Ik geef mijn leven geen 1,2,3,4,5,6,7,8,9….

  1. En hoppaa….. ik ben weer Assepoester en mis mijn personal assistant!
    Heerlijke dagen!
    Het waren 5 nachtjes, hebben best veel meegemaakt dat het voelde alsof we er veel langer zijn geweest.
    En ik heb zelfs op de latten gestaan! Joehoeoeoeoe! Waarover dalijk meer.

Het huis paste ons direct als een handschoen. Ik zou er al die dagen kunnen vertoeven zonder ook maar één stap buiten de deur te zetten; Er stond een boekenkast met titels die je allemaal lezen wil, een balkon en terras voor de zon op je bolletje en een goed gevulde voorraadkast! Maak vooral alles op wat je tegenkomt en lekker vindt, werd ons op het hart gedrukt!
Eén en al verwennerij!

De volgende ochtend is dochter M eerst op onderzoek uitgegaan waar je skipas en skiles kunt regelen. De goeie plekken eenmaal gevonden, komt moeders in het verhaal om maar geen energie te verspillen; Dit is eigenlijk al die dagen zo gegaan. Superliefff!

M had nooit eerder geskied, dus les was wel geboden. het werd privéles.
Het kost een beetje, maar wat je in 2 uur oppikt schijn je in een groepsles zeker 2 tot 4 dagen over te doen.
M zei: ‘ mama, ga jij het nou ook proberen op dat oefenweitje terwijl ik les heb’. Nee, zei ik, ik zie het eigenlijk niet zitten. Ik moet er niet aan denken om alleen al met die zware schoenen te lopen.
Voor die middag kon ik ,voor mijn eigen bestwil, het lieve gedram van M nog weerstaan.
Ik ben dus met een opgeladen mobiel en volle powerbank meegelopen om haar op de kiek en film te zetten.
Toen de skileraar aankwam zetten, moest ik een beetje lachen: het leek wel Heino Junior. Een mutsje waar wilde peroxide blonde slierten haar onderuit kwamen. Hij leek wel één grote grap!
M moest echt from scratch beginnen, dus op een heel langzaam gaande lopende band tussen superkleine koters. Ze waren zo klein dat het wel leek of hun moeder net van ze bevallen was.
Maar ze gingen als een speer!
Ik stond tussen hun mama’s voor mijn ‘reuzin’ !! Haha
Ik had 2 paar dezelfde handschoenen vanuit Nederland meegenomen, maarrrr……. zo snugger als ik was, nam  ik die middag per ongeluk de 2 linkse mee. Dus ik stond daar met mobiel, en aan 1 hand een lege duim recht omhoog, Lekker handig!
Als ik toen misschien dacht dat dat het enige probleem zou zijn de komende week…….nou maak je borst maar nat wat er nu nog komt.
Ik was een beetje zuinig met het filmen, want ik dacht: het is natuurlijk leuker als ik haar zo’n beetje aan het einde vd les film, want dan lijkt het misschien al ergens op.
Nou helaas, ik heb de mobiel te lang in mn handen gehad dus die was koud geworden en weigerde op het moment suprème dienst.

‘S avonds zei M: ‘kijk nou even of er ski’s en schoenen voor je zijn, anders gaan we ze huren, want per slot van rekening zijn we hier voor jou, dat jij gaat skiën.’
Ik zag het niet zitten, en ik wilde niet onverstandig doen.
Maar het liefdevolle gedram ging door, dus ik ben gaan kijken in het skihok waar keuze  te over was.
Ik ben begonnen met schoenen. Ik had wat gevonden. Toen ik er in probeerde te komen, was ik al uitgeput na slechts een paar meter er mee in mijn hand gelopen te hebben.
‘Het gaat echt niet M, ik denk dat ik er niet mee kan lopen.’ Uiteindelijk heb ik onder fikse aanmoediging ski’s en schoenen gevonden.

Okeeee dan, de volgende dag…….     we gingen dan eindelijk met de gondel naar 2000 m. Er vanuit gaande dat er een blauwe piste was om naar beneden te komen hadden we er vertrouwen in. M had per slot al 2 uur ski ervaring.
Boven aangekomen kreeg M de bibberitus. Ze zag dat de afdaling niet eenvoudig begon. Ik ging naar een hele vriendelijk uitziende man bij de lift met de vraag of er een blauwe piste was. Nee zei hij. Shoot, nou dan moet dan maar.
Terwijl we de ski’s ‘onder bonden’, kwam ik erachter dat ik 2 verschillende ski’s bij me had.
Ik zei dat tegen M . ‘Neeeeeeee dit ga je niet menen; Er waren in het huis 2 paar dezelfde ski’s, maar wel met 2 verschillende schoenmaten. M zei dat ze wel naar beneden zou gaan om de ski om te ruilen.
Ik moet nog eerlijkheidshalve erbij vertellen dat ik vlak voordat we het huis verlieten,  nog heb gecheckt of ik het juiste paar bij me had, door me er in te klikken. Hoe krijg ik het toch voor elkaar?!? Later zag ik dat er stickertjes geplakt waren om ze niet te kunnen verwisselen.
Ik dacht toen we daar boven zo ontredderd stonden, de lieve lift man kan ons vast helpen; dat deed hij ook, maar vroeg eerst: ‘is dit de ski met de juiste afmeting voor je?’
Ik ben zo warrig, dat ik ja zei maar het niet eens zeker wist. Gelukkig was het ook zo.
We namen afscheid van de man, die vroeger vast skileraar is geweest en waar je dan verliefd op zou zijn geworden.

Volgende probleem:
Hoe komt M naar beneden? En gaat het mij fysiek lukken?
Terwijl M zich stond voor te bereiden kwam er een groep jonge mannen langs, die zagen dat M er niet gerust op was. ‘gaat het?’ Vroeg eentje. nee niet echt zei M. Ik vind het best eng zei ze. eén van de jongens wees naar een groepsgenoot en zei dan moet je hem hebben, hij is skileraar geweest. de jongen hoorde dat het over hem ging en begreep al snel wat er gaande was. Oke zei de skileraar, kom maar met mij mee. Hij legde M uit hoe ze deze klus moest aanpakken. Hij was rustig en zei de goeie dingen zodat ze het aandurfde. Heel langzaam maar knap van M daalden we af. Wat een zegen dat hij uit de hemel was komen vallen!

We dachten rechtstreeks naar ons lunchadres, de kippenbar te gaan maar moesten toch nog n gondel pakken.  Hij deed z’n bril en helm af, zagen toen pas hoe hij eruit zag. Ik had onderweg verteld dat ik aan de chemo zat, dus niet volle bak ging. Zijn moeder had ook chemo gehad zei hij, en zij heeft ook geskied.
Toen ik zag dat hij kaal was, zei ik: ‘hee, zo zie ik er ook uit!!!’ Hij moest lachen.
We stapten uit de lift, en zagen dat deze afdaling nog eens zo moeilijk was. De sneeuw was verre van ideaal, zwaar dus, en er waren veel buckels. M zag het weer niet zitten. Ik ga lopen kondigde ze aan. Ze ontdeed zich van haar ski’s en probeerde lopend af te dalen, maar zelfs dat lukte niet want ze viel.
Toen besloot ze op haar kont/ rug  naar beneden te glijden. Dat zag er zo komisch uit. Die jongen had zoiets nog nooit gezien. We lachten ons kapot. later zei ik: Je vader zou het ook zo gedaan hebben, en als dat in onderbroek zou hebben gemoeten had hij dat ook gedaan. Niets deerde hem, wat anderen van hem vonden en dachten.
Geloof het of niet, deze skileraar heeft zich anderhalf uur lang over M ontfermd. Het was gewoon privéles! Wij wilden heel graag naar the place to be: DE Kippenbar, halverwege de berg, maar voor M eigenlijk veel te hoog gegrepen om daar te komen. Hij zou ook gaan lunchen met z’n jongens. Maar het duurde zo lang dat we op een gegeven moment een geschreeuw uit de lift hoorden; ‘hee waar was je nou? Wij hebben al geluncht’
Wij zeiden tegen hem, ga maar met de jongens mee, wij redden ons wel. De jongen heeft dat met lichte tegenstribbeling gedaan. We keken elkaar aan: we weten niet eens hoe hij heet.

Toen we aan ‘ ons lot’  over waren gelaten, waren we allebei best moe; ik viel zelfs een aantal keer om als ik stilstond, zo weinig kracht had ik in armen en benen.
Op een gegeven moment lagen we allebei uitgeteld op de grond, zullen we een banaantje nemen? Daar lagen de taartjes Wulf, en geen idee wat ons nog te wachten stond, qua afdaling, en hoever we verwijderd waren van onze steeds later wordende lunch.
Eindelijk weer een beetje opgeknapt om door te gaan, zijn we bij de kippenbar aangekomen.
Wilden om te beginnen een hot chocolate bestellen, maarrrr……onze naamloze skileraar had ons, wat later bleek, een gouden tip aan de hand gedaan;
Hij zei nog voordat hij ons verliet: ‘mocht je nu vanaf de kippenbar niet meer verder willen, zoek een man met een zware hese stem op, zeg dat je niet meer durft of dat je je niet lekker voelt en hij zorgt dat je met de sneeuwscooter naar beneden wordt gebracht.

Het bleek dat we de juiste man aan onze tafel kregen. M wilde bestellen. Ik zei: ‘laten we eerst de sneeuwscooter regelen.
Dus we vroegen hem of het mogelijk was. Hij zei dat het wel kon, maar bestellen was dan niet meer mogelijk want om 4 uur zouden alle liften enz sluiten.
Hoe laat is het dan? 2 minuten voor 4! Shit geen kippetje, geen chocolademelk!
Binnen 5 minuten kwam er een bruin gebrande tanige kerel dat bleek onze chauffeur.
De limo stond voor.
We kropen erop, onze spullen achterop en ik wilde dit natuurlijk filmen, doe dat maar niet zei hij. We waren nog geen 10 meter van huis of ik begreep het: We gingen hard mah!
We moesten over een smal slingerpad naar beneden….. we dachten: Die man ziet er niet naar uit dat hij dood nu al wil. Hij reed steeds recht op het dal af en nam op het aller allerlaatste moment de bocht.
Ik zat achterop en M in het midden. Ik omklemde haar als een malle met mijn bovenbenen, en ondertussen moest ik me zien te redden met twee handvaten wat een pittig jobbie was.
We zijn heelhuids beneden aangekomen! Woow woow woow, wat een ervaring! Niettttt te doennn.
Hadden wij toch maar mooi meegemaakt.
We waren klaar voor de après ski bar Hannes Alm!
Daar hebben we onze felbegeerde hot chocolate maar besteld. Ondertussen druppelden er steeds meer mensen binnen, en voordat we het wisten raakten we aan de praat met een groep jongelui. ik praat met één van die jongens. Het begint met waar kom je vandaan, en op een gegeven moment gingen we de diepte in. Dus kwam het chemoverhaal naar voren. Hij vroeg hoe wij maandag naar het vliegveld gingen. Ik zei, nou de heenweg kostte 190 piek, we gaan nu met bus trein bus is goedkoper.
Zegt deze lieve Gozerd: Ik breng jullie! Wat zeg ik? Dat ga je niet menen! Ja ik vind je zo speciaal: de energie die jij uitstraalt, wetende dat je midden in de kuren zit, vind ik zo bijzonder! Daar kan menigeen een voorbeeld aannemen!
Zijn vriend stond naast hem, en zei: ‘dat doet hij echt!, zo is hij!’
Wij geloofden het bijna niet: hij was er slechts 6 dagen en zou een dagdeel snowboarden voor 2 onbekenden opgeven.
We hebben nrs uitgewisseld en wat dacht je wat: op de ochtend van vertrek stond onze JOP voor de deur! Het bleek dat we niets mochten betalen. Engelen bestaan echt!
TOP JOP DANK DANK DANK JE WEL!!

Ondertussen ging de muziek harder en werden we  natuurlijk steeds vrolijker! In deze bar gaat op een geven moment een stuk van het dak open, en als je geluk hebt sneeuwt het! Mensen die dicht bij de ronde bar staan, krijgen sterretjes in hun handen en staan er grote kokersvoor de bar waar koud vuur uitkomt in combinatie met  altijd hetzelfde lied: Angels van Robbie Williams en dat is toch magisch: een volle tent die meezingt met al die sterretjesin het donker en grote vlokken sneeuw die binnendwarrelen!!!
We hadden weer een dik geluks/ kippenvel moment. ( als ik het woord kippen intoets moet ik meteen weer aan de kippenbar denken hahahaha)
Op een gegeven moment werd het tijd om te gaan eten; rechtstreeks restaurant der Ursprung ( ook een hotspot) ingedoken, onder het mom van: dan liggen we op tijd in bed en kunnen we er morgen weer tegenaan. Met ski’s en skischoenen die kant opgegaan. Schoenen aangehouden, ski’s in de hal laten staan.
Toen we weer huiswaarts gingen, moesten we weer dat oefenweitje over, en de kortse weg voor ons bleek later geblokkeerd te zijn door een afgesloten groot tuinhek.
Ik zag er weer eens tegenop. De ski’s stonden geduldig nog in de hal op de tijdelijke eigenaren te wachten.
Ik zei: ‘jammer ze staan er nog!’ Dat meende ik natuurlijk absoluut niet, maar ik zag tegen het gesjouw op.
Ineens kreeg ik een idee, we gaan gewoon skiënd over de donkere oefenweide!
Eerst ff over dat hek klimmen, verloor meteen een stok, kon ‘m niet vinden. De bouwlamp van mijn mobiel erop gezet en vond ik ‘m gelukkig.
Verder lopend, wilde ik mijn handschoenen aandoen, merkte ik dat ik er maar eentje had. Sh.t, waar is die? Weer teruggelopen met de bouwlamp en gelukkig ook weer gevonden.
En skiënd naar huis wat een goed idee was. Met een kopje thee voor het slapen gaan, genoten we nog na van ons avontuur!

De volgende dag zijn we naar Gerlosplatte geweest, een stuk makkelijkere afdalingen, en M ging als een speer!
Toen was het gewoon appeltje eitje!
Hannes Alm hoorde bij onze afsluiting van onze dag maar het sneeuwde niet meer als het dak open ging en dat is een hell of a difference!

Ik heb niet eens alles vermeld wat we hier allemaal hebben meegemaakt, dan moet je het weekend er voor vrij nemen, en dat kan ik jullie niet aandoen.
We hebben werkelijk genoten en het leek wel veel meer dan die 6 dagen!
Mijn vriendin die ons het huis had aangeboden, had spijt dat ze er niet bij was!
Volgend jaar zei ze , ga ik mee!! Gezellig! Op de terugvlucht zaten we naast een dj die 9 weken in Kirchberg had gedraaid. Was ook weer heel gezellig. Never a dull moment!
Dan moet mijn arts,  as maandag, nog even lief voor me zijn door te zeggen dat op de scan te zien is dat deze kuur aanslaat.
Als dat Zo is, mag ik direct na de afspraak door naar de chemo afdeling voor kuur nr 7 van de 18. Waar je blij mee kunt zijn!!

Het wordt vlgnde week dus weer even heel spannend. maar ondanks het steeds maar leven tussen hoop en vrees geef ik mijn leven geen
1,2,3,4,5,6,7,8,9, maarrrrrr een
DIKKE 10!!!
Vlgnde week zal ik  vertellen wat de uitslag was.
En gaat de blog in ieder geval over heerlijke dagen met mijn familie!

Het was weer een lieve week! Hoop zo dat ik dat volgende week ook kan zeggen. Houd mijn hart vast!

Tot volgende week vrijdag!
Liefs, xxx