‘Hol ie noe moar de peuties onder de gierbak!’

Deze week was ik weer aan het denken waar ik het over zou gaan hebben met jullie;  
Een vriendin vroeg me wat het onderwerp van deze week zou worden.
Ik zei dat ik het eigenlijk nog niet wist, ik dacht wel: de laatste paar weken gaf  ik jullie een kijkje in ‘mijn keuken’, maar vind het ook wel een beetje: en toen en toen, zoiets van…dit was mijn spreekbeurt, wie heeft er nog vragen?
Die vriendin zei waarom vertel je niet iets over het opvoeden van je kids, omdat jullie er altijd een bijzondere kijk op hadden, en jullie kids enorme vrijheid hadden ondanks dat er wel degelijk regels waren.
Ik zei dat ik zoveel vergeten ben, hoe dat allemaal ging, maar dat ik het misschien toch zou gaan proberen.

Wil nog wel even vertellen dat deze week weer leuke en minder leuke dingen in petto voor me had.
Afgelopen weekend hoorde ik dat een goeie vriendin van me hartstikke ziek was met hoge koorts, dus hup! Op een holletje er naartoe, kijken of ik iets kon doen.
Och wat was ze ziek, een paar dagen van ellende niks gegeten dus ben ik Grootmoeder’s kippensoep voor haar gaan maken, ik maak heel vaak soep maar kippensoep had ik nooit eerder gemaakt.
Het ging er goed in! Lang leve Google!!
De volgende ochtend nog wat vruchtensalade gebracht voor de vitamientjes.
Daarvoor nog, had ik een vriendin met haar kids naar Deventer gebracht, omdat ze meededen aan de 10 km van de Brink tot Brinkloop, van Deventer naar Bathmen.
Na het bezoek bij de zieke vriendin moest ik nog ff snel een vest brengen naar 1 vd boys die ‘m in mijn auto had achtergelaten.
Ik had verwacht dat er nog niemand thuis was, en dat ik dus binnen een minuut weer weg zou zijn, maar de hele zitkamer zat gezellig vol.
Binnenkomend, werd er meteen gevraagd of ik koffie wilde.
Ik antwoordde dat ik over een half uur in de auto moest zitten om mijn dochter M op te halen en dan door te rijden naar een Carpoolplek in de buurt van Blaricum om samen met een vriendin en kids naar ons inmiddels jarenlange traditie, het Wereldkerstcircus in Carré te gaan.
Ik moest me nog behoorlijk op kalefateren, dus had de tijd keihard nodig.
Ik sloeg dus, heel wijselijk, dit koffieaanbod af, maar voor ik het wist kreeg ik toch een lekker warm, geurig bakkie in mijn handen gedrukt.

Ja, en dan gaat het fout!  
Ik blijf dan toch weer veel te lang hangen en moet dan , zoals altijd, super creatief worden; dingen van mijn lijstje schrappen om de verloren kostbare tijd op één of andere manier in te halen, zoals haren wassen en föhnen, lunchen door een portie kippensoep op te warmen en in alle rust op te eten, die gooien we rücksichtslos van het To Do lijstje af.
Alleen maar ff snel douchen, 2 pakjes droge crackers en een paar mandarijnen in mijn  tas gooien, daarmee haalde ik een hoop tijd in.
Wat ik aan zou trekken was nog nat;
ik was eigenlijk alleen maar als het ècht nodig is.
Dat was nu het geval; begin van de avond ervoor had ik de machine aangezet met de bewuste spullen, met het plan het te drogen te hangen voordat ik ging slapen.
Ja….. als je dan een knop niet ver genoeg indrukt, springt de knop weer terug en gaat dat apparaat niets doen.
Dan maar aanzetten tijdens de nacht, en kijken wat ik wel en niet aan kan morgenvroeg.

De volgende ochtend de spullen snel opgehangen,
ik ben niet zo’n fan van de droogtrommel, dus als ik die niet hoef te gebruiken is dat beter.
Schone onderbroeken waren ook  niet meer in the house, dus hoppaa, de schone gewoon nat aantrekken!
Dit is zeeeker niet de allereerste keer, en het zal zeeeker niet de laatste keer zijn.
Tis ff koud aan de ‘gierbak’, zoals ik vandaag iemand hoorde zeggen, maar je went er snel aan.
Moet altijd wel ff nadenken waar ik heen ga, want ben altijd bang dat ik de nattigheid op een stoel achterlaat als ik opsta.

Uiteindelijk kwam ik op tijd bij dochter M aan;
Zij kwam op haar, net met kerst gekregen roze Uggs pantoffels, naar buiten. Duidelijk in de chillmodus.
Bij de allereerste benzinepomp gestopt voor koffie.
Ze verliet de auto, maar toen ze weer terugkwam zag ik dat ze haar pantoffels nog steeds  aan had. Ze zei: ‘ik had helemaal niet door dat ik die pantoffels nog aan had, nog even en ik loop in Amsterdam in mijn badjas zo naar de supermarkt aan de overkant van de straat!’
Whahahahahaa! Ik zie het haar zo doen, een paar gennetjes heeft ze van haar grootmoeder Enny geërfd , dus niets deert haar.
Onderweg zaten we allebei te schminken….. zo noem ik het altijd als ik me opmaak.
Dit doe ik al jaren rijdend ( win ik weer tijd mee, snap je!), dus als je ooit gedacht hebt: Ze heeft de plamuur niet helemaal netjes zitten, nou dat komt omdat ik dat doe terwijl ik een auto bestuur, koffie drink, lunch en vaak nog met iemand bel. Oeiiii.
Multitasken ben ik goed in, en naast mij zat nog zo’n kampioentje.
En ik maar zeggen dat ze dat allemaal niet mogen doen, omdat dat gevaarlijk is.
Dit is een gevalletje: rokende ouders die hun kids verbieden te roken.

Gelukkig hadden we geen file, en waren precies op tijd en netjes opgemaakt bij de carpool.
Dus eind goed al goed! met een hoop kunst en vliegwerk komt het elke keer weer goed.
Maar elke keer kan ik mezelf weer voor de kop slaan dat dat rennend en racend moet. mijn moeder zei dan altijd: ‘je hebt je melktanden gewisseld, dan verander je niet meer!’
We gingen met 5 man in mijn Polo, lekker warm!
De auto aan de gracht geparkeerd, en mijn Parkmobile ingeschakeld. Appeltje Eitje!
Het circus was, zoals ieder jaar weer indrukwekkend, daarna gezellig gegeten en vrolijk en voldaan naar huis.
Maar ons eettentje zat aan de achterkant van Carré, en toen we buiten kwamen zagen we de Friese paarden van de beroemde Zwitserse familie Knie; ze hadden net hun act gedaan, en moesten nu uitlopen.
Dochter M was vroeger een paardenmeisje, en dat kwam nu weer bij haar boven. Op de één of andere manier lukte het haar om een paard uit handen van één van de Poolse grooms te krijgen, en voordat we het in de gaten hadden liep zij de rondjes mee met de andere Polen en hun Friesjes.
Dan voel je je gewoon weer 7 als je de teugels vast hebt.

Okee, mooi geweest! Op naar huis!
Ja…. en toen ging er weer wat fout:
Ik zette mijn Parkmobile uit ( is zo lekker handig)!
24 dikke Euro’s kostte het. Pfffff.
En was dat nou maar alles: bij het stopzetten kwam ik er achter dat ik op een verkeerd nummerbord geparkeerd had; ik was vorige maand ook in Amsterdam geweest,  in een auto van een vriendin en dat nummerbord heb ik niet veranderd naar de mijne.
Shoot, nu maar hopen dat ze niet zijn langs geweest  en dat ik de dure dans ontspring;
je hebt tegenwoordig geen bon meer onder je ruitenwisser, maar ze komen gewoon langsgereden  en scannen je nummerbord.
Fingers crossed dat ze in die uren niet geweest zijn.

Aiiiiiii, vanmorgen stopt er een jongen op een brommer voor mijn deur,
gooit iets in mijn brievenbus; ik zwaai glimlachend naar hem, maar de lol was snel over:
Op de mat lag een enveloppe: vrolijk groen met 3 rode kruizen erop.
Toen wist ik al hoe laat het was. Balen!
68.87 Euro moet ik betalen.
Ik ga proberen er onderuit te komen, maar ben bang dat mijn bewijs van betaald hebben, niet voldoende is.
Mocht iemand een tip hebben, houd ik me aanbevolen.

Oud en Nieuw heb ik heel rustig gevierd, heerlijk met een klein gezelschap Oudejaars  Conférence kijken. 
Ik was wat te laat ( ach… vertel eens wat nieuws) dus Guido Weijers had ik gemist, hoewel ik een paar fragmenten van hem thuis had gezien.
Eentje ervan was je kind leren fietsen met zijwieltjes en een stang om het kind te duwen.
Ik zou dit als bruggetje gebruiken om over ‘Kiek Tanja’s Opvoeding’ te vertellen, maar ik heb mijn letters, voor deze week,  al weer behoorlijk ‘opgebruikt.
Dus dat wordt het onderwerp voor volgende week.
Maak je borst maar nat, ik ga me toch los over de prinsjes en prinsesjes van vandaag.

Eigenlijk heb ik deze week niet veel gedaan; gewoon op de bank gelegen.
Maarrrr , ben gisteren dan toch maar aan het opruimen van de zolder begonnen, waar ik al jaren tegenaan hikte, ik merkte dat ik het eigenlijk heel leuk vond.
Moet me wel heel erg beheersen om niet op een stoel te gaan zitten en bijvoorbeeld foto’s ga zitten kijken, want dan schiet het weer niet op.
Hoe eerder ik dit varkentje gewassen heb, des te eerder kan de infrarood cabine er neergezet worden. Dus komende dagen dik aan de bak!
Wordt vervolgd!

Het minder leuke van deze week was dat ik weer onder de scan moest;
Het prikken om een infuus aan te brengen lukte voor geen meter. je hebt er soms ook doakerts ( sufkoppen) bij…….. Als ik binnenkom zie ik meestal al of het een goeie picador is of niet.
Na 4 keer misgeprikt te hebben, en de naald als swingende tuinslang gebruikt te hebben, moest ik me weer aankleden en werd ik begeleid naar de OK. dat zijn meester prikkers!
Mijn vaten zijn inmiddels lek geprikt.
Maar hopen dat ik niet aan de port-a-cath (een systeem wat aangebracht wordt op en onder je huid zodat niet steeds je vaten aangeprikt hoeven te worden)  moet in de toekomst.
Dinsdag de 8ste krijg ik weer uitslag.
Wordt weer spannend, omdat de vorige keer de plekken op de lever  groter waren geworden, en als het weer gegroeid is moet ik misschien stoppen met deze chemopillen.
Hoop het echt niet, want zoveel heeft mijn arts niet meer in zijn snoeptrommeltje.

Ik wil nog wel even vertellen dat het weer kerst en sinterklaas voor me was, afgelopen week:
Uitgenodigd door een vriendin naar de sauna! Mocht niks betalen.
Oudjaarsdag kwam een vriend ’s morgens, en ’s middags een buurvrouw zelf gebakken -oliebollen en appelbeignets  brengen.
Vrienden van vroeger, uit Vught, die een KWF lampion voor mij hebben laten branden in het hart van dik 24000 lampionnen op Paleis Soestdijk!
-Uitgenodigd bij vrienden om te komen eten!
– Uitgenodigd  om te lunchen met een lieve collega.
– Lieve mensen die enorm gedoneerd hebben aan de Stichting Kiek Tanja!

Kweenie hoor, maar voor al die cadeaux  en lieve gebaren ben ik zoo dankbaar!
Het wordt misschien afgezaagd, omdat ik het vaak benoem, maar hoe liefdevol mensen voor me zijn is hartverwarmend!!!!!!!!!!
En terwijl ik dit zat te typen, had ik de tv aan, en ook daar kwam het weer in volle glorie langs:
Projecten opgezet voor mensen die hulpbehoevend, ziek of eenzaam zijn enz.
Zo fijn dat men steeds meer naar elkaar omkijkt!
Ik kan daar zo blij van worden!
Hoogstwaarschijnlijk wordt dat alleen maar meer!
Waar ik kan draag ik ook mijn steentje bij, want ik kan natuurlijk niet op een troon gaan zitten en het me allemaal laten welgevallen.
Helaas kan ik niet dàt wat ik zou willen doen voor iemand, vooral de fysieke dingen zijn een brug te ver voor me, ook al wil ik er niet aan.
Dit vertelde ik vanmiddag aan een vriendin die in het ziekenhuis werkt, en zij zei:

Hol ie de peuties moar onder de gierbak’!’
Oftewel: hou jij je voetjes maar onder de gierbak! ( moet ik gierbak voor je vertalen? 1 hint: we hebben er allemaal eentje zelfs de koning)
Ik moest heel even nadenken, maar toen had ik ‘m! Ze zei: ‘ik kom van de boerderieje en daar zeiden wij dit altijd.’
Ik heb overal beeld bij, nou wat een prachtige plaatjes leverde dat op in mijn hoofd.
Blèhhhhhh! Hahahaha!

Ik wens iedereen weer een lieve week! En als ik iets voor je kan doen, wat in mijn vermogen ligt………..
SCHROOM NIET!
Tot volgende week!
Liefs xxx

Advertenties