Ben heel blij met de pruik van mijn zus!

Voor het eerst dat ik me niet aan mijn vrijdag heb gehouden.
Vond het wel heel vervelend maar er zijn ergere dingen;
Ipv mij netjes op de vrijdagmiddag aan de laptop te zetten, ging ik even met een vriendin van mijn kids en haar baby naar Arnhem; op de thee bij mijn jongste dochter.
Toen ik weer thuiskwam moest ik heel snel in de make up om tapas te gaan eten bij la Cubanita die op dit moment een actie hebben dat je bij het afrekenen gratis kaartjes krijgt van de film Verliefd Op Cuba van Johan Nijenhuis.
La Cubanita is niet wat ik iemand echt aanbeveel; het is okee,  wel een vreetschuur.
Maar de film was leuk!
Ik ben niet zo van de Nederlandse films zoals: Alles is Liefde enz, maar een aantal jaar geleden ben ik met mijn kids op Cuba geweest dus was het niet alleen veel momenten van herkenning maar ook echt een Feel Good Movie, al ga je alleen maar voor de heerlijke muziek en de mooie ouwe barrels die daar rondrijden.
En vergeet niet te zien dan, hoe ongelofelijk vrolijk iedereen daar is, met eigenlijk helemaal niets als alleen elkaar!
Ik zei in de pauze dat ik ooit, in de verre verre toekomst, op mijn begrafenis wil dat er heerlijk salsa gedanst wordt, lijkt me heerlijk.
Waarop het antwoord was: kun je beter doen vóórdat je dood gaat, kan je zelf nl. ook meedoen. Ooh ja da’s waar!
In augustus word ik 60, si Dieu le veux/ si Dios quiere oftewel vrij vertaald: als alles goed gaat.
Wil er eigenlijk niet veel aan doen, maar een klein salsa feestje is misschien wel een ideetje.
Ik kwam laat thuis gisteravond, had de puf niet meer om de blog af te maken.
Dan maar vandaag, op de zaterdagavond.

Afgelopen week even geen chemo!
Dat was fijn. En ik merk ook dat ik het nodig had.
Ik ben wel al ietsje vermoeider ben dan voor de chemo, en heb er pas 3 gehad van de 18. Maar kijken hoe dat verder gaat.
Ondertussen is, sinds vorige week, mijn haar steeds meer uit gaan vallen.
De laatste tijd keek ik, bij het ontwaken,  angstvallig op mijn kussen wat het resultaat was.
Het viel nog mee alhoewel het wel steeds meer werd, want als ik met mijn hand door mijn haar ging dan had ik een hele dot in mijn handen.
Het werd steeds erger.
Ik stond gewoon, een paar keer per dag,  met mijn kop boven de wc-pot mijn handen er steeds doorheen halend, om maar niet haren all over the place te vinden. Die krengen vond ik zelfs op mijn bord terug; ook al zijn het mijn eigen haren, ik ben er vies van. Grrrrrr!
Van dat resultaat werd ik elke dag een beetje minder vrolijk.
Als ik nog langer zou wachten, zou ik hele plakkaten op mijn kussen vinden; en bij het zien daarvan ga ik me automatisch een enorme patiënt voelen en dat nare gevoel moest ik voor blijven.

Dus het werd nu echt tijd voor een pruik!
Vorige week heb ik er al over geschreven dat ik de pruik van mijn overleden zus had gepast;
in de eerste instantie wilde ik ‘m niet eens opzetten, had er niet zo’n goed gevoel bij, omdat het haar pruik was en ik moet er niet mee vandoor gaan, maar toen ik ‘m eenmaal ophad, na aandringen van de kinderen van mijn zus, voelde ik me op een één of andere manier verbonden met haar en wilde ik ineens met liefde de pruik dragen.
Het is wel een paar tinten donkerder maar het schijnt dat ik het hebben kan.
Dan komt mijn Jiddische bloed een beetje boven!
Iemand schreef: Prachtig Tanja! Zo komen je Sinti roots weer naar boven. Precies!!!
Mijn lieve moeder Enny hoor ik ‘boven’ klappen want een haarkleur kon haar nooit zwart genoeg zijn; als je haar zag dacht je dat ze een zigeunerin was: knap/ zwarte haren/ knalroze of -rode lippenstift en altijd volledig in zwart gekleed.
Zij  was de tijd ver vooruit. In haar tijd werd zwart gedragen als je weduwe was, nu is het heel normaal. Als je mijn moeder één keer ontmoet had, vergat je haar nooit meer.
Van de 5 kinderen waren mijn jongste zus en ik een blonde versie vergeleken bij de rest, kun je nagaan.

De pruik moest nog wel iets bijgeknipt worden
en mijn neef wilde heel graag met mij naar de kapper van mijn zus, waar hij ook bij was toen het er bij haar af ging.
Ik vond het heel lief van hem, hij wilde er een hele gezellige dag van maken wat hij met z’n moeder ook had gedaan.
Ik zei dat ik het erg bezwaarlijk vond tegenover Bert de lange mijn eigen kapper uit Bathmen, die mij al jaren knipt en de vorige 2 keer heel lief heeft geholpen met het uitkiezen van een pruik en kaal scheren, maar ik zag ook wel dat mijn neef er erg veel waarde aan hechtte om naar Manola’s coiffeur te gaan:  Jean Paul Vollenbergh .

En omdat het dus flink begon uit te vallen
heb ik de koe maar bij de horens gevat omdat er echt geen ontkomen meer aan was en heb een afspraak gemaakt.
Afgelopen dinsdag was de dag…………
Het begon ’s morgens vroeg al:
Toen ik het overgebleven, dunne haar aan het wassen was dacht ik: dit is voorlopig de laatste keer dat ik shampoo nodig heb tijdens het douchen, en föhnen hoeft voorlopig ook niet meer; dat is een voordeel van het nadeel.
Scheelt behoorlijk in tijd.
Ik stond er echt even bij stil, terwijl de doucheregen het schuim uit mijn haar het putje in liet lopen, dacht ik na hoe de dag verder verlopen zou.
Ik heb er geen traan bij gelaten maar het was effe zo’n momentje om bij stil te staan.
Jean Paul was die dag niet in de zaak in Den Bosch maar in Oisterwijk.

Ik was netjes op de afgesproken tijd in Den Bosch;
het verbaasde Janice hahaha!
We zijn eerst gaan lunchen bij Saran in Oisterwijk, een schattige lunchtent met  handgemaakte pralines en de meest uitdagende taarten. Oeiiii!
We nestelden ons in het midden van de zaak, en ik wilde natuurlijk met mijn gezicht naar de gasten, want ik wil nooit wat missen.
Ik heb mijn ogen uitgekeken: blond voerde de boventoon en de aanwezige dames zagen er niet uit alsof ze ff snel gedoucht hadden, haar lekker droogblazen, aankleden, een nonchalant sneakertje eronder en gaan met die banaan!
Nee nee nee, ook in Oisterwijk wonen Gooische Vrouwen, en volgens mij allemaal klant van Jean Paul!
Heerlijk om gade te slaan.
En wat mensen hun komaf, zonder dat ze dat door hebben, verraden: als je zo’n beetje de inhoud van heel je byjouxterie kist aan en om doet, en zo keurig aangekleed bent voor de dinsdagochtend, dan weet ik dat je nieuw geld bent, en dan is het nog de vraag:
Zit je op eigen kosten te eten, of mag je de bankrekening van je man plunderen terwijl hij afwezig is ( lees: misschien wel vreemd aan het gaan is) als je maar acte de présence geeft als manlief je nodig heeft voor recepties, etentjes enz. dan zul je hem niet horen klagen en is dat een gouden formule!
Ik noem dat ronduit hoererij, hahaha, ik ben daar zoooo niet van. maar er zijn genoeg vrouwen die hier totaal geen probleem mee hebben.
Het kon nog wel eens een flatje 6 hoog achter voor haar kunnen worden als ze bij de geldschieter weggaat. Dan is de keuze: stand by your man gauw genoeg gemaakt!
Gelukkig zijn er ook genoeg vrouwen tegenwoordig die hun broek heel goed zelf kunnen ophouden.

Maar zo erg als ik het nu schets,
was het nou ook weer niet: gewoon een groot verschil met de inwoners van mijn wonderschone dorp Battum!!
Ik kon daar nog wel uren blijven zitten loeren, maar de plicht riep; op naar Studio Garbo waar Jean Paul me verwacht.

Ik kende Jean Paul niet,
ik had hem vantevoren een foto van mij met Manola’s pruik opgestuurd en hij vertelde dat hij enorm schrok, omdat hij dacht dat het Manola was.
Hij vroeg of ik in een aparte ruimte wilde zitten.
Ik zei dat ik altijd de voorkeur geef aan gewoon gewoon:
Dus als ik andere klanten er niet mee overval, wil ik liever in de kapsalon blijven.
Dat was prima.
Hij begon met bijknippen van het haarwerk.
Ik zou er niet aan moeten denken: als ik dat moest knippen, zou ik maar zo een hap er uit knippen oid. Ja en dat groeit never nooit meer aan.
‘Oeps…..sorry mevrouw, ik zat er even niet bij met mijn gedachte’ hihi.

Hij was gelukkig net zo lief en empatisch als mijn eigen kapper Bert,
dat ik me helemaal op mijn gemak voelde.
Ook een fijn idee dat hij Manola heeft gekend en de hele familie van Janice zodat we lieve gesprekken hadden.
Toen de pruik zijn uiteindelijke model had, kwam mijn eigen haar aan bod:
hij wilde er niet met een tondeuse overheen gaan omdat hij dat te heftig vond, dus knipte hij het überkort.
Ik vind het geluid van zo’n apparaat niet echt sexy, zodat ik het niet erg vond dat hij die niet gebruikte.
En alsof het Universum meegeholpen had: op het moment van knippen van mijn eigen haar was de kapsalon leeg!
Na anderhalf uur was ik ‘het Heertje’, en voelde ik me goed en zelfverzekerd om de straat op te gaan.
Jean Paul, dank je wel dat je met net zoveel liefde als mijn eigen kapper dit varkentje gewassen hebt!!

Eenmaal buiten, hebben we direct gefacetimed
met mijn nichtje en mijn dochters;
Allemaal tegelijk op de what’s app video.
Hun reacties waren schattig! Ze vonden het mooi! Gelukkig.
Samen met de man van Janice, Andy, zijn zij mijn steun en toeverlaat.
Dat zou ik voor hun moeten zijn toch?!

Eenmaal paraderend naar de auto zijn we naar Poppel ( Belgïe) gereden
naar een vriendin van mijn zus, die samen met haar man het restaurant Barabas heeft,
althans……. eind vorig jaar is daar brand geweest, zo erg dat er niets meer van het interieur over was, en idem dito met hun bovenwoning.
Ze kwamen laat thuis, en vonden hun pand in deplorabele staat aan.
Hadden van het ene moment in het andere niets meer, nog geen onderbroek of tandenborstel.
En dan zie je weer hoe liefdevol iedereen om hen heen is, met alles aan komt zetten en een crowdfunding opstart.
Na alle ellende, gaat nu gelukkig de zon weer een beetje voor hen schijnen omdat de zaak augustus as opent, en zoo mooi wordt dat jullie er echt naartoe moeten als je in de buurt bent.
We werden heerlijk ontvangen met sushi. Ook daar werd de pruik goedgekeurd.

’s Avonds lekker blijven slapen bij de golden boys, en de volgende dag met een gezellige tussenstop bij een vriendin in Leur, richting het oosten gegaan

Mij hoor je niet klagen.
 Het was gewoon weer een lieve week!
As maandagochtend moet ik bloedprikken, een uur later bij de oncoloog zijn om te horen of de bloedwaarden goed genoeg zijn om weer een kuur te mogen ‘doen’.
Waar je maar blij mee kunt zijn als er groen licht gegeven wordt. Pffff.
Is dus weer even een momentje.
Mijn 2 lieve meisjes gaan met me mee. Zoet toch elke keer maar weer hè!

Tot volgende week VRIJDAG hahahahahaha!
Liefs xxxx

ps: vrijdagochtend een gesprek met 2 managers van het Deventer Ziekenhuis gehad:
ze hebben me gevraagd of ik in een stuurgroep plaats wil nemen als ‘ervaringsdeskundige’, lees: een patïent die al een behoorlijk tijdje rondloopt in dat ziekenhuis. Om de kwaliteit vande  patïentbeleving te verbeteren.
Ik heb JA gezegd. Vind ik kei leuk denk ik.
Wordt vervolgd!

 

 

Advertenties