-5 sterren of +5 sterren!

Vrolijk Pasen! Heb ik vorige week veel gehoord! Wat het inhoudt, weten velen niet; hoewel… misschien valt het mee omdat The Passion op tv  ‘de boel’ eenvoudig uit de doeken heeft gedaan.
Tenminste dat neem ik aan. Heb nog nooit gekeken omdat het me totaal niet trekt.
Maar Pasen is volgens mij weer volop gevierd aan de lege schappen in de supermarkt te zien, einde van zaterdagmiddag.
Wat was het mooi weer die dagen! Helaas was 2de Paasdag een gewone chemodag voor mij. Wat een rust op de parkeerplaats van het ziekenhuis en binnen was het uitgestorven. Met de feestdagen zijn er weinig mensen ziek zou je denken.
Ik kreeg weer netjes een kamer voor me alleen, èn ik had mijn 2 lieve lijfwachtjes bij me: mijn kids. Wie doet mij wat.
Als ik dit schrijf, is het bijna weer maandag en mag ik weer aan de bak! Laatste keer van een blok van 3, en dan 2 weken effe niks. Heerlijk!
Het ging gisteren ( donderdag) voor het eerst niet echt lekker; de man met de hamer was langs geweest en ik had totaal geen energie. Wat voelt dat rot zeg. Voor het eerst had ik weer het besef wat chemo echt met je doet. Gelukkig ben ik vandaag weer okee .
Als je zo moe bent, denk je dat het nooit meer goed komt. Althans zo voelde ik het.
Benieuwd wat me de komende tijd te wachten staat. Ik vind dat ik tot nu toe niets te klagen heb. Dat ik er aardig doorheen rol. Nu nog een goeie uitslag van mijn scan, 20 mei en door met de laatste 6!

Volgende week vrijdag ga ik met de kids naar een All Inclusive Resort. Dat wordt een vakantie van plus 5 sterren; kan me er nog niet heel veel bij voorstellen, dat je zomaar de hele dag door kunt knagen en drinken zonder ook maar één keer je portemonnee te trekken. Ik heb het voornemen om heel gezond te doen, maar mij is al verteld dat je dat hooguit 2 dagen doet en dan ‘los’ gaat. We gaan het meemaken.

Ik ben voor een vakantie van: -5 of +5 sterren. Tussenin vind ik niet heel spannend.
Nu het weer vakantietijd wordt, en ik iemand sprak die volgende week naar Schotland gaat, deed me dat denken aan een vakantie aan het meer van Loch Lomond, dik 20 jaar geleden……..
Alexander was altijd degene die met ideetjes kwam en plannetjes maakte.
Deze keer was het kamperen op een National Trust camping in Loch Lomond.
Hij zei iets wat je nu echt niet meer kan zeggen: ‘ nemen we plastic borden, bestek enz mee dan hoeven we niet af te wassen want dat is zo’n gedoe. ‘
Ennn, zei hij: ‘ De voorraadkast staat zo vol, dat gaan we meenemen! Dan hebben we echt camping eten!’ Nu heb ik dat soort voorraden niet meer. Er is geen blik meer in mijn kast te bekennen. Tijden zijn enorm veranderd.
Dit was eigenlijk niets voor hem, hij was niet een man die boterhammetjes met kaas meenam en een thermoskan koffie voor onderweg. Nog niet misschien! Hij genoot altijd enorm van de lokale keuken, eten tussen de lokale bevolking.
Waar we ook heen gingen, we stopten altijd al bij de eerste de beste benzinepomp:
iedereen mocht dan uitkiezen wat hij of zij wilde, totdat ‘onze reisleider’ zijn arm hoog hief met opgestoken ronddraaiende wijsvinger, wat verzamelen betekende. Alles werd bij de kassa gelegd om afgerekend te worden en dolgelukkig verlieten we alle 4 het pand. Er werd nooit gezeken over: dat is niet goed voor je tanden, dat is te duur; nee we gingen voor blijdschap! Doordat de kids dit al vroeg mochten, hebben ze er nooit een slaatje uitgeslagen, zo van ik kies lekker heel veel, heb ik nog lekker lang veel.
Nee het grappige was, dat ze heel bescheiden waren: een Fristi, dat ging in die tijd voor gezond door en een zakje chips of zo.
We doen het nog steeds als er getankt moet worden maar tegenwoordig zijn het vegan wraps oid hahaha!

Ik vond het plastic/ voorraadkast plan best origineel. Dus dat ging ‘m worden!
Een jaarlijks bezoek aan onze tandarts in het zuiden, was altijd onderdeel van ons voorprogramma van de vakantie.
Deze tandarts was een zeer bekwaam man van Poolse afkomst. Alexander zei altijd dat hij handen had als benen van een balletdanseres!
En Alexander had nog wat bedacht: Hij had gelezen dat er op een camping op de Veluwe hangende tenten waren. Dat leek hem wel leuk voor de kids; een soort druppel, ontworpen door een kunstenaar, hangend aan een boom.
Nou wat een feest!

De dag brak aan, dat we richting de Nederlandse camping reden. natuurlijk pas einde van de middag want ook wij, net als bij mij thuis vroeger, deden er altijd enorm lang over voordat we eindelijk gepakt en gezakt waren en vertrekken konden.
Daar aangekomen, in het cafetaria van de camping ‘gedineerd’ en op een gegeven moment voldaan het trapje op, hangen maar en sloapen! Er was die avond uiteraard entertainment voor alle kids, maar die van ons kreeg je daar niet naartoe, van een afstandje wilden ze wel toekijken. Alexander ging vast naar de tent, hij was moe.
Toen we de ladder opklommen om ook te gaan slapen lag onze Alex pal voor de ingang,  (kon hij lekker siegrètjes roken zonder de trap af te hoeven)  in diepe rust. Met z’n drietjes stonden we achterelkaar op de sporten van de ladder, klaar om er in te duiken maar we konden er niet overheen en  meneer was niet wakker te krijgen in de eerste instantie. Dat duurde natuurlijk niet lang voordat hij wakker werd, maar voor ons gevoel duurde het een eeuw. Zie je het voor je? Wiebelend met z’n drietjes op de ladder, en een onverwacht obstakel voor je neus.
De volgende dag richting Brabant, bezoek aan mijn familie gebracht en naar de smoelendokter.
Ik was altijd heel blij als we dat achter de rug hadden.

De reis ging nu echt beginnen! We tuften richting boot, en de volgende ochtend zetten we voet aan wal.
Aangekomen op de Loch Lomond camping, was er niets te beleven; één meneertje die ons ontving, en met ons meeliep naar de toegewezen plek. Er stonden bijna geen tenten, het was pal aan het meer en het was er doodstil. We vonden het Walhalla!
We hadden 2 pup tentjes die je zo opgezet had, maar wij deden er wat langer over. Alexander was totaal geen kampeerder van huis uit, maar vond het belangrijk voor de kinderen.
We hadden bedacht om stenen te gaan zoeken om een barbecue te bouwen, zodat we ons meegebrachte voedsel op de bbq konden opwarmen; hoe idyllisch!
We zijn gaan wandelen op zoek naar bakstenen. We hebben stenen gepikt, ergens waar men een huis aan het bouwen was, aan het einde van de vakantie hebben we ze wel weer netjes teruggebracht.
Helemaal gelukkig hebben we de bbq gebouwd, ons voedsel in een pannetje opgewarmd, op de plastic bordjes gedaan. Daarna alles in 1x in de prullenbak gekiept nog even naar de bar van de camping om daar nog wat te drinken. Helaas pindakaas, daar konden we niet lang blijven want die ging heel vroeg dicht. Okeee, kon ons niet bommen we waren zooo blij dat we midden in de natuur zaten en pal aan het meer.

Maar ’s nachts is de ellende begonnen: het begon zo enorm hard te regenen en te onweren dat het ijskoud werd in de tent. Het jongste kind, kwam door de nattigheid naar ons toe gerend en wilde bij ons blijven. Prima! Ik weet wel dat ik die nacht niet goed geslapen heb, en toen ik de volgende dag wakker werd, was ik Alexander kwijt. Eenmaal uit de tent gekropen zag ik dat hij zat te lezen in de auto om op te warmen. Hahahahahaha! Hilarisch!
Het regende namelijk nog steeds. Ach ja…. trekt dadelijk wel open! Nou niet dus.
Allemaal lekker onder de douche, werd je tenminste ook een beetje warm.
En het dorp in.
Aan het einde van de middag waren we weer terug op het honk. Inmiddels was het droog.
Het werd etenstijd, tijd om een keuze te maken uit ons diner assortiment. Ik herinner me dat er in ieder geval een keuze op erwtjes was gevallen . Het waaide nogal, maar het was droog en daar waren we allang blij mee.
Ik zie mijn familie nog zitten: we gaan aan tafel, bordjes opgeschept; komt er me toch een windvlaag van heb ik jou daar over onze tafel:
Alle erwtjes vlogen door de lucht!Weg erwtjes! In een split second was het gebeurd. We keken heel beteuterd maar moesten er hard om lachen.

We hadden inmiddels kinderhengels en schepnetten gekocht, zodat we misschien, op een dag, een lekker visje konden vangen voor op het vuur, maar helaas niet één wilde bijten, maar dat maakte niks uit, we hadden veel plezier.
We hebben prachtige wandelingen gemaakt; proviand mee om te picknicken. ik herinner me dat we een keer stopten, hadden er al wat kilometers opzitten, met de gedachte dat we nog minstens een uur te lopen hadden voordat we weer op de camping zouden aankomen; dat liep wat anders….. met volle buikjes en goede moed gingen we weer op pad. Liepen we toch binnen 5 minuten het terrein op! Een afknapper van de bovenste plank! Je had die snoetjes van die kids moeten zien. Zijn we er nu al?
Foutje! Solly!

We zijn er een dikke week gebleven, hebben uiteindelijk toch niet heel onze voorraad opgegeten.
Het was eigenlijk over het algemeen regen regen en nog eens regen. Maar dat hoort bij Schotland.
We sliepen ’s nachts met al onze kleding aan, en nog was het koud. Er was niets te beleven, maar we hebben ons bijzonder goed vermaakt.
Zo mooi om te zien, hoe creatief kinderen zijn als er ‘niks’ is. Er werd niet gezeurd om ijsjes, en niet 1x  hebben we ze horen zeggen: Er is hier niks te doen, ik verveel me.
Mocht je jonge kinderen hebben; durf het aan!
En wat -5 sterren lijkt, is uiteindelijk de bommm!

Nu ze groter zijn, gaan we deze keer voor de +5 sterren in het resort!
Ik ben heel benieuwd of we na een week van verwennerij en entertainment ook zo gelukkig thuiskomen als toen.
Ik denk het eigenlijk wel, om de doodeenvoudige reden dat dit de juiste volgorde is!
Het was weer een lieve week!
Tot volgende week vrijdag!
Liefs, xxx

Advertenties