Tegenwoordig is het ietsje met de benen uit elkaar!

En afgelopen maandag kuurtje no.4 weggetikt!
Hoppaa bammm! Joepie! Het gaat best snel eigenlijk.
Nog 14 te gaan tenzij de scan, half maart, geen verbetering vertoont, dan kan ik  wel inpakken;
laat ik daar maar niet vanuit gaan, maar dat het spannend gaat zijn is een feit.

Het gaat best goed met me,
ben wel wat moe en dat verbaast me eigenlijk dat ik dat al zo snel ben in het traject.
Ben inmiddels wel 5 jaar ouder dan de laatste keer dat ik deze zelfde chemo had.
Maar ik functioneer nog steeds, het is ook niet dat ik enorm veel slaap of zo maar ik merk het duidelijk bij inspanning dat ik er rekening mee moet houden.
En dat ik moet luisteren naar mijn lichaam, terwijl ik mijn hele leven geroepen heb:
het lichaam moet naar mij luisteren, dat is blijkbaar niet helemaal gelukt.

Afgelopen maandag had ik om 10 u een afspraak bij een vervanger van mijn eigen oncoloog;
omdat hij met vakantie was.
een uur ervoor moest ik bloed prikken; dat geluk heb ik dan weer wel dat ik vrijwel direct aan de beurt ben omdat ik op de knop: Cito mag drukken ( uitslag binnen een uur).
Foei wat vroeg!
En ja hoor, ik was weer eens te laat. Ik dacht dat gaat lekker: zit ik dadelijk in de spreekkamer, heeft de arts niks te beoordelen of ik door mag naar de volgende kuur.
Gelukkig liep de arts wat uit, waardoor er meer kans was op alle uitslagen.
Maar helaas pindakaas, eenmaal binnen waren er nog maar weinig getalletjes te zien op het scherm.
Het HB en de witte bloedlichaampjes waren voor nu het belangrijkst, en die had ze wel gelukkig.
Achteraf bleek dat ze die dag een nieuw apparaat aan het installeren waren waardoor ik de rest van de uitslagen pas de volgende dag zou krijgen.
Nou, dan ben ik niet voor niets wat langer in mijn bed blijven liggen, want als ik op tijd was geweest, waren de uitslagen er ook niet geweest.

Mijn dotjes van kids waren weer mee,
en met z’n 3tjes togen we naar ‘het giftige venijnige infuus’ op de verpleegafdeling.
Helaas was er geen kamer alleen voor mij beschikbaar, dus kreeg ik een plek op een kamer met 3 stoelen.
Er was slechts één oudere dame zonder gezelschap, die meteen aansluiting bij ons probeerde te vinden; wij hadden daar totaal geen zin in dus doken die 2 meisjes pijlsnel met hun hoofd achter de laptop, en ik was ineens heel druk met mijn telefoon.
Heel leuk mevrouw, maar wij hebben geen zin in uw prietpraat!
Ooh wat errug van ons, maar ja…….
Even later kwam er een fruitige jonge vrouw met shawl om het ronde bolletje ook in de stoel. Ze kwam als een wervelwind binnen, rode wangen en een loopneus waarschijnlijk van het fietsen.
Binnen de kortste keren zwierde ze het doekkie van haar hoofd en keken wij tegen haar kale hoofd aan.
Okee dan!
Ook goeiemiddag!
Zij kwam echt even ‘tanken’ en weer naar huis.
Gelukkig was ik snel klaar deze keer en kon ik het gezelschap verlaten.
Maar weer stiekem hopen op een kamer alleen as maandag.

Ik merk toch wel dat ik echt rustig aan doe, en het lichaam niet veel belast.
Dus heb lekker ge-Netflixt , deze keer had ik een goeie tip gekregen, ik ben in mijn vorig leven dominee geweest dus ik verkondig graag waar ik veel plezier aan heb beleefd.
Hier komtie: EIGEN KWEEK
Gaat over een Zeeuwse aardappelboer waar de oogst van mislukt en door omstandigheden in de wiet gaat.
Het is zoo ongelofelijk simpel en tegelijkertijd super hilarisch!
Zet wel de Nederlandse ondertiteling aan, want vaak versta je er niks van.

Afgelopen donderdag had ik een afscheidslunch van mijn werk;
ik was gastvrouw bij de Rabobank en gedetacheerd door een Outsourcement bedrijf ( een poot van Tempo team) uit Utrecht.
Ik ga niet meer terugkomen daar, dus mijn manager had een lunch georganiseerd voor mijn 2 collega’s, zijzelf en ik.
Gelukkig had ik mijn galajurk niet aangedaan, want ik wist dat ik niet met een stretched limo werd opgehaald, en dat er geen rode loper voor me uitgerold zou zijn, dat ik al heel blij moest zijn met een doos Merci.
Een collega die vorig jaar stopte kreeg zo’n enorme doos dus ik dacht: kom maar op! Ik zat al te kijken of die doos in haar tas zat, maar de tas puilde totaal niet uit van iets met cadeaupapier.
Ik had gelijk……….er kwam aan het einde van ons samenzijn helaas niks uit de tas van de manager, toen ze me goeiendag zei.
Okee dan…… niet eens kleine speech met wat vriendelijke woorden, heeelemaal niks.
Kweenie hoor, maar ik heb zoiets nog niet eerder meegemaakt.
En dan te bedenken dat tijdens een borrel afgelopen december, de directievoorzitter van de Rabo me in het zonnetje heeft gezet met mooie, zeeer complimenteuze woorden en cadeaux terwijl ik officieel geen werknemer van de Rabo was.
Beetje omgekeerde wereld.
Mind you: ik werkte voor een bedrijf dat het gastvrouwschap hoog in het vaandel draagt. Ahum!
Van de weeromstuit hebben mijn collega’s en ik direct een datum geprikt om het samen gezellig dunnetjes over te doen.

Deze blog is aanzienlijk korter dan normaal, maar heb niet veel meegemaakt.
Ik had vandaag weer op de bank afgesproken met een collega voor een bakkie, en toen ik in de auto stapte zag ik dat het lampje van de benzinemeter brandde.
Ik dacht: als ik de tank nou op de terugweg lekker leeg rij, en de ANWB laat komen heb ik iets te schrijven maar heb toch gekozen om op tijd tanken en lekker op de bank gaan liggen.
Ik wil nog altijd een hele dag op een muurtje bij het station gaan zitten, kijken wat er allemaal voorbij komt.
Ik ga het ook echt een keer doen!

Ik wil nog wel even vertellen dat een hele goeie jeugdvriendin me haar 6 persoons appartement aangeboden heeft in Oostenrijk.
Oeffff dat is heerlijk!
Het is 34 jaar geleden dat ik voor het laatst naar de wintersport ben geweest, alhoewel ik 2 jaar geleden een dagje Indoor in Bottrop heb gedaan en ik merkte dat je het helemaal niet verleert.
Ik zag wel, dat de stijl van afdalen nu heel anders is dan in mijn tijd:
Ik heb geleerd parallel te skiën met hele lange latten, en tegenwoordig is het ietsje met de benen uit elkaar en veel kortere skies. Ziet er niet mooi uit dus ik blijf lekker ouderwets doen.
Het zou super zijn als mijn kids en aanhang vrij zouden kunnen krijgen, maar we moeten het even afwachten of het lukken gaat.
Het is zo’n lieff aanbod! Ook al gaat de reis niet door, vind ik het al super om me er op verheugd te hebben.

Hoppaa, de week is weer voorbij. Het is eigenlijk wel een voordeel dat de dagen en weken snel gaan, want dan is het ook zo half juli, wanneer ik de laatste kuur heb.
Kijken wat volgende week weer brengen gaat.
Ik wens jullie een heel goed weekend!
Tot volgende week.
liefs xxx

 

 

 

Advertenties