‘Much energy,too much energy in my head!’

Ik begin maar meteen met de uitslag van mijn scan, waar ik zo zenuwachtig voor was;
Stabiel!
De oncoloog wilde er nog wel iets bij uitleggen: Ik dacht wat nu weer? inmiddels zijn er 3 scans gemaakt, sinds ik met de chemo begonnen ben, en scan nr. 2 vertoonde wat afname begon hij mee, maar hij wilde daar even op terugkomen: Hij zei dat hij ontdekt had dat de radioloog een fout in de berekening had gemaakt: bij bijvoorbeeld een tumor die langwerpig was van vorm, berekende de radioloog de millimeters horizontaal, maar het had verticaal gemoeten. Dus helaas geen afname, het is stabiel sinds dag 1 van de kuur. Het zette mij een paar dagen later wel aan het denken; straks, als ik klaar ben met de kuren, doen we even niks, kijken wat er dan gebeurt. Maar dacht ik: als ik nu al zou zeggen dat ik stop, zijn mijn organen oftewel mijn onderdelen ( zoals bij  een auto) zo zie ik het, minder ‘te grazen genomen’ als na de volledige kuur. En aangezien ik daarna zonder bandjes moet zwemmen, is het zaak dat mijn immuunsysteem sterk is. Ik vind het heel moeilijk wat wijsheid is. Ondertussen ga ik as maandag toch maar gewoon naar het ziekenhuis voor kuur nr. 14.
Ik durf gewoonweg niet nu te stoppen.

Vorige week zei ik dat ik misschien nog over mijn onvergetelijke vakantie zou gaan schrijven, maar heb besloten het niet te doen; we hebben zo ongelofelijk veel gelachen, dat krijg ik niet verteld. Je had er gewoon bij moeten zijn!
Zo uitgerust als we waren, zo wist de luchthaven van Antalya mij al snel weer in de stress te krijgen; het leek wel een dierentuin alleen levende dieren ontbraken; Eén grote puinhoop!
We vlogen met TUI, op de heenweg perfect, maar de terugweg was het zo bagger: stom, onpersoonlijk en lui personeel ,huilende babies en kids. Het was een verschrikkelijke nachtvlucht.
4.00 uur pas in mijn bedje in Amsterdam wegens vertraging. Ik was kapot.

Die ochtend alweer vroeg naar Battum, thuisgekomen meteen mijn bed ingedoken. Eenmaal wakker moest ik mijn blog schrijven. Want ja…..  ik kan jullie toch niet zomaar overslaan.
’s Avonds had ik het bruiloftsfeest van mijn nichtje. dus hoppa, onder de douche, feestjurk an en gaan met die banaan. Op naar het station van Den Bosch, waar ik mijn oudste dochter M op zou halen om 19.40 uur.
Voor de verandering lag ik op schema, maar daar is goed doorheen gefietst: 19.15 telefoon van M; ‘we zijn in Utrecht de trein uit gezet omdat op het traject Utrecht- Den Bosch iemand voor de trein is gesprongen.’ Ze moest via Arnhem naar den Bosch en dan zou ze heel veel later pas aankomen.
Of ik haar kon komen halen? Daar was ik totaal niet blij mee, ik had gedacht nog even wat te eten bij het station, te schminken, ketting om doen, en pruikie in de goeie stand zetten. Niets van dat al. Uiteindelijk, na heen en weer gebel met elkaar kwamen uit op Beesd: M zou een übertaxi nemen naar die afslag en ik zou daar naar toe komen. Scheelde veel in tijd.
Ik was moe, had honger en door de lage suikerspiegel had ik kwaaie zin. Toen ik koers gezet had richting A2, lette ik even niet goed op, reed een verkeerde straat in. Shittt, er stonden aan het einde 2 paaltjes en kon er echt niet tussendoor. Ik reed stapvoets achteruit en hoorde op een gegeven moment zachtjes krakkkk. Ik was tegen een geparkeerde auto aangeschuurd. GVD dacht ik, stapte gehaast uit, zag een niet al te grote schade aan beide auto’s. Ik keek om me heen, niemand in mijn buurt ik kon zo doorrijden. Moet eerlijk toegeven dat het, heel even, door mijn hoofd flitste. Ik kon dit er echt effe niet bij hebben. Maar gelukkig was het maar een gedachte van een split second. Ik had slechts een kruidvat bonnetje en gelukkig een pen. Heb mijn telefoonnr. onder de ruitenwisser gestopt, in de hoop dat het heel hard zou gaan regenen of waaien. Oepss!
Haha nee hoor, karma is a bitch, zo ben ik niet opgevoed dus had het kenteken genoteerd in het geval het echt gebeurde wat ik stiekem hoopte.
De volgende ochtend belde de gozerd van de waguh, hij durfde niet te geloven dat ik echt was. Hij vond het wel heel netjes dat ik m’n nr. had achtergelaten.

Oké op naar Beesd. Alles verliep verder op rolletjes. M en ik vonden elkaar onder aan de snelweg. Ik wilde onderweg stoppen bij de grote M want ik verging van de honger, maar de kleine M zei dat we alsnog tijd zouden verliezen als we zouden stoppen. Had ze gelijk in.
Skeuren naar Cromvoirt waar het feestgedruis al was losgebarsten. Het feest begon om 20.00 uur en wij waren er uiteindelijk om 20.40. Dus de schade was beperkt gebleven.
Ik was de stress nog niet kwijt; later zag ik op foto’s dat mijn pruik een beetje vreemd zat….nou èn! Ik mijn ketting in de auto had laten liggen en mijn sneakers niet uit gedaan had voor nette pumps.
Maar we waren veilig geland!
Het was in de tuin van mijn nicht en haar man; zij wonen in het huis van mijn overleden zus en zwager midden in het bos. Echt een fantastische plek, maar voor mij nog steeds beladen.
Zo tof als het feest was, in een prachtig aangeklede tent zo zwaar had ik het af en toe:
Zo stoer als mijn nicht en neef waren, die avond, zo’n watje was ik. Wat miste ik mijn allesies. Af en toe steeg het waterpeil, die avond, tot de max.
Ik vond het sneu voor hen, maar ze doen het sowieso hartstikke goed en lieten zich ook díe dag niet uit het veld slaan . Ben heel erg trots op ze!
Ondanks alles was het een knalfeest!

Walking in your shoes! WTF is dat nou weer hoor ik je denken. Nou dat dacht ik eigenlijk ook. Maar ik weet het nu omdat ik meegedaan heb aan een sessie.
De manier van werken vertoont verwantschap met (Familie-)opstellingenwerk. Een vraag of thema wordt door een representant, de ‘Walker’ of door de persoon zelf ‘gelopen’ (de ‘Walk’). De ‘Walker’ loopt in de spreekwoordelijke schoenen van de persoon of het thema. Tijdens de ‘Walk’ komt de ‘Walker’ in contact met het dieper weten ofwel met de lichaamswijsheid. De facilitator (degene die vragen stelt) leidt , de ‘Walker’ door het proces waardoor het lichaam direct ervaart hoe het beweegt van blokkade naar eigen innerlijke hulpbronnen en transformatie.
Ik kwam onlangs toevallig, nou ja toeval bestaat niet, in contact met Ida baas van oa  Jij Bent Leuk Trainingen.nl  tegen. We raakten aan de praat, en zaten al heel snel op dezelfde golflengte qua spiritualiteit. Ze nodigde me uit om te komen 18 mei omdat er een training was voor mensen die die opleiding doen. Een  Amerikaan leidde deze mensen op. Ik vond het woest interessant en vroeg haar of ik niet verkreukeld uit de sessie zou komen? Amerikaan naar huis en ik ben verder van huis dan toen ik er nog nooit van gehoord had. Dat was niet het geval gelukkig.
Ik zei volmondig ja omdat ik er heel stoer uitzie van buiten, maar van binnen best angstig en kwetsbaar ben; mensen geloven dat vaak niet, maar het is toch echt zo.
iemand heeft dus voor mij ‘gelopen’ en diegene voelde oa much energy, too much energy! Boven op haar hoofd, en toch was het geen zwaar hoofd zei ze. Alles moest in het Engels voor onze Amerikaan.
Het was heel goed om mezelf te zien; ze (nou ja, ik) had het zwaar zag ik. Hierdoor realiseerde ik me heel goed dat het over mij ging en dat ik soms best mag zeuren als het allemaal wat teveel is. Mijn generatie heeft geleerd vooral niet te piepen, maar gewoon door te gaan. Ik hou ook eigenlijk niet van piepen, maar soms mag/ moet het zelfs voor je eigen gezondheid. Wat steeds naar voren kwam was, dat ik op zoek was naar zekerheid/ controle. En dat klopt ook hartstikke.
Het was een bijzondere ochtend, mooi om mee te maken! En ging totaal niet verkreukeld naar huis. Binnenkort mag ik weer meedoen met een sessie. Nu weet ik in ieder geval hoe het in z’n werk gaat. 

Dit weekend ga ik de Sedona Methode leren; leren loslaten! De geest is enorm belangrijk! En daar kan ik nog best wat scholing gebruiken.
Ik kan heel positief denken, maar er slippen ook veel momentjes tussendoor die iets negatiever van aard zijn. Een ingesleten patroon waarvan ik denk dat ik me indek , lees: voorbereid op de toekomst. Daar heb ik helemaal niks aan. Het loopt toch altijd anders dan je denkt! Ik grijp ook dit weekend aan om een goeie balans tussen lichaam en geest te krijgen. Ben heel benieuwd wat het me brengen gaat. Wordt vervolgd!

Na de uitslag van afgelopen maandag werd het een rustige week!
Tot volgende week vrijdag! liefs xxx
Ps: ik mis mijn All Inclusive leventje!!!!

 

 

Advertenties