We vermaakten ons in Parijs, met de KGB in ons kielzog!

Deze week heb ik lekker rustig aan gedaan;
Afgelopen maandag was weer prima: mijn shotje gekregen, En wederom had ik nergens last van toen ik weer huiswaarts ging.
En ik moet zeggen dat ik nog steeds niet echt last van bijwerkingen heb.
As maandag krijg ik de 3de kuur en de maandag erop: een week IJSVRIJ!!!! Jeuhhhhh!!!
En dan begin ik 18 februari, Insjallah,  aan de 2de termijn van 3 weken plus 1 week rust.
Als ik het zo nog een tijdje vol kan houden, zie ik er absoluut niet tegenop.

De avond voor DE maandag ben ik naar een Russisch Orthodoxe mis geweest
in een klooster bij mij in de buurt; Het beloofde spektakel maar het was een grote  tegenvaller.
We begonnen met te laat binnenkomen omdat er niet heel erge snuggere verkeersregelaars ingezet waren, zodat er een flinke opstopping ontstond.
We dachten dat er niet zoveel mensen in geïnteresseerd waren, maar het tegendeel was waar.
We probeerden zo zachtjes mogelijk binnen te komen, terwijl de voorganger al een praatje hield; Al lopend naar een lege plek luisterde ik wat deze man te vertellen had.
Nou…..hij stond gewoon ordinair te bedelen, hij vertelde dat er aan het einde van de dienst een collecte gehouden werd, en hij vroeg om minstens 5 tot 7,5 Euro te doneren want het kostte allemaal toch veel geld zo’n dienst met een koor.
Ik wist niet wat ik hoorde, werd direct recalcitrant en toen moest de mis nog beginnen.
‘Laat maar zien wat je voor dat geld mij gaat voorschotelen vanavond.’
Ergens, uit een zijbeuk, kwam het geluid van een koor wat prachtig klonk maar onzichtbaar voor het publiek was.
Voorin stond een behoorlijk grote stellage met iconen erop afgebeeld en bovenop waxine lichtjes.
Ik werd er een beetje lacherig van want voor mij leek het op een schiettent.
Laat het ze niet horen!

Terwijl ik in het gekregen boekje naarstig op zoek was waar we waren,
omdat ik me weer eens door onbelangrijke gedachten liet afleiden, doemde er ergens in de verte een lawaai op: Het was de Russisch Orthodoxe variant van de Scandinavische Emil, dat jongetje uit een kinderserie die altijd voor opschudding zorgde, zoals de terrine met spaghetti die hij niet meer van zijn hoofd af kreeg. en als hij weer eens ondeugend was geweest dan hoorde je zijn moeder roepen: ‘Eeeeeeemilllllll!!!’

Deze man die luidruchtig, wierook verspreidend,
langs de menigte liep had een gouden terrine/vaas op zijn hoofd; net effe ietsje verder over zijn hoofd trekken, en ook hij zou  er, net als Emil,  niet zonder een loodgieter te raadplegen van afkomen.
Het was een prachtig gouden ding en zijn ‘jurk’ was ook één en al goud wat er blonk.
Dat was wel indrukwekkend, zo’n man van dichtbij te zien met zijn pracht en praal, maar God wat maakte hij een takkenherrie met het bewieroken van de kiet.

De mis duurde nog geen uur,
boekje was totaal voor niks afgedrukt want de voorganger  (ik weet niet hoe zo iemand officieel heet) deed gewoon waar hij zin in had, leek het wel.
Eigenlijk is alles langs me heen gegaan en dat voor f*cking 5 piek.
Ik ga dit niet nog een keer doen.

Tijdens de mis moest ik denken aan januari 2002,
de maand waarin mijn man Alexander overleed en de kids en ik op zoek waren naar een mooie plek om een afscheidsdienst te houden.
We zijn gaan kijken, midden in Deventer, naar een Russisch Orthodoxe ruimte wat een mogelijkheid bood om het daar te houden: het was er eigenlijk best een beetje donker, één en al klatergoud en Iconen wat de klok sloeg. Voelde ietwat serieus en onheilspellend aan.
Toch zag ik het eigenlijk wel zitten, maar de kinderen zeiden: ‘papa had toch helemaal niets met dit’
Ik werd wakker geschud, want daar hadden ze helemaal gelijk in.
Hoe kwam ik er überhaupt op om te denken dat dat dé plek was?

Nou, dat zal ik je vertellen: het kwam in me op omdat Alexander half Russisch was:
zijn vader was namelijk een Russisch- Joodse violist uit de Oekraïne!
Op de één of andere manier zocht ik naar iets voor zijn Russische roots.
Uiteindelijk is het gewoon het Crematorium geworden. Beter ook, want het had niet eens gepast daar.

Alexander had er echt niks mee, en eigenlijk ook niet met Russen;
dat kwam voort uit zijn jeugd:

Ik ga kijken of ik het beknopt kan vertellen.
De vader van Alexander: Jewssey Voulf wordt geboren in september 1888 in Djnepropetrovsk een stad in de Oekraïne, hij blijkt een TBC patiënt te zijn.
Zijn vader is een welgestelde havenbaron, dus kan hij zijn zoon voor een hele lange tijd, naar een sanatorium in Zwitserland sturen.

Dat gebeurde, totdat de Russische Revolutie van 1917 uitbrak, 
Jewssey moest eigenlijk terugkomen om het leger te dienen, maar zijn ouders wisten het spoor naar Zwitserland door geen geld meer te sturen.
Zo werd Jew ‘doodgewaand’.
Dat was natuurlijk goed nieuws, omdat hij zijn leven niet zou hoeven geven aan Volk en Vaderland, maarrrrr……….

Doordat er geen geld meer gestuurd werd, moest hij het sanatorium verlaten.
Hij ging, met zijn vioolkist richting Italïe.
Daar heeft hij een aantal jaren gewoond en gewerkt, maar vond het op een gegeven moment weer tijd om verder te trekken.

Dit keer werd het Berlijn. 
Daar was hij concertviolist.
Inmiddels waren er al vele jaren verstreken, sinds hij huis en haard verlaten had.
Er was totaal geen contact met thuis mogelijk, dat zou de hele familie in de moeilijkheden brengen.
Eén van zijn zussen is zomaar plotseling, midden in de nacht van haar bed gelicht, meegenomen en  verhoord over haar broer.
Na een paar dagen werd ze gelukkig weer vrij gelaten.

Diezelfde zus, moest op een gegeven moment voor haar werk naar  Berlijn,
niets vermoedend wat zich daar zou gaan afspelen.
Ze loopt op een avond door de stad, en ziet een affiche met een aankondiging van een concert met JEWSSEY VOULF!
Ze dacht dat ze water zag branden.
Ze had haar broer teruggevonden, waar ze al jaren niet van wist waar hij uithing.
Ze is in de zaal gaan zitten en na het concert hebben ze de hele nacht ‘doorgehaald, want zij ging namelijk de volgende dag weer terug naar huis.

Inmiddels is het eind jaren ’30,
Jew voelt dat het in Berlijn te heet onder zijn voeten wordt;
Zijn achternaam was inmiddels verbasterd van Voulf naar Wulf.
Hij vond het tijd om weer te vertrekken maar nu richting Nederland.
Den haag, werd het eindstation.
Hij bezoekt de Kurhaus concerten veel en ontmoet daar zijn toekomstige Nederlandse echtgenote.
Hij trouwt en krijgt in 1940 en 1943 twee kinderen: Vera en Alexander, helaas kan hij zijn familie het blijde nieuws niet vertellen.
Jew loopt, in die tijd, met een Jodenster op zijn jas; hij  kon Nederlander worden, maar op de één of andere manier was dat toch een brug te ver voor hem, want hij bleef liever stateloos en moest zich daardoor  iedere maand melden bij de IND.
Daar koos hij voor.

Dat trok een wissel op het jonge gezin,
Alexander kreeg ‘dat Russische gedoe’ onbewust toch mee.
Want geen contact kunnen maken met je familieleden in jouw eigen geboorteland, was zwaar.

Jew heeft jaren les gegeven op het conservatorium in Rotterdam en gaf ,
in de avonduren, privéles aan de chiqueria van den Haag en omstreken.
Het huwelijk was helaas slecht dus vertrok hij op een gegeven moment toch weer naar Zwitserland, om daar les te geven aan het conservatorium in Baden Baden.
Hij heeft daar jarenlang in alle tevredenheid, tot aan zijn dood gewoond.

Jaren later ontmoetten wij, tot onze grote vreugde,  in 1984 het nog enige familielid, wat een grote vreugde was!

Het was Alexander’s neef: Vitaly
We wisten niet veel van hem, alleen dat hij toneelschrijver, balletcriticus was en een eigen tv programma had over Amerikaanse filmsterren.

Hij was op dat moment in Parijs. We hadden afgesproken op de trappen van de katholieke kerk: La Madeleine.
Terwijl we wachtten, dachten we uit te moeten kijken naar een shabby man van middelbare leeftijd met een grote bontmuts op.

Wij waren totaal abuis;
Voor onze neus stond een goed uitziende man gehuld in kleding van Yves Saint Laurent.
Hij verontschuldigde zich dat hij iets verlaat was, want hij kwam net bij zijn vriend Saint Laurent vandaan, en was duidelijk door hem in de kleren gezet.
We vermaakten ons enorm met Vitaly  in Parijs, met de KGB in ons kielzog.
Vitaly wist precies wie het waren.
Wij hadden geen idee, maar vonden het woest interessant dat we werden gevolgd.

We leerden hem beter kennen;
Hij zat helemaal in de culturele scene en mijn oortjes werden heel rood als hij het over zijn vriend Peter Ustinov, Simone de Beauvoir had alsof hij vroeg of ik hem het zout wilde doorgeven.

Hij bleek een beroemdheid te zijn in Rusland,
reisde voor een Rus, buitensporig veel om lezingen te geven.
Wat hij ons in ’84 vertelde was dat toen hij net weer terug was van een lezing in het buitenland, hij een week later weer zou vertrekken naar het filmfestival in Cannes met een heel gezelschap.
Visa werden aangevraagd, iedereen kreeg op een gegeven moment z’n paspoort weer terug, behalve Vitaly……..
Hee wat raar, zeiden de autoriteiten.
We gaan zoeken.
In die tijd ging er nog maar 1 vlucht per week naar Zuid Frankrijk,dus toen ze vertrekken moesten was het paspoort nog steeds niet gevonden en kon hij niet mee.

En wat denk je wat???
De kist was nog maar net in de lucht, of het paspoort kwam boven water!
Hoe toevallig!
Het was pure pesterij, Vitaly had het land te vaak verlaten, dus moest hij nu maar ff Thuusblieven. We hingen aan zijn lippen met dit soort verhalen.

Dit alles maakte dat Alexander niet stond te springen
om een reisje naar zijn geboorteland te maken, ondanks dat Vitaly ons meerdere malen had uitgenodigd.
De kinderen konden in Moskou studeren vond Vitaly.
Wij hebben het vriendelijk afgeslagen. En gelukkig hebben mijn kids me behoed voor de Russisch Orthodoxe dwaling. Nee, we houden het gewoon op Battum, bijna net zo interessant als Moskou!

Het was een lieve week, maandag weer mijn shotje halen! Tot volgende week!
lieffss xxxx

 

 

 

 

Advertenties