Zouden ze aan hun eigen moeder denken als ze dit kijken?

Heb afgelopen maandag kuur nr. 8 erin laten kiepen.
Ik zei tegen de verpleegkundige die het infuus aan kwam leggen: ‘ wat mij betreft doe je er 2 kuren tegelijk in, dan schiet het harder op!
Leek haar niet zo’n goed idee. Nou mij eigenlijk ook niet; denk niet dat ik me realiseerde wat ik zei. Deze keer had ik weer een kamer alleen, omdat het hartstikke druk was. De chemoafdeling wordt elk jaar drukker; snap ik wel, het aantal kankerpatiënten neemt toe helaas.
Als een kind zo blij klom ik op de grote stoel.
Het gaat aardig goed: het is nu einde van de week, en ik heb weinig last. Als ik naga hoe ik  me voelde toen ik net aan de kuur begon afgelopen januari en nu, is dat een verschil.
Het zou oa best eens psychisch kunnen zijn. Want sinds ik de goede uitslag heb gehad, voel ik me nog een stukje beter. Ik denk dat de geest hierin een belangrijke rol speelt; in het begin van de kuren ging ik onbewust zitten wachten tot ik misselijk en moe werd, want dat hoort er toch bij?!
Nu vergeet ik het zelfs, als ik mijn agenda lekker volgeplempt heb voor de hele week.
Nog 1-2 dagen en ik denk: kom maar op, ik ben weer klaar voor de volgende kuur!
Als het zo blijft rol ik er aardig goed doorheen.

Wat heb ik allemaal gedaan afgelopen week?
Ik moet even goed nadenken….. ooh ja ik ben zaterdagavond naar een koorvesper in 40 dagentijd geweest: een mis die voorafgaat aan de voorbereiding voor Pasen, met een Byzantijns koor. Weer eens even out of my comfortzone. Ik ben geen lid van de kerk, maar het was toegankelijk voor iedereen. Met een vriendin er naartoe; ik had om 18.40 u op de hoek van de straat afgesproken. Toen we dat afspraken ’s ochtends, dacht ik dat met gemak te halen, maar er kwam ff een klusje tussendoor: Mijn kids en aanhang zouden die avond voor een goede vriend met zijn vriendin een avond entertainment zorgen. Mij werd  ’s middags gevraagd of ik hen op wilde halen en naar Deventer wilde brengen, zodat iedereen gewoon drinken kon. Het bleek allemaal nèt in mijn programma te passen. Ik ben echt heen en weer geskeurd, alle hobbels en bobbels vol genomen. De schokbrekertjes op standje sportschool gezet, en hoogstwaarschijnlijk spierpijn bezorgd.
Thuisgekomen nog ff gauw wat in mijn mond gepropt en al kauwend stond ik op tijd op het hoekje. Poeh poeh.

Daar aangekomen, een plaatsje gezocht,
 psalmenboek werd uitgedeeld, en daar gingen we!
Ik zat naast de vroegere godsdienstjuf van de lagere school van de kids; Zo’n schat van een mens! In de 80 maar super kranig.
We luisterden aandachtig naar het Byzantijns koor, wat bijna een klankschalensessie veroorzaakte in de bast…. zo prachtig! Af en toe werd er iets gezongen of voorgedragen uit dat psalmenboekje. Nou dat was me wat: ik heb me wat afgebladerd op zoek naar HET goeie nr. psalm ben op een gegeven moment maar af gaan kijken bij mijn buurvrouw. Zo stom als jij nog zo zachtjes mogelijk aan het bladeren bent en iedereen heeft het allang voor zich. Zag er totaal geen lijn in: we werden van voor- naar achterin het boek geslingerd.
De dienst duurde slechts een klein uurtje en was de moeite waard. een uurtje van bezinning.

Ik had beloofd om het zwikkie wat ik begin van de avond  had afgezet,
ook weer op te halen.
Dus op een gegeven moment kwam er een appje: Kom je? Kun je ook nog effe gezellig wat meedrinken. Dus hop, op naar Café Loetje! Het was al behoorlijk laat, alleen het personeel bleek er nog te zijn en mijn gezelschap dus.
Er mocht toch nog 1 rondje besteld worden.
Op een gegeven moment werd het gênant….het personeel was ook al klaar met hun afsluitingsborrel dus zijn we opgestaan. We zagen dat de stoelen op de tafels werden gezet, zodat de vloer de volgende ochtend gedweild kon worden. Binnen enkele seconden stonden wij ook de stoelen op de tafels te zetten, maar het luisterde allemaal heel nauw qua systeem, en ja hoor…… ik zette een stoel niet goed neer, en hoppaa daar donderde het zaakje in elkaar. Ooh je kunt mij er gewoon niet bij hebben. Uiteindelijk was het meisje toch blij met de hulp van iedereen.
Zou ze me nog herkennen als ik een keer terugga?

De volgende dag had ik weer een out of my comfortzone momentje?
Een vriendin zit op Flamencoles, en er was een voorstelling die middag van een Norelia Sabarea. Ooh die! hahaha!
Daarna een workshop van haar met als afsluiting een Spaans buffet. Ooh wat had ik daar  al een zin in!
Sommigen van jullie weten dat ik een fan van Spanje ben, omdat ik daar zoveel zomers geweest ben met mijn familie; en ik heb wel in het huis-tuin- en keukencircuit mensen gezien die de flamenco dansten, maar zo’n officiële voorstelling nog nooit. We zaten op rij 3 in de Kleine Zaal, dus zowat op het podium. Wooow wat is dat hard werken zeg. Fred Astaire was er niets bij.
Het was eigenlijk maar een klein opdondertje, die Norelia, maar op het podium leek ze veel groter in die prachtige jurken. We zaten zo goed dat we de zweetdruppels op haar gezicht konden tellen.

Tijd voor de workshop. Ik was toeschouwer, en dat was heel vermakelijk:
Het was een groep van een kleine 20 man, beginneling en gevorderd door elkaar. Iedereen gehuld in elegante lange- of onelegante rokken. Gewoon trainingsmateriaal naar eigen keuze. Ik ga toch voor een zwarte lange rok met een frivole touch aan onder- of zijkant. Eén vrouw,  had een enorme zigeunerlook met een zelfgemaakte zwart rode rok in stroken; daarvan dacht ik: die zal het wel heel goed kunnen, nou…. nog niet misschien. Tijdens de les veranderde haar rok in een carnavalsoutfit want ze had het totaal niet in de vingers en dat was hilarisch om te zien.
Kennen jullie nog: Daar komen de schutters die een dansje deden als ze zongen, maar het dikkerdje ( aan de buitenkant) deed elke keer alles te laat of tegenovergesteld.
Later hoorde ik dat ze beginneling was. Ik mag niks zeggen, want ik denk dat ik er ook niet veel van gebakken zou hebben.
Terwijl ik aandachtig zat te kijken, viel mijn oog op een heel klein Chinees vrouwtje die blijkbaar ook achter de naaimachine had gezeten; Zo grappig, ze had gekozen voor een gelige drukke print wat helemaal niet Spaans aandeed. Het was een lang rokje en in dezelfde stof een hesje zonder mouwen. Schattig, ze leek wel uit een poppenhuis of zoals Wim Sonneveld zong: Margootje uit haar luciferdoosje te komen maar haar outfit maakte haar niet spaanser.
Ik dacht: ben ik nou heel verschrikkelijk, en misschien wel racistisch, als mijn hersenen het niet aankunnen dat een Chinese de Flamenco danst?  Het was denk ik, het feit dat de heupjes niet los zaten en ik bij geen enkele move van haar de Spaanse zon voelde stralen of de rode wijn door haar aderen zag schijnen Nee, ‘sambal bij?’ kwam eerder in de buurt. Aah gossie het poppenmensje.
Ik heb alsnog geprobeerd om niet in hokjes te denken, maar in dit geval is me het niet gelukt.
En toen kwam het lang verwachtte buffetje: MMMMMMmmm lekkah was het!

Zondagavond naar de Luizenmoeder gekeken:
de ene keer is het grappiger dan de andere keer. Maar nu was de moeder van directeur Anton overleden.
Ik moet je dan eerlijk bekennen, dat mijn gedachten direct naar mijn kinderen gaan…..
Zouden ze aan hun eigen moeder denken als ze dit kijken? Ooh nee toch! Dat hoop ik niet. Dat wil ik ze niet aandoen. Ik ben eigenlijk ook een Curlingmoeder: strijk het liefst alles voor ze glad in het leven. Door verdrietige gebeurtenissen in ons eigen gezin en in onze nabije familie, heb ik het voor mijn gevoel, niet glad genoeg kunnen trekken voor ze.
Laatst hoorde ik zeggen in het programma Dreamschool, waar jongelingen met een loodzware jeugd, zo goed mogelijk begeleid worden om gereset terug de maatschappij in te kunnen, dat je in je volwassen leven alleen maar profijt hebt van een bumpy road in je jeugd.
Je gaat de dingen relativeren, en ze maken je de pis niet meer lauw. Terwijl ik deze zinnen typ, biggelen de tranen over mijn wangen: want ook al is het een waarheid als een koe, toch zou ik voor de geplaveide weg gaan. Het is maar goed dat men het niet altijd voor het zeggen heeft. Maar nu ga ik even opscheppen: ik denk dat mijn ‘prinsesjes’ aardig stevig in de schoenen staan door wat ze meegemaakt hebben, dus dat die uitspraak klopt maar je weet natuurlijk nooit zoals Femke van der Laan vrouw van Eberhard, sprekend over het verdriet van haar kinderen die hun vader hebben verloren zei:’misschien moeten ze later wel  ‘op de bank’ . Die van mij misschien ook wel. Maar ja wie niet eigenlijk?

Afgelopen dinsdag was ik in het ziekenhuis, voor een vergadering.
Ik ben gevraagd om als patiënt, lees ervaringsdeskundige, zitting te nemen in een team  die de kwaliteit, in allerlei opzichten, wil verbeteren voor de patiënt in het Deventer Ziekenhuis.
Ik had me bij de receptie gemeld, moest even wachten tot ik opgehaald zou worden.
Ik dacht: zal ik? Of toch maar niet? Ja toch maar wel!
Ben wat van de receptioniste af gaan staan, en belde midden in de grote hal naar coffeeshop het Bunkertje. ‘Goedemiddag met Tanja ( who the fuck is Tanja?) hebben jullie gruis in huis?’ ‘Ja, hebben we.’ Hoeveel gram mag ik meenemen?’ ‘5 per persoon’.
‘Als ik nou erin en eruit ga, mag ik dan meer meenemen?’ ‘Nee dat mag niet.’ ‘Oke, weet ik genoeg.’
Ik wist het wel, maar ik dacht ik probeer het. Helaas.
Drukte de jongedame weg, en toen werd ik opgehaald.
Mijn zeer wetenschappelijke arts zou toch maar achter me hebben gestaan, en hebben gehoord: ‘Hoeveel gram mag ik meenemen?’ Hahaha, hij weet wel dat ik aan de wietolie zit!!

Het was weer een lieve week!
Tot volgende week vrijdag!
Lieffss, xxx