Ook al was George Clooney niet thuis, het was deze week fanntasstisch!!!

Ik ben in Zwitserland! Ascona. Dat is heel  dicht tegen de Italiaanse grens . Ben met mijn vriendin waar ik vroeger jaren mee samen heb gespeeld in het Nederlands jeugdteam Golf. De laatste jaren verwent ze me enorm door mij oa de laatste jaren mee te nemen naar het European Senior Championship waar de jaren uit mijn jeugd weer doen herleven omdat ik mensen terugzie, die vroeger ook in een jeugdteam zaten, en wij tegen elkaar speelden op Europese jeugd toernooien.

Afgelopen maandagavond 21.00 uur vlogen we. Dus ik hoefde pas om 18.00 u bij mijn vriendin te zijn. Gelukkig had ze me gewaarschuwd dat ik de files in de gaten moest houden, had ik dat niet gedaan dan zou politie escorte de enige optie zijn geweest om op tijd te komen, er was nl. wel degelijk file. Zou niet weten hoe ik aan zo’n begeleiding  had moeten komen. Dus verstandig als ik altijd ben, ahum, ruim op tijd vertrokken richting midden van het land, Ik had iets bij de slijter gekocht om eindelijk degene die mij, met ik weet niet hoeveel aften in mijn mond, in zijn privé Jet mee terug heeft genomen vanuit Bled ( Slovenië waar dit toernooi vorig jaar was). Schande dat ik na een jaar pas bedank maar zullen we maar zeggen dat ik een jaar lang er van onder de indruk was en dat mijn opengevallen b.k nu pas weer dicht is. Echt niet, heb altijd van allerlei ideetjes en voer ze nooit uit, en voordat je het weet, zoals je ziet, zijn we een jaar verder. Ik stop voor de deur, bel aan….er staan mooie auto’s voor de deur, zijn heel vriendelijk ogende echtgenote doet open; ik stel me voor, vertel mijn verhaal en geef haar het cadeautje want mankief is niet thuis. We nemen hartelijk afscheid. Ze vertelt me dat ze er morgenavond ook bij is aan het Comomeer! We zijn namelijk uitgenodigd in hun buitenhuis. Top! Hebben we vast kennis gemaakt. Terug in de auto vertel ik mijn dochter die meereed, dat zijn echtgenote thuis was, en dat ik me voorstelde en vertelde dat ik vorig jaar mee was gevlogen. Ze kende het verhaal. Mijn dochter zei: ‘ stel je toch voor, belt er een één of andere Trollenkonigin aan, die vertelt dat ze met je man is meegevlogen, geeft het cadeautje af en vertrekt weer in haar ongewassen, oude vw Polo’tje! We lagen dubbel!

Inmiddels zitten we bij de gate, blijkt de vlucht vertraging te hebben; nog later in bed vannacht! Eenmaal aan boord, haal ik mijn flesje water uit m’n tas en hijst mijn vriendin ‘m boven in de bak, ze was ook al zo lief om ‘m constant te dragen voor me; had deze keer geen rolkoffertje bij me, dacht mijn uiteindelijk toch overvolle tas met gemak aan mijn schouder te hangen maar het tegendeel werd al snel duidelijk. Ik merk, ook hier in Zwitserland dat ik behoorlijk snel buiten adem ben, ik vind dat heel irritant. Accepteer het eigenlijk voor geen meter en wil er niet aan dat ik aan de chemo zit en dat ik er dus, gaandeweg de kuur, niet fitter op word. Oke, tas is bovenin, ik plof neer in mijn stoel….. en ja hoor : ik was vergeten dat ik daar m’n flesje water had liggen en splashhhhh, knalt de dop eraf en voordat ik wist had ik een nat achterwerk en de stoel had het ook niet overleefd! Heb ik weer! We schoten keihard in de lach. Op naar de stuwerdoos voor servetjes. Ik kreeg een hele stapel mee zodat ik er een pracht patchwork van maken kon. Onderweg was  er veel onweer en daardoor behoorlijk veel turbulentie. Op een gegeven moment was het zo erg dat we elkaar ietwat benauwd aankeken. Als je door de raampjes keek, was het buiten totaal verlicht. Klopte niet met het tijdstip: 23.00 uur. We dachten even…… Eenmaal gelukkig weer safe op de grond moesten we nog van de ene terminal naar een andere om de huurauto op te halen. Zoeken naar een bus op een uitgestorven vliegveld was een dingetje. Enfin 2 dagen later……nee, grapje! Om kort door de bocht te gaan, half 3 lagen we eindelijk in bed.

De volgende dag was het een oefenronde, voor de golfers. Ik had een auto om me te verplaatsen dus ik kon freewheelen; een beetje uitslapen, rustig ontbijten en mijn koffer op m’n gemakje uitpakken. Mijn lieve, altijd gedisciplineerde vriendin had dat ‘s nachts al gedaan en ik dacht toen: dat is een goed idee ik doe mee, dan is het maar gebeurd. Mijn koffer was eigenlijk een maatje te klein voor wat ik allemaal mee wilde nemen maar met een beetje aandrukken vd spullen en bij het dicht doen is het dan toch gelukt. De laatste paar keer heb ik een nieuw systeem gehanteerd: alles oprollen! Het komt er netjes uit en het neemt minder ruimte in. Maar deze keer was ik de bok: ik had er zoveel in gestopt, dat al het gestreken spul er gekreukt uitkwam. Ik dacht in het begin nog godverdomme! Toen ik in mijn ooghoek zag hoe ongeschonden de spullen van mijn vriendin eruit kwamen dacht ik: koleeere! Nou ja, shit happens! Er zijn ergere dingen. Meestal hang ik het spul dan in de badkamer, zet de hete douche aan en de kreukels zijn er uit, maar ik zag in de kast dat het hangers waren met alleen een pinnetje, die je in het gaatje van het vast hangende krulletje moest prutsen. Die vlieger ging dus niet op, dan maar luisteren naar mijn moeder die totaal niet van het strijken was en van heel veel meer dingen die te maken hadden met het huishouden , zij riep altijd: ‘strijkt aan het keursje’ of: ‘dan loop je maar wat harder, ziet niemand het!’ Dat moet dan maar hè. Ik moet zeggen, dat het tot nu toe wel lukt. Woensdagavond officiële opening van het toernooi, vanavond het galadiner, en morgenavond de prijsuitreiking. Pfff het leven van een verwende vakantieganger gaat niet over rozen!

Het wordt nu echt tijd dat ik vertel over afgelopen dinsdagavond: zoals ik al zei waren we uitgenodigd aan het Como meer; zo toff als de vliegreis vorig jaar was met het privé vliegtuig, zo toff was deze avond! We werden hartelijk ontvangen in een prachthuis met uitzicht over het  meer! Moooooi! Na de borrel zijn we gaan varen, in mijn lievelingsssss boot: een Riva! Met z’n 9en, paste makkelijk. Het was heerlijk! De buurman, van een eindje verderop was George! Je weet wel…. Clooney! Als die beroemde vrienden op bezoek heeft gaat er een overkapping over het bruggetje in z’n tuin zodat je niet kunt zien dat ze er zijn. Andere buurman, Versace die in een grote tombe naast zijn huis begraven ligt. En zo kan ik nog wel wat bekende namen oplepelen maar laat ik het eenvoudig houden. We hebben aangemeerd om ergens te borrelen, pal aan het water en daarna dito ergens gedineerd! Nietttt te doennnn! Mijn b.k is weer opengevallen. Eenmaal terug in het huis, waren de dames vooral toe aan thee voor het slapen gaan maar konden toch ook uiteindelijk de ijskoude Limoncello niet weerstaan. Zie je het voor je: Limoncello’tje voor je neus op het terras, goed gezelschap en uitzicht over het meer met allemaal lichtjes aan de overkant! Feeëriek! De vantevoren gemaakte beslissing om met z’n allen te blijven slapen was geheel niet onverstandig! De volgende ochtend na een heerlijk ontbijt hebben we deze HEAVEN ON EARTH moeten verlaten omdat de plicht van het team riep! Ik kan wel zeggen dat dit volgens mij het leven van een filmster was.  Poeh hee! Daar kan ik wel aan wennen!  Weet niet of ik niet depressief raak als ik weer in mijn stulpje ben en mijn lieve buurman enthousiast naar me zwaait; ben bang dat ik teleurgesteld ga zijn dat het George niet is.

Morgen de laatste speeldag! Zondag weer terug naar huis. Jammer genoeg! Maar het was heerlijk!

Het was weer een hele lieve week, iedereen is ongelofelijk lief voor de patiënt. Zo zoet! Mijn oorpijn is dan helemaal weg en dan is het er weer. Maar wel minder dan vorige week. As maandag weer naar mijn arts om te horen hoe het met mijn bloedwaarden gesteld is en of ik groen licht krijg voor de laatste 3 kuren. De neuropathie aan mijn linkervoet is niet verergerd gelukkig.

Ik lees het niet meer over, moet me in een jurk gaan hijssen. Houdoe! Tot volgende week vrijdag! Liefs xxx

 

 

Advertenties