Goed nieuws!

Om er maar meteen mee te beginnen:
Yess de chemokuur slaat aan!!
Pffff gelukkig! Het was even heel cruciaal; Ik kan het moment nog even uitstellen dat we aan het laatste redmiddel aanbelanden. Er viel werkelijk een last van mijn schouder.
Ik kan me daar altijd enorm veel zorgen om maken maar je weet nooit wat er in de toekomst gebeurt, ik moet in het NU blijven, maar vind dat moeilijk.

Ik mocht door naar kuur nr. 7! Mijn kids waren erbij. Aangekomen op de afdeling, werd me verteld op welke kamer ik verwacht werd; een kamer met 3 stoelen waarvan er 2 reeds bezet waren door ‘mijn chemocollega’s’. Ik stond nog te praten op de gang, maar de kids gingen vast bij de lege stoel zitten. Ze schoten ineens zo in de lach, want ze zaten daar heel keurig, maar zonder patiënt. De andere 2 patiënten hadden hun man bij zich die helemaal niet met hun ega communiceerden. Het was denk ik een ontlading van de meisjes na de spannende uitslag. Ook ik was opgelucht, dus kwam eigenlijk met veel te veel lawaai en bombarie binnen. Ik werd direct stil toen ik de patiënten zag: de één zat strak tegen de rugleuning gedrukt, keek recht vooruit alsof ze in een straaljager zat die elk moment gelanceerd ging worden, en de ander was heel witjes, kwetsbaar zelfs, en muisstil. Dat was wel sneu. Het was een saai gezelschap wat eigenlijk, zonder dat ze het zelf wisten, heel humoristisch was. Ben zo rustig als ik kon, gaan zitten in de grote, groene comfortable fauteuil.
Hennie van de roomservice kwam er direct aan om de bestelling voor de lunch op te nemen. Ze smeerde me een roggebroodje met leverworst aan. Moest ik proberen. Okee lieve Hennie, doe maar dan.
Onze Hennie is er elke week, een enorm vrolijke noot! Vind het heel fijn als ik haar zie.
Ik begon het minileverworstje aan de zijkant open te snijden; Het lukte me voor geen meter, tot de kinderen zeiden: ‘het komt er aan de andere kant uit’, had Hennie ‘m al opengemaakt aan één kant dus terwijl ik aan het zagen was, kwam er aan de andere kant een leverworstdrol uitgerold, wat ik helemaal niet door had. Omdat we al zo melig waren, lagen we weer in een deuk!
Het was me weer een middaggie.

Vorige week had ik weer allemaal leuke dingen:
Mijn neef Janice had me gevraagd of ik met hem meeging naar de première van het Skapinoballet in Rotterdam. Nou, dat vond ik natuurlijk hartstikke leuk!
‘Als je dan rond 15.00 uur in den Bosch bent, dan gaan we eerst naar het kantoor van Linda, daar moet ik een presentatie geven, ga jij ff in een hoekje zitten en je mond houden….dat kan jij wel!!!’ Hahaha, ik en mijn mond houden.
Hij zei er achteraan, ‘je kunt jou overal mee naar toe nemen!’ Wat een compliment.

Maar voordat ik instapte naar den Bosch, had ik een afspraak bij Roos Schoonheidssalon in Gorssel. Ze gaf 5 verwenmomenten weg aan vrouwen met kanker en ik was één van de gelukkige.
Kwam uiteraard weer met een sliding binnen, dat is niet echt bevorderlijk om gesjeesd op de stoel te klimmen. Maar alras was ik op mijn gemak en rustig.
De vraag waarvan ik wist dat die komen ging, kwam ook daadwerkelijk:
Wat gebruik je voor je dagelijkse verzorging?
Ehmmmmm……..niks structureels, een beetje hap snap, dan dit dan dat, en dan weer helemaal niets. Ik doe er niet aan. Dus Roos moest me in een uur zien op te lappen!
Het was heerlijk! Ze heeft me ook nog opgemaakt. Ik kon op stap!

Op het kantoor van Linda, was het gezellig;
het interieur was hartstikke mooi, hip en gezellig; alles van de kringloop, zo tof. Uit alle hoeken en gaten kwamen de medewerksters…stuk voor stuk no nonsense wijffies.
Eerst werd er een praatje gehouden over de financiële gezondheid van al hun bladen. Ik dacht: oeps, dat mag ik eigenlijk helemaal niet horen, en zeker niet naar buiten brengen, top secret!
Daarna kwam Janice met zijn act: Mode is niet moeilijk, wat ook de titel van zijn boek is, wat hij vorig jaar heeft uitgebracht.
Op het moment dat die gozerd begint te praten, wordt er direct gelachen en hangen ze aan zijn lippen.
Zo mooi om dat iedere keer weer te zien. Het komt recht uit z’n hart, zodat het verre van een übergelikte presentatie is, en het publiek zit gewoon met een constante glimlach te luisteren. jammer genoeg moesten we na zijn praatje meteen door. Het was daar echt gezellig!

Op naar het volgende programmapunt:
Eten! dat is iets wat we heel graag doen in onze familie: Veel en lekker eten.
Dus Janice zat mij onderweg al lekker te maken dat er vlakbij de Schouwburg een chinees restaurant zat, op 1 hoog,midden in de stad met alleen maar Chinezen.
We hoopten dat het qua tijd ging lukken, want er was behoorlijk file.
Het viel mee, we hadden een uur om tussen de incrowd te gaan zitten.
Ik word duizelig van zo’n menukaart met al die nrs. maar Janice  wist er raad mee.
Hij had niks overdreven, allllleeen maar Chinese families die varkens van het spit in het midden op een draaischijf van een ronde tafel hadden. Dat zag er best wel een beetje heftig uit.
We hebben 1 blanke schoonzoon gespot, denken we. Heel apart.

Okee, op naar het blllt. ( vind dat zo leuk klinken als je het zo uitspreekt)
Het Scapino ballet, All Hands On Deck!     Ik heb ooit 47 jaar geleden, in de 6de klas, een voorstelling met school gezien waar ik niet de beste herinneringen aan heb; had je toch op die leeftijd helemaal geen zin in.
Maar dit, dit was echt gaaf! We vonden het een fantastische voorstelling, maar moesten wel toegeven er niet alles van te hebben gesnapt. Ik kan ‘m je echt aanraden!
Fantastisch!
Na de voorstelling, was er voor de genodigden een aparte ruimte waar we verwend werden met bubbles en heerlijkheden.
We zijn nog even bij familie langsgegaan, die 50 meter van de Schouwburg af woonden. Een appartement met een prachtig uitzicht over de stad. Zoo mooi!
En hop, naar huis. Er moest natuurlijk onderweg eeeventjes gestopt worden bij Burgerking voor een warm taartje voor neeflief en ik kon de verleiding natuurlijk niet weerstaan om ook iets zoiets te kiezen, we zijn immers familie!

1 nachtje zou ik blijven slapen, het zijn er 3 geworden.
De volgende dag ben ik weer met Janice mee op sjouw geweest: We moesten naar een stemmenbureau; hij moest wat inspreken, en ik mocht in de studio als bijrijder, tussen al die toeters en bellen naast de editor zitten. Hou ik zo van!
Daarna zijn we in een gezellig tentje, met mijn nichtje gaan lunchen in den Bosch die daar vlakbij werkt. Na de lunch hebben we allebei onze laptop gepakt, hij om te werken, ik om mijn blog te schrijven.
Daarna nog ff saampjes de stad in en toen naar huis.

Inmiddels kwam Andy, man van Janice ook thuis en had niemand zin om te koken.
Janice zei: ‘we gaan naar het alcoholisten café.’Ik had geen idee wat het was, maar je kon in die bruine kroeg goed eten voor weinig.
Ik heb mijn ogen, heel stiekempjes uitgekeken: hele vriendelijke mensen, maar sommigen echt met een rugzak. Maar iedereen was echt! En daar draait het om in het leven! Thuisgekomen, gezellig met z’n 3tjes op de bank Seven Year Switch gekeken; je weet wel, die hysterische indo!

Inmiddels was het zaterdagmorgen, en zijn we ’s middags de stad weer ingedoken, en kwam dochter D met vriend ook mee. Uiteraard weer lunchen, shoppen, kletsen enz.
Gewoon een hele aangename middag.
Het werd tijd dat ik ’s avonds naar huis zou gaan, maar ja….. met 1 vinger te lijmen: De zus van mijn zwager belde of we kwamen eten. Tuulk! We komen er aan!
Ik ging achterop bij Andy, maar de band was zo slap, dat we op de kasseien zaten. Onderweg zijn we gestopt, hebben een pompje van een fiets gejat maar na flink pompen was het resultaat nihil.
Het pompje hebben we uiteraard weer terug op de fiets gezet.
Het was weer een gezellige familieavond. Nou dan blijf ik toch maar weer lekker slapen.
Morgen moet ik echt naar huis.
De volgende dag ben ik bij vrienden van mijn ouders langs geweest; Wat is dat toch dierbaar: Ze zijn inmiddels 80 maar daar merk je niets van. Je schiet zo met ze de verleden tijd in,voor mijn gevoel was dat mijn vorig leven waar we het over hadden. Ik heb genoten!
Aan het einde van de zondagmiddag werd het toch echt tijd dat ik eens een keer naar huis ging.
Ik ben goed afgeleid al die dagen, voor de uitslag van maandagmorgen.

Deze week is ook weer omgevlogen!
Vriendinnen die koffie bij me zijn komen drinken, en gisteravond met een vriendin bij Boode in Bathmen heul gezellig gegeten.
Ik kwam allemaal bekenden tegen, sommigen hadden mij lang niet gezien, met het gevolg dat ze me niet herkenden met die donkere pruik op, en ook nog heel wat kilo’s minder dan vorig jaar; Dat is een hele gekke gewaarwording, als iemand op je inzoomt en even niet weet wie je bent. Ik denk dat ik er knapper op ben geworden, ja….. dat verwacht natuurlijk niemand!

Het was dus duidelijk weer een hele lieve week, met lieve familie en vrienden!
Denk dat ik bij de volgende uitslag, over 2 maanden, me weer onderdompel in Brabant; het is me zo goed bevallen!
Weet nog niet wat ik volgende week op de planning heb: ooh ja naar een Flamencovoorstelling oa.
Wordt vervolgd!
Tot volgende week!
liefs, xxx

 

Advertenties