‘Als je aangehouden wordt, moet je rustig blijven en ons bellen’

Sjoeffffff!!!! En weer een week voorbij!
Tis toch niet normaal hoe hard de weken gaan. Maar dat is nog steeds een goed teken.
Ik zit gelukkig niet de hele dag zielig naar buiten te kijken of er iemand langskomt.
Ik zit gelukkig niet hopeloos naar de telefoon te staren of er iemand misschien gaat appen of bellen.
Niks van dat al.
Ik krijg regelmatig een bericht wat mijn schermtijd was die dag. Dan word je wel even met de neus op de feiten gedrukt. maar ik laat me er niet door imponeren.
Ik had gewoon weer een gezellige week!

Maandag zat een beetje volgepropt:
De dag begon met een heerlijke Reiki behandeling, daarna racen naar de Rabo waar ik een lunch had met 2 toffe directiesecretaresses om het draaiboek van de volgende dag te bespreken;
De directievoorzitter nam afscheid de volgende dag, en zou overvallen worden door deze 2 lieftallige dames met mij als chauffeur in de oldtimer.
Terwijl wij lekker bezig waren plannetjes te smeden, kwam de directeur nog even wat vragen, hij bevroedde niet dat we het over hem hadden.

Daarna, door geraced naar een orthomoleculair arts samen met Marita van der Gouw;
 Zij is oa Sensi Plus Therapeute, maar doet nog veel meer, bij haar kom ik ook regelmatig.
Ook een dikke aanrader!
Ik wilde naar deze arts om nóg meer boost te geven aan mijn immuunsysteem zodat de chemopillen zo min mogelijk kans krijgen mijn organen te verzwakken.
Deze week druppelden de voorgeschreven medicijnen en supplementen binnen, via de post, en wordt de dagtaak alleen maar groter om alles te slikken wat er op het aanrecht staat.
Kijken wat dit me weer brengen gaat.
Ik blijf open staan voor nieuwe dingen, als aanvulling op wat ik al aan therapieën doe,  om zo lang mogelijk op mijn 2 benen te blijven staan.
Ik  vertelde hem wat er mij vanaf 2010 was overkomen; hij keek me aan en zei: ‘maar als ik je zo aankijk, zit er nog zoveel leven en liefde in je ogen, je straalt helemaal!’
Ik voelde me door zijn lieve woorden extra gesterkt.
Zelf heb ik dat helemaal niet in de gaten maar de laatste tijd voel ik me behoorlijk blij en gelukkig ondanks dat het best spannend wordt de komende tijd of deze medicijnen het wel goed blijven doen. Ik hoop er nog een tijdje mee door te kunnen gaan.
Hij vroeg naar mijn gewicht, ik zei volmondig: ’70 kg’ ( jullie mogen alles van me weten), ‘dat is heel goed zei hij, er zijn genoeg patiënten in jouw toestand die slechts nog 40-50 kg wegen.
Nou dat was ik niet van plan. Daar wil ik nog heel lang verre van blijven.
Ik heb allerlei spullen gekregen waarmee we de ‘politieagenten, die bij mij aan boord zitten, een schop onder de kont gaan geven, zodat ze niet lui op het politiebureau blijven zitten maar dat ze de wijk in gaan om orde te scheppen en dat wat er niet thuis hoort  eruit te gooien zoals hij het beschreef.
Ik vond het een heel aangenaam uur, en volgende week ga ik weer naar deze man toe, weer samen met Marita om de SEDONA Methode te leren: de methode van het loslaten; het schijnt enorm effectief te zijn en heel eenvoudig om aan te leren zegt hij.
Dat zou mooi zijn want ik ben aardig relaxed maar zo gauw ik naar een uitslag moet ben ik een plas water, en ben sowieso niet goed in loslaten.
Marita vindt het interessant voor haar patiënten, dus gaan we weer gezellig met z’n tweetjes. Volgende week hoor je daar zeker iets over.

Inmiddels is het dinsdag, en haal ik de Rabomeisjes op,
plus iemand die de auto van de directeur terug naar de bank zou rijden, want we gingen hem overvallen tijdens z’n afspraak.
Hij was helemaal perplex toen hij ons zag. Hij had nog behoorlijk wat afspraken die middag, waar hij bezorgd over was,  maar die waren allemaal al afgezegd.

We tuften met z’n viertjes gezellig terug naar de bank,
onder het genot van muziek van Queen, lekker blèren.
Wat is zingen toch therapeutisch!
Daar werden we hartelijk ontvangen door alle collega’s die buiten stonden met borden met lieve woorden erop.
Een bubble mocht niet ontbreken, en een liefdevolle speech van the chief ook niet.
‘S middags gingen we de afscheidstour doen door Salland: Langs de vestigingen om de werknemers een hand te schudden. We begonnen bij de Keizerstraat; heb daar de auto pontificaal voor de deur gezet, in de hoop dat ik niet op de bon geslingerd zou worden. Nou, die droom kon ik al snel laten varen want binnen 5 minuten stonden er 4 ‘ bonnenschrijvers’ om de auto heen. 1 vd secretaresses en ik schoten naar buiten om te zeggen dat we zo gaan, maar dat het een speciale dag is , in ons kielzog zie ik de directeur achter ons aankomen die er ook nog een schepje bovenop doet met zijn verhaal. 1 man vindt ‘m prachtig! Ik vraag of hij een stukje er in wil tijden, maar slaat het met een rood hoofd af. Hij zei dat hij dat niet mag onder diensttijd. Jammer, maar helaas. Heel makkelijk en joviaal gingen ze niet om met het verkeerd geparkeerd staan van ‘ het oude dametje’  maar we mochten, bij gratie gods, nog wel even blijven staan. Tsjongejonge, dat ging vroeger wel anders: gewoon een sigaretje voor achter het oor aanbieden en je mocht een hele week verkeerd geparkeerd staan!

Het laatste adres was Raalte.
We tuffen, nog steeds heel goed gemutst, die kant op over de ‘N- weet ik veel.’
Ineens hoor ik : ‘hee je verliest een wieldop! ‘
Ik kon niet stoppen, had auto’s achter me, moest doorrijden tot de rotonde , daarna een heel eind terug waar ik draaien kon, want dit stuur ( uit 1949 ) maakt draaicirkels van een kilometer. Te gevaarlijk om op de ‘N-weet ik veel ‘ met dit bakelieten bakbeest van een stuur te draaien.
Eenmaal gedraaid, moesten we de plek van verlies nog zien te vinden: ‘hier? Nee nog iets verder, hier dan? Nee nog iets verder. Hier is het!’
We stapten alle 4 uit en the chief himself kwam, met iets op z’n hoofd terug naar de auto gelopen: aah, top! De wieldop!! Tof!
Naar de bout waarmee die vastzat , nou ja los zat kun je beter zeggen, zijn we niet gaan zoeken, dat is echt een speld enz…..

Eenmaal terug op de bank,
was er een borrel voor diegenen die nog handjes wilde schudden en dank je wel voor alles persoonlijk wilden zeggen.
Mijn taak zat er in ieder geval op.
Tot ik ineens mijn naam hoor:

Ik hoor de stem van de directeur die luid en duidelijk zegt: ‘Tanja!’
Ik kijk verschrikt op, oeps hij gaat een woord tot mij richten.
‘Dit was niet mijn afscheidstour, maar de jouwe, ik zat in het complot!’
Dat is zijn begin zin. Huh? Heeft hij het tegen mij?
Ik had net de week ervoor bekend gemaakt dat ik niet meer terug zou komen bij de bank, dus vond men het nodig om mij ook in het zonnetje te zetten.
Hij dankte mij voor de fantastische samenwerking, en dat hij in al die 36 jaar van zijn werkzame leven, niet zoveel complimenten had gekregen als over mij;
Heel vaak, als hij met iemand een afspraak had op de bank, kreeg hij een compliment over diegene die bij de receptie zat en dat was ik.
Hij zei ‘als iemand slechts één keer geweest was, wist jij de volgende keer nog wat voor soort koffie hij of zij wilde en of het met suiker en melk gedronken werd.
Zelfs als iemand een nieuwe bril had, werd dat opgemerkt.
Ik legde ze vaak in de watten, gaf ze nog een vrucht mee voor de terugweg met of zonder een fleske water of zoetigheid.
Ik had daar zoveel plezier in en blijkbaar is dat goed gevallen bij de bezoeker.
Ik heb het van huis uit meegekregen:
al had je  maar één teen over de drempel gezet bij ons thuis, vroeg mijn moeder al of je iets eten of drinken wilde.
De Bourgondische Brabantse stijl! Ik hou ervan!
Ik werd in de bloemetjes gezet met cadeaux, niet alleen van de directie maar ook nog van hele lieve collega’s die me persoonlijk kwamen bedanken.
Het stond blijkbaar in de mail die gestuurd was naar iedereen wat er deze dag allemaal ging gebeuren.
De chef stond overigens met wieldop op z’n hoofd mij toe te spreken. Hilarisch!
Totaal onvoorbereid heb ik een woordje teruggedaan en kon ik hem en alle collega’s ook nog eens heel hartelijk danken voor het warme bad waarin ik was terecht gekomen.

Woensdag was een rustige dag: een heerlijke Reiki behandeling gekregen en verder thuis wat aanklooien.

Donderdag had ik een afspraak met mijn oud collega’s van de KLM.
Afgesproken, rond lunchtijd in Amstelveen bij één van de moppies thuis.
Ik had er zo zin in, dat ik Sky Radio op had gezet met al z’n kerstliedjes. Ik zat heel vrolijk mee te zingen, dat auto’s mij voorbij reden en zich denk ik afvroegen of ik wel in orde was. ‘Nou nee, ik ben niet in orde maar ik ben daar zo blij mee!’ Ik was woest vrolijk!
Elke keer is het raak: we zijn nog geen minuut binnen of de sluitspieren worden weer eens flink op de proef gesteld.
Weet niet hoe het komt, maar het is altijd zo’n feest met ons vijfjes! Zo dierbaar!
Het is alleen moeilijk om ons allemaal bij elkaar te krijgen, omdat het zwikkie, op mij na, nog steeds werkt bij de Blauwe Vogel!
Aan het einde van de middag zette ik mijn navigatie op: Thuis
Maar dacht ineens: ik zit vlakbij Haarlem, dan kan ik net zo goed even doorrijden naar de Coffeeshop daar.
Ik heb namelijk weer wiet nodig om er olie van te laten maken. dat wordt voor mij gemaakt door iemand die precies weet hoe dat moet.
De eerste keer heb ik er bij gezeten en ik was weer even uit mijn comfortzone, dat vind ik heerlijk!
Van mijn leven nooit gedacht dat ik daarmee in aanraking zou komen.
Zo zie je maar: never say never.
Ik heb eerst gebeld of ze het spul hadden, en toen ik daar bevestiging van kreeg heb ik mij in het file gewoel gestort.

Eenmaal daar aangekomen, was de fruitige jongedame al met mijn bestelling bezig.
In deze coffeeshop mag je meer meenemen dan de geoorloofde 5 gram; het is een soort gedoogbeleid wat ze hebben met de Gemeente.
Ze zei ‘je weet, dat je deze hoeveelheid officieel niet mee mag nemen?’
‘Ja’ zei ik.
‘Als je aangehouden wordt, moet je gewoon rustig blijven en ons bellen, wij helpen je.
Ik zei dat ik het alleen maar spannend zou vinden om in de cel gegooid te worden.
Ze zullen op zo’n moment niet zachtzinnig met je omgaan, maar het komt altijd goed, daar ben ik van overtuigd.
Dan ben ik echt uit mijn comfortzone als dat zou gebeuren! Hahahaha!
Ik heb dan in ieder geval weer voer voor een blog.
Alles afgerekend, m’n zakken volgepropt en als een dief in de nacht snel naar mijn auto.
En met de buit terug naar het oosten gekacheld.

Vandaag ( vrijdag) had ik eigenlijk weer 2 hele leuke afspraken:
Weer iemand ophalen die met pensioen ging, maar uiteindelijk hebben zijn collega’s voor een ander vervoermiddel gekozen dan mijn ‘oude dametje’, en vanavond zou ik eigenlijk mijn jaarlijkse Engelenavond hebben: maar Blondie, onze hoofdengel is onlangs onfortuinlijk gevallen en geopereerd dus slaan we het een jaartje over.
Ik kan niet goed uitleggen hoe zo’n avond eruit ziet, maar er wordt in een omgebouwde schuur, vol kaarslicht en door de jaren heen verzamelde relikwieën, gegeten gedronken en gezongen. Heel heel bijzonder !

Wat ik nog vergeten te vertellen ben,
is dat de orthomoleculair arts zei dat ik eigenlijk elke dag in een infrarood sauna moest gaan zitten tot ik er flauw van werd zei hij. Dat is heel goed voor je.
Heb het een paar dagen geleden op Facebook gezet, en heb fantastische reacties gehad.
Vanmiddag hier in het dorp bij bekenden gaan kijken en die boden aan om ‘m eerst maar te gebruiken, maakt niet uit hoelang en als ik ‘m niet meer wil kan ik ‘m zo teruggeven.
Hoe ongelofelijk lief is dat?!!!
Er is alleen 1 probleempje: passen die panelen door het trappengat?
We gaan het zien! Wordt vervolgd!
Ben echt zeeeer aangenaam verrast! Dank jullie wel Y en H!!!

Ik heb weer een heerlijke week gehad! Op naar de volgende!
Tot volgende week!
liefs! xxx

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

\]
|

at ik de dag weer energiek in kon, snel door naar de Rabobank waar ik een lunch had met 2 directiesecretaresses om even de volgende dag door te spreken, omdat de directievoorzitter van Rabobank Salland afscheid nam.