‘Dan moet u bij Hak gaan wonen!’

Een paar maanden geleden vertelde ik vol trots dat ik de zolder aan het opruimen was,
omdat ik heel lief een infraroodcabine mag lenen van vrienden hier uit het dorp; Dat opruimen ging heel even goed, maar toen ik aan de chemo begon in januari stopte dat ook weer. Ik had wat dozen naar beneden gesjouwd, zodat ik die lekker kon uitzoeken terwijl ik tv keek. Ik dacht dat helpt misschien maar zelfs die aanlokkelijke situatie was blijkbaar niet aanlokkelijk genoeg.
Afgelopen weekend, vond ik het weer eens tijd worden.
En als je eenmaal begint, blijkt het toch weer heel leuk te zijn.
Herinneringen komen boven……..

Zo vond ik de hele cursus van mijn jaren als grondstewardess bij de KLM;
ik wilde oorspronkelijk stewardess worden, maar ben daarvoor afgewezen, ik was te vrolijk voor aan boord! Oepsss!
Bij de sollicitatie ging het een heel eind goed, maar de laatste opdracht was met een team een dorp bouwen; er lagen allemaal kleine plastic kerken, winkels, boerderijen enz in een bak en wij mochten pakken wat we wilden, om het ergens op een grote kartonnen plaat neer te zetten en daarna moest je je actie verklaren.
Iedereen wrong zich naar voren om op te vallen, en ik stond achteraan en dacht: het komt wel goed. Was eindelijk aan de beurt, pak een boerderij, zet ‘m ergens eenzaam aan een weg, de N-zoveel, en vertel erbij dat de boer aan het procederen is omdat hij daar niet weg wil. Ik dacht er een dikke klapper mee te maken.
Mwah mwah, ongeschikt!
Helaas pindakaas! Achteraf helemaal niet erg, want ik ben later aangenomen bij de gronddienst en heb daar een heerlijke tijd gehad!

Mei 1985 begin ik met de cursus! Had een heel leuk team;
Elke dag naar Schiphol Oost. Ik woonde in die tijd Op de NieuwezijdsVoorburgwal nam al snel iemand uit mijn groep mee die vlakbij mij woonde. Ik had in die tijd een Fiat 127. Top was dat, alleen de achteruit deed het niet. Ik had daar niet zo’n problemen mee, was er al een tijdje aan gewend. Mijn collega bescheurde het iedere keer weer, als we rondjes moesten rijden om de auto zo te parkeren dattie er ook weer vooruit uit kon. Eigenlijk ging dat best goed. En als het niet goed ging moest ik mensen vragen of ze konden helpen om ‘m achteruit te duwen. Nu zou ik er niet meer aan moeten denken, maar toen was het eigenlijk helemaal geen probleem.

Eenmaal diploma op zak, mochten we hetgeen we geleerd hadden in de praktijk gaan brengen op Schiphol.
Ik herinner me nog de zenuwen die door mijn keel gierden bij de eerste keer inchecken van passagiers; en als het ff niet ging, dat zo’n rij dan hartstikke lang werd met allemaal mensen die naar je staarden. Zie dan maar rustig te blijven.

Maar op een gegeven moment heb je het in de vingers,
en als een groep van 4 vraagt om allemaal aan het raam te mogen zitten, was mijn antwoord: ‘Dan moet u bij Hak gaan wonen!’ Je keek van te voren uiteraard of je zo’n opmerking maken kon.
We leerden de strenge regels over veiligheid ivm terreur, die dreiging was er toen ook al.
Maar ik lapte dat soms totaal aan mijn laars, door bijvoorbeeld een knuffel van een klein meisje als een gek naar de gate te brengen die met haar familie bij mij had ingecheckt; Ik vond dat ik toen al mensenkennis had en zag er totaal niets kwaads in dat dat kind die knuffel bij mij op de balie was vergeten. Ik liet alles uit mijn handen vallen, rende door de security en douane heen, en kwam hijgend aan bij de desbetreffende gate om het kind gelukkig te maken.
Natuurlijk mocht dit absoluut niet; je moest het direct melden, het gebied werd  dan afgezet en het beestje werd met de grootste voorzichtigheid onderzocht. Ben blij dat ik dat vaak niet gedaan heb. Nu zou het echt niet meer kunnen.
Overbagage, wat binnen de perken bleef,  kreeg je bij mij bijna altijd cadeau tenzij je vervelend was. Heel lief maar tegelijkertijd doe je het bedrijf te kort en indirect ook jezelf. Maar daar dacht ik helemaal niet aan, ik speelde graag voor sinterklaas.

De bagagebanden weigerden af en toe dienst,
en dan liep je te sjouwen met al die spullen.
Eén keer was de bagageband het hele weekend kaduuk dan werd het behoorlijk buffelen.
Als dank voor het harde werken mochten we, beneden in de kelder bij de kledingverstrekking een presentje van de baas, Sergio Orlandini, ophalen. Iedereen was opgetogen: het bleek een fles wijn met een kaart in een enveloppe met een vriendelijk woord van dank. Het was een tegenvaller we hadden namelijk gehoopt op centjes, maar neuuuu.
Ik stond met mijn cadeau, weer terug naar boven, met een hoge pief in de lift en die grapte wat over het cadeautje waarop ik zei: ‘alleen jammer, ze hebben bij mij de 100 gulden eruit gehaald.’
We zijn hard lachend uit elkaar gegaan.

Heerlijk was het om daar te werken! Iedere dag maakte je wel iets mee,
iedere dag was anders. En je lachte wat af met je collega’s!
Ik zat niet altijd achter de incheckbalie, je werd ook bij de gate neergezet om een ‘kist’ ,het liefst op tijd, te laten vertrekken.  Eerst kwam zo’n kist dan binnen, moest je de slurf tegen de deur van het vliegtuig aanzetten. Dat was bij mij net als eyeliner aanbrengen: de ene keer lukt het me meteen en de andere keer sta ik een hele tijd te prutsen. En als het dan voor geen meter lukt, zit zo’n heel vliegtuig vol met ongeduldige mensen die er allemaal asap uit willen.
Of je reed de hele dag rond op zo’n karretje, om mensen op te halen en weer ergens naartoe te brengen.
Als er bijvoorbeeld een Imam aankwam, en hij bestelde zo’n buggy dan stond er steevast bij dat als het een vrouw was, zij niet haar periode mocht hebben. Ja wat denk je…….dat we daar rekening mee hielden. Nog niet misschien! Hij kon het toch niet controleren.

Er reisden ook kinderen alleen, dat waren Ummetjes: Unaccompanied Minors. als die Schiphol als overstap hadden en heel veel uur moesten wachten,
gingen ze naar de Junior Jet Lounge. De speelkamer van Schiphol. De kids vermaakten zich daar goed voordat ze weer naar de doorgaande vlucht werden gebracht.
Als je late dienst had in die lounge, kon het wel eens zijn dat je met een kind een hotel in moest omdat de doorgaande vlucht pas de volgende dag ging, of het kind werd de volgende dag weer teruggestuurd naar huis omdat men op Schiphol er achter was gekomen dat het voor de prostitutie bedoeld was. Vaak werd zo’n kind verteld dat ze naar een hele lieve oom en tante ging. Dat vond ik altijd vreselijk naar.

En zo ging ik dag in dag uit ‘ spelen’ op Schiphol. De Europese ochtendvluchten waren over het algemeen zakelijk. Je kwam dan ook geregeld dezelfde mensen tegen, en na een aantal keren ze ingecheckt te hebben wist je of ze een stoel aan het gangpad of  aan het raam wilde; zo ook ene Mr. P.P., een Engelsman. Dat was al op een kilometer afstand te zien: een keurige donkerblauwe getailleerde jas tot op de knie, fluwelen kraag en handschoentjes aan. A real gentleman! Hij was grappig, en vond het altijd leuk als ik ‘m weer zag. Dat ging een aantal keren zo, totdat ik een keer op mijn werk kwam en een collega mij zijn visitekaartje gaf met z’n privénummer erbij geschreven, of we een keer uit gingen? Ik moest enorm lachen, want dat scenario had ik totaal niet voor ogen; ik zag dat hij voor Douwe Egberts werkte. Huh? Alexander werkte ook bij Douwe Egberts, zal vanavond, als ik thuis ben, vragen  of hij P.P. kent. Nou èn of, of hij die kende! Hij werkte met deze man! Hij moest lachen! ‘ Geef dat visitekaartje maar’, zei Alexander.

En daar kwam het moment suprème: het was een vrijdagmiddag op kantoor, tijd voor Alexander om naar huis te gaan. Weekend! P.P. is er ook, en zegt: ‘ have a very nice weekend Alex!’  ‘ gaat helemaal goed komen’ zegt Alexander en ziet nu zijn kans schoon, terwijl hij rap in z’n binnenzak graait, antwoordt Alexander ‘dank P, dat gaat wel lukken!’ en met een zwaai houdt hij het visitekaartje voor het gezicht van P.P., het duurt eventjes voordat deze man doorheeft dat het zijn eigen visitekaartje is. Hij blijft er vragend naar staren, zijn ogen worden heel groot , en snapt overduidelijk niet hoe Alexander aan dat kaartje is gekomen waarop staat: to Tanja enz. P.P kijkt hem vol vragen aan……. ‘ hoe kom jij aan dat kaartje?’ ‘ She’s my wife P.!’ Hij werd groen en geel tegelijk en stamelde: ‘ you lucky basterd!’ Ik heb Paul daarna nooit meer op Schiphol gezien. Van Alexander hoorde ik dat hij zich over had laten plaatsen naar Canada. It wasn’t me!

Het was weer een lieve week! Zit eindelijk in het Resort! Niettttt te doennnnn! We blijven hier wonen! Volgende week zal ik er over schrijven. Tot volgende week! Liefs xxx

 

 

 

Advertenties