‘Enjoy your meal!’

Vorige week schreef ik wat ik zoal deed op een dag in het resort…. nou helemaal niks. Heerlijk, maar je moet er niet eeuwig blijven want je wordt zo verwend en lui; Op een gegeven moment hield ik zelfs mijn hand onder het zeeppompje bij de wastafel van de wc, terwijl ik er al dagen kwam en wist dat ik er gewoon op drukken moest. Nee nee, ik moest af en toe nog wel wat zelf doen.
Het was al irritant als je je rugleuning van je ligbed, hoger of lager wilde zetten, als het liggend niet lukte moest je verdorie opstaan, ook naar de wc gaan en wat zal ik eens gaan eten?Waren zo’n beetje de grootste problemen van die week.
Op het hele terrein stonden grote ijskasten met flesjes water, dat vond ik al een verwennerij!

In het begin lijkt zo’n oord best groot, maar al gauw heb je het in de vingers, en kom je op een gegeven moment steeds dezelfde mensen tegen, maar niemand bemoeide zich gelukkig met iemand, alhoewel er 1 Nederlands stel was met een dochter van rond de 22 die duidelijk contact zochten bij mijn meisjes. Die ouders zagen het wel zitten; vriendinnetjes voor hun dochter. Helaas, het is hen niet gelukt.

Ik vertelde dat er niet of nauwelijks aan handdoekje leggen gedaan werd.
Nou…..een paar Engelse pensionado’s deden het wel; die legden niet slechts hun handdoek op de stoel maar zetten het vast met een koei van een gekleurde wasknijper, aan de bovenkant van de stoel zodat het handdoekie niet weg zou waaien. Die pensionado’s vond ik de minst leuk, die zochten elkaar op, wisselden ervaringen uit. Ze stonden er, veel te vroeg in het seizoen, bruin gebrand bij, zich wanend naar mijn idee op de camping, trots naast hun Kip, Dethleffs of Knaus. Ze kwamen zo uit het programma: We Zijn Er Bijna! gelopen.
Je ziet ook dat die echtparen overdreven op elkaar ingespeeld zijn. Brrrrrr!
Sorry, het zal wel de kift zijn.
Eén zo’n pensionado stond een keer naast me aan de beachbar, ik begon te hoesten. Hij vroeg:’Are you a smoker?’ Ik antwoordde ‘No’. Hij begon meteen te vertellen dat hij dol was op het roken van een sigaar, maar als hij dat deed dat hij veel moest hoesten zodat hij iedere keer weer spijt had achteraf. ik heb ‘m maar niet wijzer gemaakt; heb wijselijk mijn mond gehouden.

Heel gek maar waar je ook bent, je komt altijd wel kopietjes tegen van mensen die je kent; die kloontjes noem je dan ook direct net zoals het origineel heet. Zo hadden wij een Margreet, een 60-er. We waren het alle drie unaniem eens dat ze een zus had kunnen zijn.
We hebben 1 middag naast haar en haar man in de zon gelegen. Zij hadden de hele middag geen woord met elkaar gewisseld, wat natuurlijk lekker rustig was. Maar ’s avonds zagen we haar weer bij de disco, en toen ging ze helemaal los op de dansvloer, weliswaar zonder man, die zat tevreden achter een drankje alleen aan een tafeltje. Ik probeerde nog vriendelijk en beleefd naar haar te glimlachen omdat ik vlakbij haar ook de voetjes van de vloer gooide, maar ze ging constant glimlachend, voor niemand bestemd, in zichzelf op.
Vanaf dat moment hebben we haar niet meer losgelaten, nou we? Ikke vooral!
Als we ergens zaten, kon ik het niet nalaten om te kijken of Margreet er ook was.
De volgende avond zijn we weer bij de disco en zeg ik tegen de kids, ‘ik kan Margreet niet vinden, geen feest zonder Margreet!’ krijg ik meteen 2x keihard ssssst ‘ ze zit achter je.’ Oepsss! Ik had om me heen gekeken maar niet achter me. Maar ja, het zou toch heel toevallig zijn als ze in het echt ook Margreet zou heten. Dus weet ze niet dat ik het over haar heb. Ik was in ieder geval blij dat ze er was.

Aan het ontbijt zaten elke ochtend 2 Engelse vrouwen van rond de 45; de één klein, mager maar tanig en de ander groot, veel te dik en het tegenovergestelde van tanig.
Het was een komische combinatie. Die kleine hield niet op met kletsen, en de grote luisterde aandachtig en het leek of ze alles geloofde wat haar verteld werd. Toen ik langs hun tafeltje liep zag ik in een oogwenk dat ze allebei precies hetzelfde voor hun neus hadden staan: een glas champagne en een bakje yoghurt met gezondheid erin. De dunne had het bakje helemaal vol en de stevige het bakje slechts tot de helft gevuld. Ik vond het bijzonder dat ze precies hetzelfde hadden, omdat het buffet zoveel keus had. Daarna gingen ze op voor de 2de ronde, ik zag ze aankomen: de dunne voorop, en de dikke slaafs volgend met weer identiek ieder 2 toasts met een gepocheerd ei op het bord. De dagen erna als ik ze weer zag, heb ik de boel natuurlijk nauwlettend in de gaten gehouden, en mijn snelle conclusie bij de eerste dag werd alleen maar bevestigd. Zelfs als de dunne haar ligbed lager zette om even op haar buik te gaan tukken met de achterkant van de bikini losgegooid, kopieerde die lieve stevige haar. Ze was zo schattig. Waarschijnlijk dacht de stevige: als ik nou net zo eet als mijn vriendin dan val ik hoogstwaarschijnlijk kilo’s af, deze week. Maar zo’n plotselinge eetverandering leggen je darmen aardig stil; omdat ze langer met minder moeten doen. En aah zo sneu….. de dunne zal na deze heerlijke week denken; pffioe ik moet op rantsoen als ik thuis ben want ik heb echt teveel gegeten, en de stevige zal wellicht denken: huh?, ik ben aangekomen. Heb nog wel zo mijn best gedaan, had ik me maar meer gestort op dat waar ik echt zin in had, dan had ik er tenminste nog plezier van gehad!

We hadden al snel door, dat iedere ober zijn of haar eigen wijk had. Het personeel was ongelofelijk vriendelijk en voorkomend maar wat wel opvallend was dat hun Engels zeer beperkt was, en vaak zo beperkt dat de woorden of zinnetjes die ze kenden, te pas en te onpas verkeerd werden ingezet; Een schattige vrouwelijke ober zei bij alles ‘Enjoy Your Meal!’ Er was nog niks aan de hand toen wij met ons gevulde ontbijtbord plaatsnamen en zij kwam vragen wat we wilden drinken. Eenmaal de drankjes gebracht, is haar later bestempeld als gevleugelde uitspraak nog prima op z’n plek. We zijn klaar met eten, en we krijgen koffie, weer: ‘Enjoy Your Meal’, als zij de tafel afruimt en met het spul weg loopt, horen wij haar weer ‘enjoy your meal’ tegen ons zeggen. We kijken elkaar aan, zo van hoorden jullie dat nou ook? Jaaaaa! We gierden het uit, dat kon want ze was niet meer in de buurt.  Inmiddels was zij weer terug, en wij klaar om op te staan; Wat dacht je wat….. ze gooide ‘m er gewoon weer in! ‘Enjoy Your meal! We hadden de neiging om haar te helpen, maar durfden het gewoonweg niet. Hoe lang zou ze dit al zeggen?
Het was hilarisch en tegelijkertijd te zielig. Ook hier hebben we de psychologie van de koude grond op losgelaten en kwamen tot de conclusie dat ze dit van een ‘wijze’ oom had geleerd, met de tekst: ‘als je dit zegt, haal je dikke fooien binnen.’ Niemand die haar corrigeerde, we hoorden het haar ook tegen andere gasten zeggen. Aah gossie….ze deed zo haar best.
Toen we weer naar onze ligbedden liepen, vertelde ik dat een broer van een vriendin van mij, 100 jaar geleden, in een studentenhuis zat. Het huis had een hond en die leerden ze expres verkeerde dingen aan: ‘in de keuken!’ was bijvoorbeeld: ‘Zit!’
Ja waarom niet?! Maar ik geloof nooit dat dat bij dit lieve meisje de opzet was.

Meestal gingen we, op het terras van het restaurant, op ongeveer dezelfde plek zitten. Onze ‘vaste’ ober, was snel, geestig, licht schurend tegen vrijpostig aan maar heel attent en oplettend want hij wist al gauw wat we dronken en zorgde daar binnen de kortste keren voor.
Maar ineens zagen we dat hij een standje kreeg van de manager. De ober bleef lachen, maar volgens mij was dat net effe niet de bedoeling. Binnen een paar minuten stonden er 2 nog hogere bazen in zijn buurt om hem te observeren. Oei….dan zie je hele serieuze blikken in de ogen van machtshebbertjes. Er wordt dus duidelijk direct korte metten gemaakt met iets wat niet door de beugel kan. Geen idee wat het manneke gedaan of gezegd had. De hele verdere week was hij er gelukkig nog wel.
De volgende ochtend zat er een Russisch gezin vader moeder en 2 jonge kids achter ons. De vrouw had een drankhoofd: aardig rood en een ongelukkige blik in de ogen; Ze vroeg om een biertje aan onze ober. Die jongen schoot keihard in de lach en zei in z’n beste Engels: ‘Beer! Now?! No no we don’t have, overthere,’ en wees naar de bar van het strand.
Ze ging ‘m zelf halen, zette het glas heel even neer om te gaan zitten, pakte het snel weer op, zette het aan de lippen en kloek kloek kloek leeg wassie! Het leek een dorstlessertje om de dag slechts te beginnen, vervolgens liep ze naar binnen en kwam terug met  een glas champagne. Nou dat glas was nog sneller leeg. Daarna stond ze op, vertrok en is niet meer teruggekomen. Dat ontbijtje gleed er goed in! Overigens was dit het enige wat we gezien hebben de hele week. Totaal geen last van overmatig alcoholgebruikers die lawaai maakten of rotzooi trapten.
Ik hoorde van iemand een verhaal, die ook een keer zo’n all inclusive had gedaan dat er ’s avonds laat een naakte Rus met een omgeslagen beddensprei de bar kwam binnengelopen om wat drank te halen. Had ik best leuk gevonden als dat die week bij ons gebeurd was.

Wat ik nog helemaal niet verteld heb, is dat toen wij de eerste dag aankwamen bij het hotel, we langs een ander resort reden met groot op de voorpui: Amsterdam Centraal. De lounge scheen een kopie te zijn van het Centraal station Amsterdam, en daarmee hield het niet op: die stad is gekopieerd in de vorm van grachtenpanden, Leidse plein en ook Volendam is voor een gedeelte nagebouwd, een grote rode molen benadrukt nog even dat je je in Nederland waant. Als je het wil bekijken: Orange County Resort Hotel Kemer van Corendon
Op You Tube filmpjes zie ik dat daar veel jongelui komt die behoorlijk uit z’n dak gaat. Dus laat maar.

Wij hadden het prima, zagen wel dat het vlak voor ons vertrek drukker werd, en beduidend meer mensen met plakplaatjes in tha house. In de hele week had ik denk ik nog geen 10 man/vrouw ermee gezien. Wat wel opvallend was, dat de gasten òf een heel fit lijf hadden òf veel te dik waren; Er liepen toch aardig wat mannen rond met een balg van hier tot Tokio en een behoorlijk aantal corpulente vrouwen van ver boven de 50 die het nodig vonden om een bikini aan te hebben. Eén vrouw, mèt bikini, woog denk ik wel 180 kilo, die lag op 2 opgestapelde bedden, anders lag ze te laag en zou ze niet overeind kunnen komen zonder de hulp van de brandweer. Ik heb nagedacht waarom die oude vrouwen voor die outfit kozen. Aantrekkelijk, en smakelijk was het namelijk allerminst! En als je thuis, voor je partner, sexy van de kast wil springen is het zowel met een integrale witte buik van het zwempak als de lappen vlees in witte en bruine vlakken verdeeld aardig onaantrekkelijk.
Maar naar mijn idee, waren er best wat stellen op leeftijd die nog niet zo lang bij elkaar waren, ja dan is het allemaal al gauw goed.

Volgende week ga ik misschien nog even door, met nog een kort stukje over het All Inclusive Resort, de dierentuin Airport Antalya, over het bruiloftsfeest van mijn nichtje,dat ik tegen een geparkeerde auto ben opgereden en dat ik morgen deelneem aan een sessie Walking In Your Shoes, wat uit dezelfde vijver komt als Familieopstellingen, en niet geheel onbelangrijk de uitslag van mijn scan volgende week wat weer ongelofelijk spannend is. Ben daar behoorlijk nerveus voor.

Deze week was ik gevloerd, voelde me helemaal niet lekker: hoesten en niesen. Ben er nog niet helemaal bovenop helaas. Ben zo goed als nergens geweest. Goed dat ik wat te vertellen had van de week ervoor!
Tot volgende week vrijdag!
Liefs, xxx