Ik had een hele fijne dag afgelopen maandag!

Het is al laat deze vrijdag, ik ga maar eens aan de bak met mijn blog.

Wat heb ik gedaan deze week?
Ik ben nog steeds de zolder aan het opruimen,
samen met mijn kids; heel hard schiet het niet op:
Dozen vol papier/documenten draag ik naar beneden, om tijdens tv kijken de boel uit te zoeken en gewoon weg te gooien.
Als ik ergens niet goed in ben is het weggooien, dus af en toe ben ik heel trots, doe ik heel stoer…..strijk over mijn hart en gooi het in de daarvoor bestemde vuilniszak.

Afgelopen zaterdag waren we oa bezig met het uitzoeken van cd’s uit hun jeugd:
van Jennifer Lopez, de Kast tot Jamai en alles wat daartussen zit.
Herinneringen werden lacherig opgehaald, hoe belangrijk die artiesten toen voor ze waren.
En zo waren we een beetje bezig.
Er zaten ook lege cd’s tussen, waarvan we vonden dat die wel weg konden, nee zei de één; ‘laten we ff kijken wat er op staat voordat het bij de Kringloop belandt.
Oepssss……..laat nou één ervan de geluidsopname zijn van de crematie van Alexander!
Ik had geen idee waar die opname gebleven was, maar dacht wel dat ik ‘m ooit weer zou vinden bij het opruimen.
Waarschijnlijk ligt er nog ergens op zolder, vooral heel goed opgeborgen haha, het origineel; dit was duidelijk een kopie.
Maar we hebben ‘m tenminste.
Ik ben ‘m, op een middag, in alle rust gaan beluisteren, kon het gelukkig heel goed hebben, na 17 jaar moet dat ook kunnen. Het was mooi om het zoveel jaar later, deze keer duidelijk niet ‘bewusteloos’, nog een keer te horen.
Mijn beste vriend Mauk speechte ook, en vertelde dat hij ooit aan Alexander had gevraagd, hoe hij toch aan zulke mooie dochters kwam?
Waarop Alexander heel luid en duidelijk antwoordde: ‘C’est L’amour!!!!!
Ben benieuwd wat ik daarboven allemaal nog meer tegenkom de komende tijd.

Afgelopen zondag ben ik met vasten begonnen:
het ei van Columbus!
Om minder misselijk te zijn tijdens de kuur. Dat houdt in: de dag vóór, de dag van de chemo en de dag erna koffie, thee en water.
Pffioe die zondag duurde best lang, maar ik heb het netjes gedaan. Ben op tijd, met een dikke hoeveelheid wietolie, naar bed gegaan. Met die druppels heb ik een verzekerde nachtrust.
Alhoewel ik de laatste avond van deze vast-escapade in onze groepsapp schreef:
ik heb zo’n ongelofelijke zin in een Big Mac!
Ik had zo’n honger! Het medicijn, wat je krijgt tegen misselijkheid, zorgt er ook voor dat je constant zin in eten hebt. Grrrrr!

De volgende dag ( maandag) was het D Day!
De dag van mijn eerste chemo.
Ik hoopte zo op een stoel alleen in een kamer.
Gelukkig hadden ze die voor me, maar ik moest wel weten dat dat niet altijd kan. Dat snapte ik ook wel, maar ik dacht vragen staat vrij.
M, mijn oudste dochter, was mee. Ze verbouwde meteen de boel om het iets gezelliger te maken en dat ze kon werken. Dat is een familiekwaal, wij houden van gezellige holletjes maken.
Ik was er helemaal klaar voor, was niet meer nerveus, dat was ik de weken en dagen ervoor wel maar nu had ik de knop ‘omgezet’!
En toen vergaten ze me.
Na een half uur wachten ben ik maar eens gaan kijken;
Inderdaad het was zo.
Lekker dan! Ik wil, als het ff kan, zo gauw mogelijk weer naar huis.
Ik zei tegen M: ‘hup laat ze ff  het infuus aanleggen, die ‘zooi’ er doorheen jassen en weer naar huis’! Hoppaaa!
Dat infuus is bij mij nog niet zo vanzelfsprekend want ik heb rollende bloedvaten; dus als je denkt: ik heb beet, is dat vat je te snel af en zit je mis, vaak gaan de verpleegkundigen dan tekeer alsof ze de tuin staat te sproeien, op zoek naar dat verdwenen vat, lekker zwiepen van links naar rechts en ook dat wil vaak niet lukken met het gevolg dat het bijna nooit in 1x lukt en die ene plek voorlopig niet  meer te gebruiken is.
In dit geval was het prijs bij de 2de keer gelukkig, anders had ik naar de OK gemoeten waar de echte picadors zitten.

Ondertussen kwamen er 2 vriendinnen binnen schuifelen,
die in het ziekenhuis werken, en zelfs de assistente van mijn arts.
Ik had de ass. verteld van mijn vasten plan, ze zei dat het eigenlijk niet zo geschikt voor mij is, omdat ik 3 weken achter elkaar dan 3 dagen vast, wat ook weer gewichtsvermindering met zich meebrengt wat niet de bedoeling is. Ik heb er over nagedacht, en snapte haar punt.
Ik moet misschien iets minder streng voor mezelf zijn, en wel lichte dingen eten maar niet helemaal niets. Ik was de dag na de chemo ietsje vermoeid, maar weet eigenlijk niet of dat van het dieet kwam of van de chemo itself.
Ik ben deze week een kleine 2 kilo afgevallen, dat zou niet mooi zijn als dat zich de komende 17 kuren doorzet.

 In totaal zou het hele gedoe  2,5 uur duren,
waarvan de eerste anderhalf uur alleen maar bestond uit spul ‘erin’ laten lopen tegen misselijkheid, een maagbeschermer en nog wat ongein en tussendoor moesten de leidingen schoongespoeld worden.
Uiteindelijk heeft het 4,5 uur geduurd. Ik vond het niet zo erg, want het was gezellig in mijn kamertje èn ik had helemaal nergens last van.

Terwijl ik ‘aangelijnd’ was,
kwam er om de haverklap iemand van de roomservice binnen om te vragen wat ik wilde eten, snoepen, drinken. ik weigerde beleefd, maar zij bleef alles maar opnoemen wat ze in haar karretje had.
Als zij iets noemde, en ik zag M’s ogen ineens heel hard glinsteren, zei ik: ‘doe dat maar’! M helemaal blij.
De dame in kwestie was niet alleen heel vriendelijk, ze zag er ook uit alsof ze net terug was van een onnoemelijk lange vakantie op de Bahama’s, nou ja eigenlijk lieg ik………want het zag eruit alsof ze elke dag even langs zonnecentrum HET DEVENTER ZONNETJE ging: Ze zag keigeel! Niks natuurlijks meer aan.
Ik dacht, toen ik haar voor het eerst zag binnenkomen, kan ik het maken om iets over de  ‘lekker gezonde’ kleur te zeggen? Ze is toch niet ziek, alhoewel het leek alsof ze een enorme leveraandoening had, maar dan liep ze er niet zo monter bij dus:
Gewoon doen!
Ik zei direct: ‘wat zie je mooi bruin’!
Dank je zei ze, ja ik ben gisteren nog even een uur onder de zonnebank geweest, omdat ik dacht het moet maar weer eens gebeuren. Ik ga er een paar keer per week onder, heerlijk!
Nou, dat was duidelijk te zien.
Ik had daar zo mijn eigen idee over, maar daar heeft ze gelukkig niet naar gevraagd.

Eindelijk mocht ik de kiet verlaten.
Op naar mijn Reiki Goeroe Gerrie Arnoldus, om daar ‘op tafel’ te gaan.
Daarna snel naar huis, een kopje bouillon achterover slaan en meteen  door naar de Deventer Schouwburg alwaar de directievoorzitter afscheid nam.
Ik had nog getwijfeld om te gaan, zo van: ben ik heel onverantwoordelijk als ik mijn leven gewoon doorleef, alsof er niets aan de hand is? Ik scande mezelf, en kon geen enkel verschil merken vergeleken met voordat ik in het ziekenhuis was gegaan, dus gewoon gaan met die banaan!

Het was een hele gezellige avond!
Blij dat ik mijn oud collega’s weer eens zag.
Op een gegeven moment ben ik maar verstandig geweest en op tijd naar huis gegaan, terwijl het nog zo gezellig was, maar ik dacht ik moet niet tot het gaatje gaan.

Toen ik eenmaal thuis was, belde ik nog even met mijn lieve kids, en weet je wat ik zei?
Je kunt het niet geloven denk ik maar hier komtie………
Ik zei dat ik een hele fijne dag had gehad!
Dat geloof je toch niet te horen uit de mond van iemand die net aan het chemo infuus heeft gezeten?
Jawel, het was gewoon zo.
Ik vraag me af of ik eigenlijk wel wijs ben, maar ach…..onnodig om daarover na te denken want het belangrijkste is dat ik me op dat moment hartstikke goed voelde.
Ik had gewoon veel gelachen die dag.
ik hoop dit nog lang te kunnen zeggen, maar over een tijdje piep ik denk ik wel anders,  omdat die kuren zich opstapelen, dus er komt een moment……….
Baffffff! Kedenggggggg! Dan krijg ik een klap op mijn kop, maar zolang het oké is, is het helemaal goed.
Ik heb de 2 dagen na het infuus heeel rustig aan gedaan, ben al bij voorbaat op de bank gaan liggen, zo van: ik moet goed voor mezelf zorgen.
Eigenlijk lag ik te wachten op de man met de hamer, maar hij is gelukkig niet op komen dagen.

Vanaf gisteren (donderdag) ben ik weer oké;
ben me al wel in mijn hoofd, aan het voorbereiden voor as maandag.
Maar om niet al teveel aan maandag te denken had ik weer een gezellig afscheidsfeestje van de Rabo gisteravond; het ging om 6 collega’s die de Rabo gaan verlaten en ieder 4 mensen mocht uitnodigen en ik was één van de gelukkigen! Het meisje van de receptie van de  koffie, thee en de jassen!!!!!
Ik was zeer vereerd.
En ook dat was weer gezellig, en voordat ik het wist was het 00.00 uur en bleef ik slechts met een paar over. De harde kern!
Deze keer ben ik gelukkig niet in een pompoen veranderd.
Eigenlijk ben ik altijd de laatste: ik kan niet weggooien, maar ik kan ook niet op tijd naar huis gaan. Veuls te bang dat ik iets mis hahaha.

En vandaag moest ik naar een crematie, van een celeb hier uit ons dorp:
iemand die iedereen gekend heeft en het dorp kleur heeft gegeven.
Altijd weer heel bijzonder om tijdens het afscheid te horen wat hij zoal gedaan heeft in zijn leven, waar bijna niemand van af weet omdat het zo’n ongelofelijk bescheiden man was en daar absoluut niet mee te koop liep.
Zo jammer dat deze oude kopstukken, langzaam tot een uitstervend ras gaan behoren; tijdens de koffietafel, vanmiddag, kwamen de verhalen over vroeger los, en ooh wat kan ik genieten van die verhalen! Dat soort tijden komen echt niet meer terug.

Het was toch een rustige, lieve week!
Dit weekend ga ik me maar weer eens naar de zolder hijsen.
Verder heel rustig aan doen, kan ik heel goed en vooral héél lang achter elkaar, dus dat zit wel snor!
Ik hoop dat as maandag weer tegen mijn kids kan zeggen dat ik een hele fijne dag heb gehad! Wordt vervolgd!

Tot volgende week! Liefs xxx

 

 

Advertenties