Ik heb zin in een Project X moment!

Hallo Hallo!
Mijn week stond vooral in het teken van nadenken over de beslissing die ik genomen had voor welke kuur ik zou gaan;
Vorige week heb ik jullie verteld dat ik moest stoppen met mijn medicijnen omdat er nieuwe plekjes te zien waren op de scan, en mijn oncoloog mij 2 opties voorlegde waar ik uit kon kiezen: chemopillen of chemo intraveneus. Blèhhhh!
Ooh wat wilde ik dit scenario nog heel ver voor me uitschuiven, omdat beide chemokuren ‘vergif’ zijn voor al mijn organen. ( Trouwens al de pillen die ik de afgelopen 8,5 jaar geslikt heb ook).
Ik vind het niet echt heel erg om door de zwaarste optie te moeten, maar ik weet gewoon dat het niet alleen de tumorcellen doodt ( als de kuur aanslaat) maar het maakt de rest ook kapot, waardoor je immuunsysteem keihard tegen de grond wordt genokt, en die heb ik nou juist zo hard nodig. Ja…. wie niet eigenlijk.
In de alternatieve geneeswereld zegt men dat je dood gaat van chemo.
Ik snap dat; ik ben een beelddenker, heb er een heel eenvoudig idee over en zie dan dit gebeuren:
Als alles plat is gegooid na de kuren, liggen al je organen te pitten, tumorcellen komen aan de poort, en de suffe schildwacht zegt heel sloompjes: ‘loop maar door’, ja maar, zeggen de tumorcellen nog netjes:  ‘wij zijn slechte cellen’, geeft niet zegt de wacht, ‘loop maar door.’
Ja en dan is het hek van de dam……..die cellen gaan zich ff lekker vermenigvuldigen, Projext X is er niks bij, terwijl mijn “uitsmijters’  totaal niet meer in staat zijn het tuig buiten te flikkeren.
Dan wordt het: kuur met succes afgerond maar een korte tijd erna is de patïent helaas overleden.
Dat moeh we nie hebbuh.

Ik zou eventueel kunnen kiezen om een heel strak plantaardig dieet te volgen
met minstens 50 potten peperdure supplementen op het aanrecht.
Dit is het advies wat uit de hoek van niet reguliere geneeskunde komt, wat ik super vind, maar deze optie is peperduur, en bovenal ben ik niet gedisciplineerd genoeg om nooit meer een Big Mac naar binnen te schuiven en dit is nog maar 1 voorbeeldje, ik vind alles lekker!
Als je dit als je way of life neemt, versterk je je immuunsysteem en is de kans heel groot dat je lijf de verkeerde cellen op eigen initiatief detecteert en verwijdert, zoals bij gezonde mensen.
Klinkt heel logisch, maar afgezien van discipline en portemonnee durf ik het gewoonweg niet.
Ik voel dan toch een klein Sylvia Millecam momentje opkomen als ik aan deze methode zou beginnen, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo, want hoe heet die blauwe heks?
Ooh ja, Jomanda nu herinner ik het me weer, was vlgns mij geen arts en nu weten ze al zoveel meer, maar toch……

Vorige week had ik de beslissing al genomen,
maar ik bleef ondertussen wel mijn ogen en oren open houden voor goeie suggesties.
Kwam er toch eentje afgelopen maandag uit de hemel gevallen;
Een vriendin appte me: heb over jouw chemokuur gesproken met een vriendin van me die arts is in het Alexander Monro ziekenhuis, het Borstkanker ziekenhuis in Bilthoven, en zij vertelde me dat haar ziekenhuis had meegedaan aan een klein onderzoek wbt het goed doorstaan van de chemo, nauwelijks misselijk en nauwelijks of geen schade aan je witte en rode bloedlichaampjes.
Het schijnt dat tumorcellen zich niet kunnen aanpassen, dus die worden uitgehongerd en je eigen cellen doen dat wel, en op de één of andere manier wordt hierdoor het immuunsysteem versterkt.
Men heeft het, met succes, getest op muizen. Ja maar wat is het dan? Komtie!

Slechts een kleine groep patiënten heeft meegedaan aan het DIRECT onderzoek: Dieet Restricties betekent dat.
Wat houdt dat in:
Een dag voor de chemo, de dag zelf en de dag erna VASTEN.
Die 3 dagen moet je het doen op het fantastische aantal van 200 kcal per dag.
Het zijn 2 appels geloof ik, maar eigenlijk willen ze dat je alleen maar koffie thee en water drinkt.
Ik dacht dit is het helemaal! Dit is precies wat ik zoek, om de schade beperkt te houden, maar ik moet dan wel 54 dagen VASTEN. Pfffioe, dat is niet niks.
Doe ik toch gewoon! Brrrrrrr.

‘S ochtends, vlak voor mijn vertrek naar het ziekenhuis
om mijn arts kond te doen van mijn keuze, kreeg ik het onderzoek gemaild;
Ik kreeg niet alle bijlagen open, maar wat ik wel zag is dat mijn arts ( lees Deventer Ziekenhuis) ook mee had gedaan.
Dat vond ik heel bemoedigend, dus nerveus maar opgetogen ging ik richting Deventer.
Eenmaal binnen bij de arts was het volle bak: Mijn 2 dochters waren er en een vriendin die heel liefff al heel lang zoveel mogelijk met me meegaan.

Hij viel direct met de deur in huis, en vroeg voor welke optie ik gekozen had. 
Ik vroeg aan hem, ‘wat denkt u?’
Hij begon te lachen en zei ‘de zware optie.’
Daarop vroeg ik: ‘Waarom denkt u dat?’ Hij lachte weer en zei: ‘ik wist het al via de tamtam!
Ik dacht huh? Hoe kan dit?
Ik zei ooh via MB,  een vriendin van me die in het ziekenhuis werkt.
Nee zei hij, het schijnt dat jij blogt en één van mijn secretaresses volgt jou.
Hahaha, ik wist direct wie hij bedoelde. Zijn secretaresse is een topwijf die mij altijd met open armen ontvangt als ze aan de balie zit en dat is zo fijn als je zenuwachtig bent dat je niet als een potlood wordt behandeld. De andere meisjes aan de balie komen ook steeds meer los. Dus het is altijd wel een gepaste gezellige bende als ik me meld, want ik heb geen zin om slachtoffertje spelen.
Ik vond het hilarisch dat mijn arts het al wist.
Het klinkt misschien raar dat de arts lachend met mij over een best beladen onderwerp praat, maar net als bij de balie probeer ik het altijd luchtig te houden, no matter what!
We verlaten de spreekkamer nog net niet in polonaise maar de arts weet, hoe slecht het nieuws ook is, het zo te vertellen dat het op dat moment voor ons te verteren is, en dat is verdomde knap! En dan ook nog netjes in de tijd zitten, alhoewel ik meestal wel door zijn schema ‘fiets’.
Hij loopt altijd met zijn patiënten mee naar de balie om aan de secretaresse te vertellen wat ze in moet plannen voor de patiënt , zo liep hij ook met ons mee. De secretaresse meldde hem fijntjes dat hij uitgelopen was; ‘Ja zei hij, als mevrouw Wulf  binnen is ben ik de controle kwijt.’
Hij lachte er breeduit bij.
Controle is iets wat hij heel belangrijk vindt en ook eigenlijk altijd heeft.
Maar ja, ik wil ‘m ook!

Ik moest nog wel ff naar de apotheek om een anti- misselijkheids pilletje op te halen.
De apothekersassistente zei: ‘het is een pil van 20 mg maar je moet ‘m zelf ff met een mesje doormidden hakken omdat je 10 mg moet hebben maar die hebben we niet.
Idioot toch!
Thuisgekomen dacht ik maar meteen het kleine pilletje te opereren, anders vergeet ik dat.
Hop Chop, het pilletje was doormidden, maarrrr natuurlijk sprong één helft ergens naar toe.
jawoorrr…… heb ik weer! Zoeken, en ‘m uiteindelijk vinden in de bestekla omdat die ietsje openstond.

Daarna wilde ik naar de afdeling waar ik as maandag moet zijn,
om te vragen of ik misschien een bed kon reserveren, ipv de kuur op een stoel te ondergaan.
We  konden de afdeling niet vinden dus maar even vragen aan de gastvrouw in de hal. Zij legde me uit dat de afdeling niet meer op dezelfde plek zit. Dat had ik door, ze liep met ons mee naar de nieuwe plek.
Ik herkende haar meteen, zij was in 2010 mijn ( chemo)gastvrouw die altijd bij de balie op mij stond te wachten om me mee te nemen naar de ‘plaats delict’.
Ze herkende mij ook nog. wat schattig!
Ze vroeg wanneer ik op die afdeling ben. Ik zei de maandagen.
Aah zei ze verander het naar dinsdag of donderdag dan ben ik er.
Nee helaas, dat gaat ‘m niet worden want uiteindelijk heb ik voor deze dag gekozen omdat ik me dan het weekend erop een beetje okee voel.
Het bleek dat er helemaal geen bedden meer waren, alleen maar stoelen. Alleen nu geen 6 stoelen in een relatief kleine ruimte, maar slechts 3.
We liepen een kamer in waar 1 stoel nog vrij was en de gastvrouw de afstandbediening ter hand nam en mij uitlegde en liet zien, wat die stoel allemaal kon, ze was er helemaal trots op. Dat ding kon nog net niet vliegen.
Het interesseerde mij geen ene biet hoe luxe de nieuwe stoel was, maar het was wel lieff van haar.
De 2 mensen die in die kamer waren, keken de wereld in alsof ze hun laatste oortje hadden versnoept, en één ervan was een vrouw met een mutsje op.
Ik heb daar helemaal niets mee: mutsjes en sjaaltjes! Ik zou me zo’n ongelofelijke patiënt voelen als ik geen pruik op zou hebben.
Dat en die treurige blikken maken mij helemaal gek en juist beroerd.
Ik wil daar pertinent niet in meegezogen worden.
We hebben op de afdeling nog gebedeld om een bed, met de tekst dat ik voor de 3de keer terugkom en de weerstand groot is.
Maar er waren echt geen bedden meer, wel een 1 persoonskamer met een stoel.
Ik moest maandag, als ik er ben, het nog maar een keer vragen dan gaan ze bekijken of het mogelijk is.

Okee, maandag gaat het gebeuren! Maar hopen dat het te doen is.
Zo lief dat er lieve engeltjes zijn die me al aangeboden hebben om met me mee te gaan.
Ik heb  nu al een schema voor de eerste weken wie er met me meegaat.
Echt tofff!

Na de kuur, ga ik door naar Gerrie Arnoldus van Reiki Centrum Oost,
waar ik gelukkig meteen ‘op tafel’ mag, zodat ik me niet zo rot voel.
verheug me er nu al op!
‘S avonds is er in de Deventer Schouwburg het afscheid van de directie voorzitter van de Rabobank.
Als ik me goed voel, ga ik erheen.
Ik herinner het me niet meer zo goed, maar van de eerste keer zal Ik niet helemaal blurp zijn neem ik aan.
We gaan het zien!
Ik heb deze kuur in juni 2013 al een keer gehad, en toen lag ik op mijn officiele vrije dag aan het infuus, en de andere dagen heb ik gewoon doorgewerkt. Nou ja, gewoon….
Er waren dagen bij dat ik voor mijn gevoel groen om de neus zag, maar als je vroeger geleerd hebt gewoon door te doen, weet je niet beter.

Volgende week kan ik jullie er meer over vertellen; of er nog knappe verplegers rondliepen enz.

Ik denk erover om tijdens de allerlaatste kuur een Project X te organiseren. 
Om het daar een beetje op te vrolijken.
En dansend het ziekenhuis te verlaten, en noooooitttt meer terugkomen op die afdeling.
Ik zie het al helemaal voor me hahahaha!

Ik kan nu nog zeggen dat het een fijne en lieve week was, met weer allemaal verrassingen.
Maar kijken hoe fijn of hoe k.. ik het aankomende week ga krijgen.
Word vervolgd!

Tot volgende week! Lieffss
xxxx