De lappen vlees vliegen je dan ongevraagd om de oren!

Ik ben zoooo Zen!  Nou nee dus!     Afgelopen weekend een Sedona weekend gehad; Een hele simpele methode om te leren loslaten. Ik wilde me dat wel eigen maken.  Zeker omdat het eigenlijk een simpele methode is. Dat wil ik wel! Het was in Leusden. Ging gezellig logeren bij één van mijn beste vrienden in het Gooi. Dus het mes sneed aan 2 kanten!

Voordat ik naar het midden van het land vertrok moest ik het achterlicht van mijn auto maken. Reed namelijk al tijden rond met een defect licht; af en toe gaf ik er een klap op en deed hij het weer, maar dat bleek het lichie uiteindelijk niet meer leuk te vinden, en weigerde op een gegeven moment dienst. Je komt er tegenwoordig niet meer zo makkelijk mee weg, als je aangehouden wordt, met: ‘ooh echt? Wat fijn dat u me er op attent maakt!’ Nee gewoon een onbenullige dikke boete. Eerst maar eens tutorials bekijken op You Tube, dan moet het lukken. Mijn auto is van 2000 maar bleek veel te oud want dat jaartal zat er niet tussen. Ik heb toch verschillende filmpjes gekeken van de wat nieuwere auto’s. Het linker achterlicht liet men steeds zien. Ik dacht laat ik maar gewoon kijken of ik het kan fixen door mijn hersens te gebruiken; eerst even de achterbak leegmaken; stond nog vol met spullen die naar de kringloop gebracht moesten worden is er alleen nog niet van gekomen.

Ik begon het linkerachterlicht te onderzoeken, zette mijn serieuze gezicht op. Had al wat losgetrokken totdat ik ineens dacht: ach, hoe dom ……. ik moet de rechterkant hebben. Doordat ik die filmpjes had zitten kijken, dook ik  automatisch op links. Lekker handig! Chemobrain! Eenmaal aan de goede kant te zitten,  kon ik er geen chocola van maken. Ik zag een buurman, een eindje verderop in z’n auto stappen. Ik dacht zal ik vragen of  hij even helpt, nee vond toch dat ik het zelf moest doen. Door rustig te blijven en goed te kijken lukte het ineens, want plots had ik het blokje met de 3 lichtjes in mijn handen! Jeuh! Het lampje wat kapot was zat natuurlijk nèt niet in mijn lampensetje. Dan maar onderweg stoppen bij Gamma en het lampje er op de parkeerplaats in zetten. En dat is gelukt! Met 1 been in de achterbak heb ik het gewoon gefixt. Achteraf was het helemaal niet moeilijk en toch was ik zo trots op mezelf toen ik het hele gedoetje er inklikte, alles weer op z’n plaats zat en hij het ook nog deed. Yesssss! Op naar Leusden ! Vrijdagavond 24 mei voor de introductie van de Sedona Methode!

Het was me het weekend wel! Het was in de International School for Philosophy, jaja! Ik kwam te zitten naast een jonge vrouw, die ineens constant haar knaloranje shawl voor haar neus en mond hield. Ik dacht: ooh shoot ik heb gisteravond behoorlijk wat knoflook gegeten en vanmiddag heb ik geluncht met dat knoflookkliekje. Heb ik weer! Hield m’n lippen stijf op elkaar en dacht ineens: ach het is wat het is, tis nie aans meisje! Bleek later dat ze een bepaalde ziekte had en dat ze normaal een mondkapje voor had. Jawwwooor! Goed dat ik op het laatst dacht: tis wat ‘t tis! Want ik ben heel goed in mij schuldig voelen.

De cursus werd gegeven door een Amerikaan, die best wel snel sprak en een Nederlandse orthomoleculair arts. Ik moet eerlijk toegeven als ik voor mijn werk een cursus had dat ik eigenlijk alleen maar voor de koffie met lekkernijen en de lunches ging, maar hier wilde ik echt wel opletten. Vrijdagavond was introductie, maar zaterdag was het voor het eggie van 9.30 tot 21.30 uur lange dag dus. Wel met lange pauzes waar ik gelukkig van werd. Ennnn…… we hebben zowel zaterdag als zondag een half uur Qi Gong gedaan. Heel bijzonder; ik deed nu ook wat je ziet in Chinese parken dat hele groepen mensen dit dagelijks beoefenen.                               Zaterdagmiddag zat ik bij een groepje in de pauze waar iemand aan een vrouw vroeg wat ze deed in het dagelijks leven: ze noemde van alles op: yogalerares, lifecoach en nog zoiets. Ik dacht zo die zal het leven goed in de vingers hebben, en naast haar zat haar dochter waar het ook aan gevraagd werd: 17 jaar en deed 5 VWO. Check alles onder controle! ‘S avonds kwam de aap uit de mouw…… het  jonge meisje stelde een vraag en spontaan liet de Amerikaan klassikaal de methode op haar los; hij stelde haar vragen, en zij gaf antwoord. Ze zat een eind van me vandaan, we zaten met 70-80 man in de zaal, ik hoorde haar op een gegeven moment heel hard huilen en steeds zachter pratend antwoord geven. Het ging over haar vader die iets verschrikkelijks had gedaan met z’n kids maar ik verstond het niet, ze ging door met vertellen maar nu over haar broer en het enige wat ik hoorde was cocaïne en dat ze hoopte dat hij niet zou veranderen. Toen zij klaar was, had moeder ook nog een vraag en ook zij begon heel hard te huilen en zachter dan zacht te praten toen de Amerikaan met haar aan de gang ging; ik hoorde haar zeggen: ‘ als ik het had geweten wat mijn ex met de kinderen heeft gedaan’. Beiden werden wel een stuk rustiger na de sessie. De methode had zijn werk gedaan maar ik heb het helaas niet goed meegekregen. Ik was hartstikke nieuwsgierig maar kon moeilijk midden in de sessie, waar iedereen muisstil was, vragen of ze harder konden praten, het verdriet was zo groot en intens.  Eenmaal klaar die avond ben ik snel naar mijn vrienden gereden, lekker kletsen over normale dingen met een kop thee en hop naar bed. Het was mooi geweest.

De volgende dag zat ik naast een vrouw met een zoon en schoondochter. Die jongen ( eind 20) zat alleen maar te tekenen en op z’n telefoon te kijken. Hij vond de cursus helemaal niks; want het gebeurde wel vaker dat iemand wat emotioneel werd bij het stellen van een vraag, en hij vond dat zo’n getut; van die volwassenen die zonodig moesten simmen simmen. Ik zat aan tafel met deze 3 tijdens de lunch en er kwam al snel naar voren dat hij jong z’n vader verloren had, dus ook hij genoeg in z’n rugzak had maar hem hoorde je niet zei hij.

Heb ik veel geleerd? Nee, ik hoopte dat het mij zo klaar als een klontje zou zijn op zondagavond, maar dat was niet het geval; moraal van het verhaal: je bent je emoties niet en alle koffers gevuld met jouw geschiedenis tot nu, zijn totaal niet interessant, en de toekomst bestaat gewoon niet. Het gaat om het NU! Zo simpel is het, maar ik zit altijd meer in de toekomst dan in het NU. Ben zo jaloers op mensen die dat kunnen. Het is wel heel kort door de bocht wat de cursus betreft, maar het is denk ik wel het belangrijkste.

Vandaag bij de neurologe geweest; ik vertelde mijn oncoloog laatst namelijk dat ik last had van neuropathie: dat is een aandoening ( beschadiging) van de uiteinden van de zenuwen wat je kan oplopen oa tijdens de chemo. Ik had al een doof gevoel aan mijn vingertoppen maar tijdens mijn vakantie, begin mei, begon mijn linkervoet te ‘ slapen.’  Mijn arts vond het vreemd dat ik het slechts aan 1 voet had dus wilde hij graag dat het werd onderzocht. Bij het maken van een afspraak kreeg ik te horen dat het 12 juli werd. Ik schoot in de lach. Er werd wel bij gezegd dat ik op de wachtlijst zou worden gezet voor als er een gaatje zou komen.   En die kwam er: vandaag 31 mei 14.00 uur! Natuurlijk was ik zenuwachtig, omdat ik veel te bang was dat er iets nieuws uit de hoge hoed zou komen en ik zou er niet aan moeten denken dat probleem er ook nog bij te hebben. Maarrrrrr ik heb er de cursus op losgelaten, weg met de gedachte in de toekomst!  Moet zeggen het ging al ietsje beter dan anders. Maar ik ben slechts een beginneling hè! De neurologe onderzocht  me en haar conclusie was inderdaad neuropathie wat waarschijnlijk alles te maken had met de kuren van nu,  en 5 jaar geleden is mijn schildklier verwijderd omdat daar ook kanker zat en zij wijtte het waarschijnlijk ook aan de schildklier. Ik vond het allang prima dat er geen enge dingen uit haar mond kwamen. Ze zei wel dat ik heel laag in mijn reflexen zat: bij een tik op beide knieën gebeurde er niets ook niet bij mijn ellebogen, terwijl alles gewoon  spontaan in de lucht gevlogen zou moeten zijn. Lang leve al dat gif in mijn lijf al 9 jaar lang. Maar ja, eerlijk is eerlijk als ik dat niet had gehad, was ik er allang niet meer geweest. Dus maandag gewoon weer aan kuur nr.15! Het einde is in zicht. En wat gaat er gebeuren als ik klaar ben en zonder medicijnen verder moet omdat er geen medicijn meer voor me is? Helemaal niet belangrijk want NU is alles een soort van okee en daar draait het om!

Het was een lieve week! Geniet van het zonnige weekend! Liefss xxx                         Ps: ik nam afscheid van de vriendelijke neurologe en zij moest lachen….. ze vertelde dat ze zo’n verschil zag in kledij in haar spreekkamer met dit mooie weer: ik had een witte koltrui aan en de patiënt voor mij zat in een hempie. Ik zei ‘dat is Nederland: zo gauw de zon zich laat zien gaat alles uit!’ Heb er maar niet bij gezegd dat de lappen vlees je dan ongevraagd om de oren vliegen! We gingen hartelijk lachend uit elkaar!

 

 

 

 

 

Advertenties