Uiteraard zat Dries Roelvink ook aan boord!

Dit is wel heel lang geleden! Ik zit deze week in Oostenrijk, Königsleiten!
Uurtje vliegen en hoppaaa we zitten in de bergen!

Ik vertel het nu voor de 3de keer denk ik,
dat nog niet zolang geleden een jeugdvriendin me heeft gevonden op Facebook en nu zit ik in haar appartement!
Ze is mijn blogs gaan lezen, las dat ik aan de chemokuren zat en bood me gewoon aan, zonder dat we elkaar überhaupt in real life gesproken hadden, zelfs niet aan de telefoon; we hadden elkaars 06 nummers nog niet eens, dus via Messenger kreeg ik deze verrassing: als je wil mag je met je familie of vrienden in ons appartement!
Hoe genereus ben je dan? Hoe lieff ben je dan?
Heullllll!!!

Mijn hele familie mocht ik dus meenemen,
maar door mijn kuurdata, scan, therapie enz, kon het alleen deze week en dat lukte alleen dochter M op korte termijn. De rest helaas niet. Dat zou wat zijn met mijn kids, aanhang en misschien de kids van mijn zus; Hollekidee Holadiee!
Met z’n tweetjes is ook heel dierbaar.

We hebben direct een vlucht geboekt, uiteraard zat Dries Roelvink ook aan boord, die vliegt deze tijd heel vaak fftjes naar de Oostenrijkse skioorden om de boel gek te maken!
Zijn chauffeur had hij ook meegenomen, ik dacht dat het zijn vader was maar het blijkt dat deze man ook op tv af en toe in het kielzog van onze Dries te zien is.
Wat zou het mooi zijn geweest, als hij van z’n stoel op rij 4 plotseling was opgestaan en keihard JA JA IK KOM ERAAN of ALS DE ZON SCHIJNT was gaan zingen. Niks nie, hij heeft z’n keeltje gespaard voor de aangeschoten torren in het skigebied.
Ik zag het al helemaal voor me: alle passagiers in het gangpad zingend en dansend!

Oke, de vlucht hebben we maar kleding voor geen meter.
Nou binnen de kortste keren kwamen vriendinnen spullen brengen. Ik kon geen keuze maken, ik wilde voor elke dag wel een outfit meenemen maar met alleen handbagage wordt het ‘m niet en de vraag is of ik überhaupt wel fysiek in staat ben om op de latten te staan.
Kleding voor ons allebei geregeld. Check! Nu nog een vervoersmiddel naar de plaats van bestemming; taxi bus of trein? Het aller comfortabelst was de taxi.
Na onderzoek te hebben gedaan, hebben we toch voor de taxi gekozen.
M vroeg me of ik ff wilde mailen met de goedkoopste van allen. Tuulk!
Heen en weer gemailed en uiteindelijk een keuze gemaakt.
Ik had het de avond voor de reis nog niet bevestigd, want ik had nog één vraagje. Ik zag dat ik de ochtend van vertrek nog geen antwoord had. Dus heb ik die vraag maar laten zitten en heb gestuurd dat we graag gebruik wilden maken van hun service. Weer geen antwoord.
Eenmaal op Schiphol ( 2 uur voor vertrek) dacht ik laat ik ze maar bellen.
Ik kreeg een dame aan de lijn en die noemde ineens een hogere prijs, dus ik zei nou ik heb een goedkoop aanbod van jullie via de mail. Het is zoveel en niet anders zei ze bits. Ik een beetje beleefd pissig dat ze toch niet ineens het bedrag kon verhogen. Ze zei van niks te weten en dat dit hun prijs was. Ik heb maar ingestemd.
Aangekomen op het oh zo kleine vliegveld van innsbruck, stond er keurig een man met een naambord op ons te wachten, nam onze bagage en wij stapten in.
We begonnen weer over de prijs, nee zei hij het is zoveel. Hij stapte uit en wilde onze koffertjes weer uitladen omdat hij dacht dat hij de verkeerde passagiers aan boord had.
M ging zich er beleefd mee bemoeien, want ik was boos dat ze zomaar de prijs verhoogd hadden. Uitgelegd dat het wel degelijk om ons ging, gooide de man de bagage er weer in en we vertrokken.
Ik liet M mijn mails zien, zegt ze ‘je hebt met een heel ander bedrijf gemailed. Oepsss!
Wat ben ik toch een oelewapper! Je kunt mij echt niet meer alleen laten!
Als de goedkopere taxi nou gewoon ’s morgens direct had geantwoord dat ze ons voor die prijs zouden komen halen dan was er niks aan de hand geweest.
Maar die stuurde een paar uur later pas een mail dat als ik er gebruik van wilde maken ik het ze moest laten weten. Toen hingen we al in de lucht.
Gelukkig stonden er geen 2 chauffeurs met Wulf op hun naambordje, want dan hadden we 2x moeten betalen. Had er niet aan moeten denken.
Even een taxi bestellen, hoe moeilijk is dat nu?
in de anderhalf uur durende rit werd het buiten steeds witter; M, die nog nooit eerder geskied heeft zei: ‘het lijkt wel nep’ zo nieuw was het voor haar. Dat kwam er zo plompverloren uit. Ze was zo van kantoor naar Schiphol gesjeesd, had er nog helemaal niet over nagedacht wat ze zou aantreffen, ja als je nog met je hoofd bij je werk zit, dan lijkt het wel de Efteling.

En dan sta je voor JE appartement, zo spannend om binnen te komen en helemaal niet weten hoe het er uit ziet. Ons was al gezegd dat we eigenlijk niets mee hoefden te nemen.
Nou inderdaad alles is er! Normaal als je zoiets huurt moet je alles aanschaffen, of meenemen als je met de auto gaat. Werkelijk van alle gemakken voorzien!
vlakbij de liften en het centrum. Top!
We zijn op een gegeven moment een BTtje gaan maken, dat betekent bij de luchtmacht beoordeling toestand. Mijn man zei dat altijd, dus wij nu ook.
Vol goede moed liepen we de verkeerde kant op. Ik vroeg aan tegemoetkomende wandelaars of we goed liepen naar de supermarkt, nou nee dan moet je de andere kant op. Ik had duidelijk niet goed geluisterd toen mijn vriendin me via de telefoon uitlegde hoe we lopen moesten.

En toen kwam de man met de hele grote hamer:
nu moesten we weer naar boven en dat ging helemaal niet goed; ik moest zowat iedere 20 meter stoppen en lang op adem komen. Het leek wel of alle energie ineens uit mijn lichaam getrokken was. Ik wist niet wat me overkwam. M nam mijn looptempo aan en wachtte lief en geduldig tot ik weer enigszins verder kon. Ik bleef maar praten, want ik baalde en zij maande me steeds mijn energie niet te verspillen.
Ondertussen werden we door menigeen ingehaald. Irritant!
Uiteindelijk zijn we er gekomen, maar huiswaarts was het al heel snel weer hetzelfde liedje; hijgend als een paard en lang stil staan. Dat voelt zo ongelofelijk rot als je helemaal geen energie meer hebt. Al bij de eerste stop haalde M een banaan uit haar tas met boodschapjes en gaf me die dat was goed. Leunend tegen een dikke wand sneeuw heb ik ff een snell picnic gedaan en toen kon ik weer. Wat een gedoe allemaal!
Ik blijf erbij, als de kuur aanslaat is dat goed nieuws, maar wat heeft het lijf het te verduren. Ik schrok ervan.

Ik heb geskied van mijn 12de tot en met mijn 25ste.
In het begin met de Nederlandse skivereniging en later met vrienden.
Hup de skiklas in. Ik herinner me nog heel goed dat wij beginnelingen in een rij op het weitje stonden, en dat we om de beurt naar beneden moesten en dan heel overdreven bochtjes moesten maken. Tegenwoordig heet dat pizzapunt.
Toen ik aan de beurt was, deed ik het net andersom als werd opgedragen dus skiede ik de hele klas omver. Ik schaamde me suf, want het hele zwikkie lag op de grond. Je gaat lekker Tanja! Ik had mezelf op de kaart gezet.
Het was altijd beregezellig met zo’n groep jonge honden. We reisden per nachttrein wat algauw een zooitje werd.
1 jaar was Robin de Vilder erbij, ik was 14 denk ik. Weet niet of je die naam eerder hebt gehoord, maar in zijn volwassen leven is hij een meester oplichter geworden en heeft hij  mensen voor tientallen miljoenen opgelicht ( Laverman bijvoorbeeld). Hij leidde een miljonairsleven met veel coke, vrouwen en Ferrari’s. De nor werd op een gegeven moment zijn huisadres. Het was een ongelofelijk verwend manneke en viel al op dag 1 uit de toon.
Toch was ik zo vriendelijk om, op de terugreis, zijn koffer van het spoor te halen. Hij had ‘m laten vallen uit baldadigheid. Iedereen keek naar die koffer, en onze trein was in aankomst. Ik ben de rails opgesprongen en meneer z’n Samsonite op het droge gehesen.
Was wel een Ferrari waard toch?
Ik herinner me nog een reis, met vrienden, in een oude mercedes. De ruitenwissers bleken kapot, dat is niet echt ideaal: Om de haverklap onderweg gestopt om het raam schoon te vegen en op een gegeven moment hebben we er een touw aangeknoopt zodat we af en toe trekken konden. Het was hilarisch maar zo niet relaxed. Het verhoogde de sfeer natuurlijk wel.
Ik heb toch heel wat in ravijntjes gelegen omdat ik weer eens veel te hard ging. Vroeger kon dat nog! Nee onzin, ik had gewoon een engeltje op mijn schouder.
Vallen kan ik enorm goed, dus heb ik dat ook veel gedaan!
Het is uiteindelijk goed gekomen, en heb ik 3 jaar geleden in Bottrop Indoor geskied, en bleek algauw dat je dat niet verleerd. Het was zalig!

Volgende week ga ik vertellen over mijn verblijf hier.
Wie weet, ben ik eigenwijs en ga ik het stiekem toch proberen, met of zonder lucht in de longetjes.
Ik kan hier wel aan wennen, ook al skie ik niet.
Wordt vervolgd!
Het was weer een lieve week! Volgende week geen chemo. Even rust.
Tot volgende week!
Liefss xxx