfsprekend is omdat ze de andere dagen vaak geen warme maaltijd hebben. Oeiiii, daar schrik ik van! En dat in ons land.
Wat was het bijzonder!
Om te beginnen was het een 3 gangen diner voor 13.50, daar kan je eigenlijk niks van verwachten! Maar het was helemaal super! Zo elegant en liefdevol van smaak en hel veel keus. Ik was totaal verbaasd. Tussendoor werd er steeds door iemand verteld wat de volgende gang werd. Ik dacht: als ik straks nou eens die microfoon van die mevrouw vraag, om de zwarte brigade een veer in de k…te steken.
Ik kreeg mijn podium! Alle vrijwilligers vd keuken en de bediening stonden in een rij voor me, voelde me net the Duke of Edinburgh die altijd een praatje maakte met de ballenjongens / meisjes op Wimbledon die keurig in 2 rijen stonden opgesteld, vlak voor de prijsuitreiking.
Wist niet precies wat ik zou gaan zeggen, maar het rolde er lekker uit. Ik hoorde later dat ze het heel erg gewaardeerd hebben. Ik ga zeker nog een keer! Als je mee wil….

zit nu in zuh pleen. Mijn handbagage hebben ze afgepakt, onder het mom van: de eerste 70 passagiers mogen hun koffertje mee aan boord nemen, de rest gaat in het ruim. Pffff!

Ben vanochtend wat eerder opgestaan om deze blog te schrijven, ben verder gegaan  in de trein naar Eindhoven, op de luchthaven en inmiddels zit ik in de taxi verder te typen met 1 vingertje. De chauffeur zit ook gewoon op z’n telefoon terwijl hij rijdt! Herkenbaar! Kan geen woord Grieks, heb net gevraagd hoe je dank je wel zegt maar ben het nu alweer vergeten. Dat wordt nog wat. Ben nog nooit in Griekenland geweest, dus laat me verrassen. Ik ga jullie op de hoogte houden van de marathon met filmpjes. En mocht je mijn vlog op FB niet gezien hebben: Steph heeft meer dan haar streefbedrag opgehaald! Dank voor de enorm lieve donaties! Echt super tofff!

Wordt vervolgd!

Het was weer een best fijn weekje! En dit weekend wordt ook heerlijk!

Tot volgende week! Lieffss xxx

 

 

Advertenties