Feest op het ene landgoed, panne op het andere!

Afgelopen zaterdag was ik op het   landgoed van vrienden van mij; ik was bij een 21 dunch van hun dochter die een paar maanden geleden al 25 was geworden. Maar ehhh…. een dunch? Wat is dat? Het zit tussen lunch en diner, als we brunchen kunnen we met gemak ook dunchen! en een 21 dunch als ze al 25 is? Hartstikke, kijkt niemand van op. Een  zoon van een andere vriendin van me, heeft de leeftijd van 21 ook al een tijd geleden achter zich gelaten, maar binnenkort wordt dat ook alsnog gevierd.

60 jonge vrouwen werden om 13.00 uur ‘s middags verwacht. Ze moesten zich verzamelen op een parkeerplaats vlak voor het ‘ idylische gehucht’ en werden vervolgens opgehaald door de broer van het feestvarken, met een trekker met platte wagen waar de sijsjes mee vervoerd werden naar de plek waar ze tot ver in de avond ‘aan aan’ gingen zitten. Ik was er niet als gast maar om te helpen met de catering: die werd gerund door een familielid waar het dagelijkse professionele kost voor was en vriendinnen zoals ik, en samen met het nichtje van het feestvarken heb ik ook nog wat kiekjes geschoten. De meisjes zagen er stuk voor stuk beeldschoon uit en pasten fantastisch bij de kleurrijke gedekte tafels in een hele rustgevende groene omgeving met uitkijk tot aan de andere kant van het dorpje zowat. We waanden ons in Italië.  60x handen geschud, niet één naam onthouden. Nie belangrijk nie. Jawel, één meisje kwam uit Bathmen! Even snel bijgekletst, en ook ik word oud: want aan het einde van ons gezellige kletsje zei ik: ‘ doe liefs aan je ouders!’ Dat deed me zo aan mijn moeder denken die ik dat vroeger vaak hoorde zeggen. Wat is het toch een feest als iedereen z’n uiterste best heeft gedaan om er zo mooi mogelijk uit te zien, goed gemutst is, de aanwezigheid van heerlijk voedsel, drank die rijkelijk gaat vloeien en de zon volop schijnt! Alle ingrediënten voor een geslaagde middag/avond. Ondertussen moesten keuken en ceremoniemeester steeds met elkaar in conclaaf want tussen de 6 gangen door moesten 14 speeches en of stukjes gepland worden. Het is gelukt, het was een hele klus om de timing zo te hebben dat er continuïteit in zowel het één als het ander zat. Ik ben helemaal niet creatief, wat stukjes bedenken betreft en als ik dan weer zie hoe origineel er uit de hoek gekomen werd, kan ik daar echt jaloers op zijn. Speeches die zo ongelofelijk geestig waren, waarvan je dacht: hoe krijgen ze het verzonnen!

Het was een hele leuke dag! Ben benieuwd hoeveel bedankbriefjes er naderhand gestuurd zijn naar de ouders van het feestvarken. Wij moesten vroeger keurig schriftelijk bedanken, netjes met vulpen geschreven en tig keer opnieuw omdat je je steeds verschreef. Ennnn, heel belangrijk : met de juiste titulatuur zowel bij de aanhef als voor op de enveloppe. Geloof dat je tegenwoordig blij mag zijn met een appje.

De volgende dag had ik weer een leuk uitje: ik werd begin van de middag opgehaald door een vriendin om saampjes in haar oldtimer een toertje te maken en een terrasje te pakken. Al kletsend reden we door de landerijen hier in het oosten van het land, wie maakte ons wat? Nou……we waren nog geen kwartier onderweg of er kwam een penetrante verbrande autobanden geur onze neusgaten in; in de eerste instantie dachten we nog dat het ergens buiten was, want het werd al rijdend iets minder maar 2 minuten later keken we elkaar aan, nee toch niet, het rijdt met ons mee. De eerste de beste mogelijkheid om te stoppen was bij een inrit van weer een landgoed. Snel uitgestapt, zagen behoorlijk wat rook achter een voorwiel voorbij komen. Geen goed nieuws. Iemand stopte die er verstand van bleek te hebben. Er kwam een verhaal van een geblokkeerde remschoen oid. Daar kon hij  ons niet mee helpen en we moesten er ook zeker niet mee door rijden, ook al was het allemaal afgekoeld. We veroorzaakten al ras een beetje filevorming: van die hoofden die 90 graden onze kant op draaiden en dan zo dom kijken, alsof ze nog nooit een auto met pech gezien hebben.

Na wat telefoontjes werd het wachten op hulp; We hadden al wat vooruit gedacht, dat als de auto ter plekke niet gemaakt zou kunnen worden we de baron des huizes zouden gaan vragen of de auto mocht blijven overnachten op zijn terrein. Maar dat bleek sowieso niet nodig omdat na een uur er steun en toeverlaat aan kwam, een knalgeel bakbeest waar die opgeladen zou kunnen worden mocht het ter plekke niet lukken, met achter het stuur een vriendelijke monteur die het hopelijk toch voor elkaar zou kunnen krijgen. Na een uur van alles geprobeerd te hebben gaf hij het op: de auto moest opgeladen en naar de garage gebracht worden. Wij mee natuurlijk! Eenmaal erin geklommen, kwam bij mij de herinnering boven dat ik begin jaren 80 werkte bij de ANWB Alarmcentrale in Barcelona; tijdens onze zomervakanties in Spanje, waren mijn ouders heel dik bevriend geraakt met een Nederlandse die getrouwd was met een ongelofelijk leuke spanjaard die internationaal vrachtwagenchauffeur was. Ik ben in die tijd met hem naar Nederland gereden. Dat was toff jongen! Hij wist precies bij welke wegrestaurants er gestopt moest worden om copieus te eten, en zo ook zijn vrienden van de weg die hij daar tegenkwam. We namen ruim de tijd om het 3-4 gangenmenu te verorberen en te eindigen met een koffietje. Ik vond die chauffeurs allemaal zo fris: keurig gedoucht en picobello gekleed. Sinds ik meegereden ben, had ik vanaf dat moment, meer respect voor de chauffeur met z’n log vehicel. Ik heb gezien dat als ze af moesten remmen, ze er weer heel lang overdeden voordat de auto weer goed op stoom was. Moet wel eerlijk toegeven dat het respect wat weggeëbd is tegenwoordig, want ik vloek er aardig op los als ze voor mijn neus ineens naar links schieten.  Okee, nu zat ik lekker te genieten van het ritje van een dik half uur . Eenmaal de auto afgeleverd te hebben zijn we door het gele monster afgezet bij het kleine station waar we nog een uurtje treinen voor de boeg hadden. In de trein heb ik nootjes, nectarines en water uit mijn tas gehaald, en hebben we zitten snacken. We hadden elkaar lang niet gezien, hadden totaal niet voorzien dat het happen en tappen in de provinciale trein zou worden maar het maakte allemaal niets uit want: kletsen kun je overal! Ben dol op onverwachte momenten! We hebben een hartstikke leuke middag gehad.

De volgende dag hing ik weer aan het infuus. De 2 keren ervoor heb ik het zonder een middel moeten doen die tegen allergische reacties ,tegen misselijkheid en niet onverdienstelijk een pepmiddel is. Het was een nieuw protocol om het niet meer in de kuur te stoppen, omdat één van de internisten op een congres was geweest en men er daar van overtuigd was dat het gaandeweg de kuur wel weggelaten kon worden. Ik dacht: okee hoe minder medicijnen hoe beter, maar die week was ik wel beduidend veel vermoeider en ook misselijker. Met de oncologisch assistente gebeld en die zei dat ik het wel weer kon krijgen als ik dat wilde. Ik zei: ‘ ik kijk het nog 1 week aan.’ Maar ook de week die daarop volgde was niet prettig. Ben gaan bellen, en het zou er weer aan toegevoegd worden. Fijn! Eenmaal op de afdeling, afgelopen maandag, kreeg ik mee dat ik slechts de helft van mijn normale dosering kreeg. Gvd! Nou ja, misschien is dat ook wel voldoende. Nou nee dus, het ging al wel beter maar nog niet echt fijn afgelopen week dus heb ik toch maar weer even gebeld voor de volle dosering de volgende keer! Kijken of ik me weer wat beter ga voelen. Ondertussen ben ik vanmorgen ook nog even bij de huisarts geweest omdat ik last heb aan 1 oor. Ga volgende week met een vriendin mee naar een europees golftournooi in Zwitserland en sommigen kunnen zich misschien nog herinneren dat ik volgend jaar mee was naar hetzelfde toernooi in Ljubljana waar ik rondliep met teveel aften in m’n mond en aan de morfine zat. Ik wil niet dat de geschiedenis zich herhaalt. Heb druppels gekregen, dan kan er toch niks meer gebeuren!?! Hoop ik.

Het was een rustige lieve week. Volgende week vrijdag vanuit Zwiserland een bloggie als het goed is. Fijn weekend!  PS: mocht je het leuk vinden om mijn blogs iedere week te lezen, kun je je ook gratis abonneren zodat je bericht van mij in je mailbox krijgt zodra ik een nieuwe blog heb gepost. Makkelijk toch! Tot volgende week! Veel liefs! Xxx