Punnniek!

En toen was er punnniek!
De vrijdag is de dag van het schrijven van mijn blog;
ik werd vanmorgen wakker, en dacht: ik moet naar het gemeentehuis om mijn rijbewijs op te halen, ik had ‘m lekker handig 2 dagen laten verlopen en eigenlijk wist ik niet of ik nou wèl of niet verzekerd was, als ik achter het stuur zou kruipen, dus moess ik fietsuh.
Toch ben ik afgelopen woensdag wel in de auto gestapt, omdat het te slecht weer was.

Logistiek ben ik totaal niet sterk, kan mijn dag ongelofelijk onhandig indelen,
dat is the story of my life maar soms wordt het toch nog wat dankzij derden , die me vragen om ergens gezellig mee naar toe te gaan; zo ook vanmorgen: terwijl ik aan het nadenken was, wat wijsheid was en ik net onder de douche wilde springen, kreeg ik een appje van een vriendin die even langs wilde komen. Ze vroeg wat me het beste uitkwam, ik zei dat ik nog naar Deventer moest om mijn rijbewijs op te halen maar nog niet wist of ik dat ’s morgens of ’s middags zou gaan doen.
Zij moest ook nog naar de stad dus stelde ze voor om ff samen te gaan.
Nou dat is natuurlijk altijd gezellig!
Ondertussen appte mijn jongste dochter D dat ze langs zou komen om mij gembershotjes te brengen.
Ik stond, op de badkamer, in mijn nakie met ze te appen terwijl de douche al aan stond, en moest er op een gegeven moment een puntje aan zuigen omdat ik het een beetje koud kreeg; maar de afspraken stonden: ik werd een klein uur later opgehaald en D zou ’s middags komen.
Dus logistiek helemaal prima!

We zouden heel even op en neer naar de stad gaan,
maar toen de boodschappen gedaan waren, zei mijn vriendin: ‘zullen we gaan lunchen bij no.11? Ik trakteer!’
Jaaaa lekkaahh! Lieff!!
Zo sta je, een uur ervoor in je blootje in de badkamer, nog niet wetend hoe de dag er precies uit gaat zien, zo zit je even later te genieten van een heerlijke lunch, met uiteraard kleren aan!

Ik was nog maar net weer thuis, of dochterlief stond voor de deur.
Ze had sap van  flinke gemberwortels en appel gemaakt; ‘is goed voor je moedertje!’
De bedoeling was om dat sap in een ding voor ijsblokjes te doen, maar die kon ik ff niet vinden, dus 22 plastic zakjes gevuld met de immuunbooster, zodat ik elke ochtend op mijn nuchtere maag zo’n ding naar binnen kan werken.
Eentje nam ik er alvast……ik schonk het glas veel te vol; ‘het is een shotje hè’ dit is veel te veel in één keer. Oepsss, ff wat terug gieten dan.
Ooh ja, sterk spul, daar moet je geen vol glas van nemen.
Ze kon niet heel lang blijven. Ik stelde voor om in het Mac Café een theetje te gaan drinken en de muts op te halen die de andere dochter een paar dagen geleden had laten liggen.

We hebben sinds eind december een Mac Donalds in de buurt erbij gekregen.
Ben een grote Mac fan, dus laatst met de kids gegeten.
Toen dochter M er achter kwam dat ze haar muts had laten liggen, bleek er geen telefoonnr op internet te vinden.
Ik zei: ‘ik app de manager wel even, want die ken ik.’
Die kwam binnen de kortste keren met de gevonden muts op de proppen en bood me aan om binnenkort met mijn dochters langs te komen voor een rondleiding.
Dat lijkt me super! heb ik ook weer iets te bloggen! Dan hoef ik het niet alleen maar over mijn chemo’s te hebben, want alhoewel ik gewoon door moet gaan met ademhalen en leven, doe ik het toch een stuk rustiger aan om mijn lijf niet ‘op stang’ te jagen.

Thuisgekomen, wilde ik aan mijn blog beginnen maarrrr.……..PUNNIEK,
ik kon de oplader van mijn laptop niet vinden; helaas kan ik die niet gebruiken zonder dat snoer omdat de laptop al ietwat bejaard is.
Ik snapte er niks van, gezocht, maar kon niks vinden.
Nou dacht ik: dat wordt dan op FB posten dat het me niet gelukt is om een blog te maken.
Maar gelukkig bedacht ik me ineens dat ik het programma Seven Year Switch in mijn bed had liggen kijken, dus dat de kans groot was dat het snoer daar lag. En dat was gelukkig ook zo, dus kan ik ‘m toch posten.

Kijken jullie ook Seven Year Switch? Ik kijk het op Videoland, die ligt 1 aflevering voor.
Het is erg vermakelijk, vooral met de Indische Monique die zich totaal hysterisch als een kind van 4 gedraagt. Je kunt het ook op maandagavond op RTL 4 of 5 kijken.
Ik ben tv verslaafd en dol op real life soaps.

Afgelopen maandag had ik mijn 3de chemokuur,
van de eerste 2 had ik niet super veel last gehad; hier en daar een ongemakje, ik zal jullie de details besparen.
Ik had deze keer niet het geluk dat ik een kamer alleen had; ik heb nl zo’n last van mede kankerpatiënten, ik sta veel te open, en laat alle ellende van een ander bij me binnenkomen: ze kijken vaak heel triest uit hun ogen, vrouwen hebben vaak een shawl om ipv een pruik wat ik heel vervelend vind om naar te kijken.
Ik mag niet (ver) oordelen, maar ik vind die shawltjes om het kale bolletje gewoon heel naar om te zien.
Ik werd naar ‘mijn stoel’ begeleid en ja hoor…… tegenover me zat zo’n mevrouw:
Shawl- bleek- verdrietig- kwetsbaar, alles wat ik niet wil zien èn (als het ff kan) niet wil zijn!
Er kwam iemand van het ziekenhuis naast haar zitten, op dat moment begint ze te huilen; ik hoorde haar zeggen dat ze zich helemaal niet lekker voelde.
Sneu!
Ik had inmiddels 3 mensen bij me zitten, maakten dus best wel een klein beetje lawaai, ik had nl. nog nergens last van want ik moest nog aan de kuur beginnen.
Toen we zagen dat ze aan het huilen was hebben we ons ingehouden qua decibellen.

Deze keer was ik er ’s middags,
maar kwam er al ras achter dat je door de roomservice meer verwend wordt in de ochtend, dan ’s middags.
Mijn rooster ligt al vast voor de komende paar keer en die zijn gelukkig ’s morgens!
Kan me er nu al op verheugen.
Deze week was ook okee, maar voelde me net ietsje vermoeider dan anders.
Gelukkig heb ik aankomende week vrij, kunnen het HB en de leucocyten weer op een hopelijk goed peil komen.
De 18de moet ik, voordat ik de kuur krijg, eerst naar de arts om te zien of de bloedwaarden goed genoeg zijn, om te mogen beginnen aan het 2de blok van 3 weken.
Dan wordt er gecheckt of mijn lichaam het aankan.

Ondertussen is er aan het gebeuren wat onvermijdelijk is:
Ik begin langzaam mijn haar te verliezen. Grrrrrrrrrrrrrr! En dat terwijl de verpleegkundige op de chemoafdeling zei dat er ook een kans was dat ik niet al mijn haar ging verliezen.
Nou… die droom kan ik gerust laten varen, het gaat gewoon gebeuren!
Als ik nu met mijn hand door mijn haar ga, heb ik een hele dot in mijn handen.
Is niet fijn als ik dat zo aanschouw…. het gaat nog, maar als ik te lang wacht met afscheren, bestaat de kans dat ik op een ochtend wakker word, en hele plakkaten haar op mijn kussen vind die spontaan hebben losgelaten. En dat moet ik zien te voorkomen, want dan voel ik me wel zo’n enorme zieke.
Het is zo stom, want ik wacht zo lang mogelijk terwijl het niet te voorkomen is, tenzij ik zou hebben gekozen voor een Ice Cap; dat is een kap die je hoofdhuid doet bevriezen, zodat je haar niet uitvalt. Mijn zus heeft er destijds voor gekozen, en idd had ze haar haar nog, maar het was dof , dun en vlassig met het gevolg dat ze haar pruik alsnog opzette als ze er op uit ging maar ja, ze was niet kaal.
Ik heb het aanbod vd arts afgeslagen, wil mijn lichaam niet nog meer geweld aandoen door mijn hoofd op min zoveel graden te zetten.
Ik vind dat het lijf al veel te veel te verduren heeft, ondanks dat er onderzoeken naar zijn geweest dat het geen schade aanricht.
Dan zou je zeggen, scheer het er nu maar af maar op de één of andere manier wil ik er nog niet aan.
Het is en blijft een dingetje, en dat voor de 3de keer! Pffffff!
Het schijnt dat een vrouw dat het ergste vindt van de hele chemokuur.
Ik wil totaal niet kinderachtig zijn, maar een klein beetje heb ik dat ook wel.

Ik vertel je net dat ik niet van de shawls ben, maar ik zet de pruik altijd op.
Al ben ik alleen thuis, en of is het snikheet: ‘de toupet’ gaat direct ’s morgens na het douchen op, en pas vlak voor het slapen gaan af.
Ik heb inmiddels al 2 pruiken versleten, liggen ergens op zolder, heb nog niet gezocht maar ben ze ook niet tegengekomen terwijl ik de zolder aan het opruimen was ( heb overigens al 3 weken geen puin geruimd, dat schiet niet echt op).
Afgelopen zaterdag was ik bij de Sample Sale van mijn neef Janice en echtgenoot Andy;
ben weer lief in de kleertjes gezet! ’s avonds gezellig gegeten samen en daar kwam het gesprek op haarverlies.
Janice stond op, liep naar boven en kwam terug met de pruik van mijn lieve zus Manola.
‘Zet ‘m eens op’. Ik vond het een heel raar idee om haar pruik op te hebben.
Maar toen ik mezelf er mee zag vond ik het ook wel een fijn idee dat dit van haar was geweest.
Eigenlijk is ie een tint of wat donkerder dan mijn eigen haarkleur, maar ergens hoorde ik Manola in mijn gedachte zeggen: ‘zet ‘m toch gewoon op, kan jou het schelen, staat je hartstikke goed!’
Dus dat ga ik dan ook gewoon doen.
Ik zou zelfs een roze pruik op kunnen zetten, zou hilarisch zijn!
Dat is het voordeel van een pruik, je kan kiezen wat of wie je wil zijn. Het hoeft dus niet per se te lijken op je eigen kleur en je oude vertrouwde coupe.
Ik had gisteren een vriendin van Manola aan de telefoon en die zei dat ze ook nog wel op de Albert Cuyp voor me zou kijken, ben heel benieuwd of ze met een gekleurd haarwerk, zoals dat netjes heet, aan komt zetten. Knalgeel vind ik wel leuk! Hihi.

Tja…… en dan ligt de pruik, ’s nachts, naast mijn borstprothese!
Verschrikkelijk toch die hulpstukken! Ik had ze op mijn 51ste al op ‘mijn nachtkassie’ liggen.
En voor de nacht draag ik een  beugel  tegen apneu.
Klinkt allemaal reuze sexy! Wie wil mij nog hebben?! Hahahaha!
Als ik nou een keer ga daten, wat ik heus niet ga doen, moet ik met de billen bloot ( daar heb ik er nog wel 2 van want bilkanker bestaat niet toch?!)
Ik moet er niet aan denken.

Ben blij dat de eerste 3 kuren weggetikt zijn!
Als de volgende 3 ook zo geruisloos gaan, teken ik daarvoor.
Het was weer een rustige, lieve week!
2x knipperen met mijn ogen en het is juli en de laatste kuur zit er in!! Joehoeoeoeoe!

De PUNNIEK was gelukkig maar van korte duur
en ik ga nu op de knop: Publiceren klikken.
En terwijl jullie het lezen, hoop ik tenminste, ga ik wat te eten maken.
Had ik nog niet gedaan, want werk gaat voor het meisje oftewel de blog gaat voor een bord stamppot! Mmmmmmm!!!!

Tot volgende week!
Liefs xxx