Athene wat was je leuk!

Inmiddels zullen sommigen het wel weten,
dat als ik een lift nodig heb naar het Deventer station, ik het op Facebook “gooi” en hoop dat ik beet heb; tot nu toe is het nog altijd gelukt, hoewel 1 of 2 keer niet dan ga ik liften. Er kan hier niet zoveel gebeuren: heel veel mensen die het dorp uitrijden ken ik.
Dus aan dat liften zit niks avontuurlijks.
Ik ging met de kids afgelopen weekend naar Athene voor een paar dagen, vertrek vanaf vliegveld Eindhoven om Stephanía te supporten tijdens haar marathon.
We vlogen vanaf Eindhoven, dus relaxed met de trein erheen.
Coen meldde zich al heel rap, een zoon van een goeie vriendin van me, rb dat lieve jonk bood aan om me weg te brengen. Hoe tof!
Ik ben altijd zenuwachtig als ik op reis ga, want ik ben sowieso al vergeetachtig maar met mijn chemobrein is het soms helemaal bal, dat ik enorm bang ben dat ik aan de belangrijkste dingen niet denk, zoals een paspoort bijvoorbeeld.
Eénmaal op het perron met nog 5 minuten te gaan, gaat mijn telefoon: Sanne ook een dochter van een goeie vriendin van me; net 2 maanden geleden bevallen, vroeg waar ik was.
Ik vertelde dat ik op het perron stond. “Shit, zei ze ik wilde met een Starbucks koffie klaar staan dat je die zo mee kon nemen in de trein.
Weer zo’n schatje die lieff voor me is. Ze was met de kinderwagen door de poortjes gekomen, maar dat ging niet zonder slag of stoot toen bleekk dat de lift bleek kaduuk was dus kon ze ook niet naar het perron komen.
Ik wilde naar beneden rennen, maar die tijd heb ik gehad. Dat lukt voor geen meter meer, qua gezondheid, dus hebben we elkaar helaas misgelopen voor de koffie en de “goeie reis hug.”
Ondanks dat ik de koffie niet had, zat ik gelukzalig te zijn in de trein.

In Arnhem kwam mijn jongste dochter erbij,
en zij appte ook al: wil je een capu met amandelmelk? Och och, weer hartstikke lieff! We tuften lekker samen richting Den Bosch waar dochter nr 2 zouden ontmoetten, ook zij had heerlijke dingen voor ons meegenomen dus de fourage was top!
Met z’n drietjes op naar Athene, mijn dag kon al niet meer stuk!
Ik was heel benieuwd, was überhaupt nog nooit in Griekenland geweest.
We vlogen met Transavia, hadden stoelen gereserveerd dus gingen we niet in die idiote lange rij staan.
Zo gauw ze gaan boarden vliegt iedereen erop af. Wij niet.
We gingen uiteindelijk als laatsten, maar moesten onze handbagage natuurlijk afstaan. Wat een gedoe is dat met die bagage pfffff.
Nou ja, jammer dan. Het personeel, op zowel de luchthaven als in het vliegtuig waren onaardig. Lekker is dat. Maar wij hadden het fijn.

Het is slechts 3 uur vliegen maar je bent de hele dag onderweg.
‘S avonds om 9 uur waren we in het appartement. Denk niet dat je te laat bent voor het diner, want de Grieken eten pas vanaf 22.00 uur. Dus ff snel opfrissen en het gewoel in.
We zaten in een chique wijk, slecht 300 m van de Acropolis. Boffen!
Het was indrukwekkend toen we er langsliepen. In het donker is het prachtig verlicht!
Alles in Athene loopt schuin, dus voor mij was het topsport om ergens te komen; maar ik kom nog uit de tijd dat je je kaken stijf op elkaar moest houden van je ouders, en niet mocht zeuren. Dat heeft me tot nu toe wel ergens gebracht.
En dan kom je op een hele feeërieke plek, waar  restaurantjes mooi verlicht zijn en  zij hun tafeltjes gewoon op de traptreden hebben gezet, Dat is zo gezellig!
Makkelijk als je mensen bij je hebt die Grieks spreken, ben je niet zo’n toerist.
Stephánia en haar zus, waar we sliepen, zijn half Grieks , half Nederlands, vandaar.
Het was een heerlijke avond!

De volgende ochtend, gaat de bel:
Bleek dat bij het koffietentje op de hoek koffie was besteld, en dat kwamen ze bezorgen. Zelfs als je slecht 1 koffie wil, doen ze dat zonder bezorgkosten.
Iedereen was inmiddels ontwaakt en schoon geschrobd, en raakten we aan de praat over mijn gehavende nagels.
Ik wilde in het vliegtuig mijn nagels ff lakken maar helaas pindakaas de pruttel zat in de ingecheckte koffer in het ruim.
Bleek dat je voor slechts 7 Euro je nagels kon laten doen.
Dat leek me wel wat! Mijn jongste dochter vond het ook een goed plan, dus ja, wat doe je als je slechts heel even in Athene bent? De Acropolis beklimmen? Nee man!
In een nagelstudio zitten. Whahaha!
Het duurde slechts 25 minuutjes de man.
Ik was als 2de aan de beurt, dus toen ik klaar was gingen we direct de stad in.
Tjaaaaa……….je voelt ‘m al: het voelde droog aan, maar toen ik een paar keer met mijn handen in mijn broekzak was geweest, keek ik beteuterd naar de nagels: 6 van de 10 vingers waren ietsje beschadigd.
Zoiets is gewoon niet aan mij besteed. Mijn moeder zou zeggen: “dan loop je maar wat harder, ziet niemand het”
Ach jaaaa! Het waren 25 relaxte minuutjes!

We zijn de stad ingelopen en ons viel meteen op dat de Grieken er netjes uitzien;
het schijnt dat ze het heel belangrijk vinden om er goed uit te zien.
Dus een mooie zonnebril, de laatste mode aan, wenkbrauwen  laten doen, pedicuren en manicuren kost allemaal niks dus dat  is zo;n beetje wekelijkse bezigheid.
Nou leek ik toch bijna een Griekse met mijn nette nagels maar al snel bleek het een illusie.
Aan het einde van de middag zijn we naar de Acropolis gegaan, maar besloten om een heuvel, die aan de overkant lag  te beklimmen. Ook daar hadden we een mooi uitzicht over de dichtbevolkte stad.
De Acropolis hebben we bewaard voor een volgende keer.
Thuisgekomen, ff chillen en de vader van de meisjes ontmoet die net van de luchthaven was opgehaald en ook Steph kwam aanmoedigen.
We hebben haar een Reiki behandeling gegeven zodat ze lekker vroeg kon gaan slapen.
Haar wekker zou om 5 uur afgaan, wel heel erg vroeg.
Wij zijn uit eten gegaan.
Hun vader moest enorm lachen toen hij zag dat ik met mijn linker elleboog op tafel zat en slechts met mijn vork at, het glas hief om het vervolgens met een dreun terug op tafel te zetten!
De avond daarvoor had ik dat geleerd, ik had er niet eens erg in, ik deed het automatisch weer.
Het zat ook wel lekker!
Van alles werd er weer besteld, met karafjes wijn en uiteindelijk betaal je voor zo’n copieuze maaltijd slechts 10 Euro de man. En dat midden in de stad!
Ons werd ook verteld, dat ze daar eigenlijk altijd uit eten gaan omdat thuis eten duurder is.
Was dat hier maar zo.
Ik kon wel wennen aan de heerlijkheden en de gezelligheid.

De volgende ochtend werden we ineens allemaal ietwat zenuwachtig,
omdat we Steph niet konden vinden tussen lijst van lopers. We konden haar dus ook niet live volgen waar ze zich bevond. Heen en weer werd er gebeld en geappt met dezen of genen, en gelukkig vonden we haar alsnog op onze telefoon.
Het was een heel gepuzzel om op de juiste plek de Metro uit te stappen zodat we haar konden aanmoedigen. Uiteindelijk zijn we ergens gaan staan in de hoop dat ze niet net dit punt voorbij was.
Ik kwam daar aan, zag al die vermoeide, bezweette, hier en daar mensen die kreupel liepen en was direct geëmotioneerd. die sfeer, die verbroedering, wat gaafff!
Gelukkig zagen we haar opdoemen, wat een adrenaline gaat er door je lijf en wat ben je blij als je haar ziet. Ze had slechte benen zei ze, maar stoppen was voor haar geen optie.

Na haar wat energy drank te hebben gegeven, hebben we haar uitgezwaaid.
Nu snel naar de finish. Onderweg nog koffietjes, broodjes en verse juice gescoord , zodat er bij ons ook weer wat energie in zat.
Het was een heel gedoe om ook daar weer te komen; Dus metro in en metro weer uit. Ik ben altijd heel goed in het volgen van iedereen zonder ook maar te weten waar ik ben.
De Metro’s waren overvol en het was één en al Grieks gekakel. Je kunt er geen touw aan vastknopen, heel irritant want ik wil graag de mensen verstaan maar dat was verspilde energie om dat in 2 dagen te leren.
Op een gegeven moment liep mijn hele groepje naar een bepaalde deur van de Metro, ik er heel stoer achteraan, zat ik vast met mijn lange vest tussen de deuren. Kan ook alleen maar mij overkomen; moet ik nu wachten tot de deuren weer opengaan bij de volgende halte? Nee gelukkig, ik kon ‘m er tussenuit krijgen met een beetje bruut geweld. Rode kop had ik toen ik me alsnog bij de groep vervoegde.

We moesten nog een eindje wandelen om in het stadion te komen
Maar eenmaal daar aangekomen, was ik ondersteboven van het feit dat alle zitplaatsen van marmer waren. Woooow! Het was een heel indrukwekkend stadion.
We waren elkaar al vrij rap kwijt, dan zou je zeggen app of bel ff naar iemand maar het netwerkt was overbezet. Ik dacht leuk live te gaan op Fb , maar ook dat liep volgns mij niet goed en ik kan eigenlijk helemaal niet filmen. Dus dat was niet bepaald spectaculair om naar te kijken. Uiteindelijk hebben we elkaar weer gevonden bij de “ omhels- juich- en kus” plek; de uitgang voor de renners! Ooh wat waren we blij dat ze het gehaald had. Er zat ook wel druk op haar tocht omdat  mensen  lief gedoneerd hadden en als er dan ook nog mensen speciaal naar  je komen kijken……

Thuisgekomen hebben we allemaal siesta gehouden zodat we er ‘s avonds weer lekker tegenaan konden. En dat hebben we ook zeker gedaan.

De volgende ochtend stond om 9 u de taxi voor ons klaar; ik pakte m’n koffertje in en kreeg het ineens erg warm want ik kon mijn paspoort nergens vinden. Zoeken zoeken, maar niks. Ik dacht: dat kan toch niet. Alles weer uit mijn koffer, tasje ondersteboven: niks! Ineens kreeg ik een ingeving…. in het voorvak vd koffer. En Jahoor daar was die! Mijn hart begon weer te kloppen! Dat had niet langer moeten duren haha! Toen ik ‘m had gevonden durfde ik pas te vertellen dat ik het even benauwd had.

De taxichauffeur die ons naar de luchthaven bracht was een knapperd. Een Griekse adonis die Engels sprak. Het was tijd om mijn pillen te slikken, 5 stuks, ik had water bij me dus ik druk 3 knoeperds en 2 kleintjes uit hun plastic hulzen. Oepsss….. daar schoot een klein pilletje rechts naast mijn stoel. Ik dacht dat ik ‘m zo weer kon pakken maar niets was minder waar; ik kon in die nieuwerwetse auto niet bij het kleine roze chemopilletje. De knapperd kreeg in de gaten dat ik aan het prutsen was. Ik vertelde hem wat ik had laten vallen. Hij vroeg of hij moest stoppen, terwijl hij 180 km p/u reed waar hij 80 mocht. Nee we kijken strakjes wel. Hij hing ondertussen al rijdend over mij heen om me het schuifje te laten zien zodat ik de stoel een eind naar voren en naar achteren kon glijden. Niks hielp, pilletje was gewoon spoorloos. Eenmaal bij de luchthaven is de knapperd helemaal languit gegaan om onder de stoel te zoeken, Mijn dochters hingen op de achterbank met hun kop onder de stoel en allemaal met de bouwlamp er op van hun mobiel. Helaas zonder gewenst resultaat. Het is allemaal zo modern in een nieuwe auto dat we er gewoon niet bij konden. Hij vroeg of het voor mijn hart was, ik zei nee het is een kankerpil, en dat hij het zeker niet in z’n mond moest stoppen. Het was geen drugs zei ik. En was vooral je handen als je ‘m gevonden hebt. Thuisgekomen bleek dat ik nog een pil ergens onderweg verloren had, dat is een probleem omdat het precies een afgepaste kuur is, dus belde ik naar het ziekenhuis. Mijn arts was op congres en de andere arts meldde dat 2 losse pilletjes niet  mogelijk was; alleen een hele kuur kon ze bestellen. 1 dag minder slikken was geen probleem. Okee okee! Maar kijken wat de uitslag weer is over anderhalve week. Kiek’n of die pilletjes verscil maken.

inmiddels is er gewoon weer een week voorbij, vorige week vrijdag zat ik mijn blig nog ff af te maken in de taxi, nu ben ik bij vrienden van vrienden van mij, ff voetbal kijken en dan en dan en dan….. naar de Ouwe Lullen Disco hier in Amersfoort! Maar ik kijk geen voetbal, maar zit weer met 1 vingertje te typen.Ik ga llullie volgende week vertellen hoe het is geweest!

Morgen de intocht van Sinterklaas met zijn zwarte- roetveeg- stroopwafel- regenboog of blanke pieten. Ik weet het niet meer, ben de weg kwijt. Om 12 uur zitten we voor de buis in de hoop dat er weer heel veel woordspelingen in de teksten zijn.

En laat alsjeblieft Piet Paniek en de Wegwijs piet weer meedoen. Ik mis ze!

ik wens jullie een goed weekend! Lief zijn de komende tijd, want de pieten komen niet meer door de schoorsteen maar staan zomaar ineens voor je deur, zo  worden ze niet vies en is er zo ook geen discussie!

veel liefs! Xxx

 

 

 

Advertenties