Wat moet die man wel niet van me denken….ochèrrum het schaap?

Krijg ik toch bericht dat Obama afgelopen week op bezoek was bij Clooney aan het Comomeer. Helaas, gemist! Al was ik er wel geweest had ik ‘m ook niet gezien. Maar ja t’idee.

Ik kan niet stoppen met te zeggen dat de weken zo ongelofelijk snel gaan, zelfs als ik thuis op de bank lig, wat ik afgelopen week gedaan heb, vliegt de tijd. Vorige week was een feestweek, maar heb het daar in Zwitserland heel rustig aan gedaan; al zou ik willen lukt het me niet meer om de dagen in de 7de versnelling te beleven. Nee, dat wil ff niet meer maar hoop dat er wel weer wat energie terugkomt, want dat frustreert me enorm.  Ondertussen merk ik ook dat ik echt een chemobrein heb; oke, ik ben bijna 60, dus het begin van de  vergeetachtigheid is al een hele tijd geleden ingezet, maar het is in een korte periode verergert; Dingen die tegen me gezegd zijn herinner ik me totaal niet meer, en niet te spreken over de auto ergens parkeren en niet meer weten waar. Een tijdje terug sprak ik iemand die al een hele tijd geleden klaar was met chemo maar nog steeds het chemobrein heeft en dat dat ook niet meer beter wordt. Ze kan niet lezen, tv kijken en dingen onthouden. Ooh jee, dat belooft wat. Mijn omgeving mag zich de borst gaan nat maken! Ik bied nu alvast mijn excuses aan.

Afgelopen maandag had ik een afspraak bij mijn oncoloog, voor de uitslag van mijn bloedwaarden. Ik moet dan een uur van te voren Cito prikken; dan heb je voorrang op anderen. Eenmaal in de spreekkamer, vroeg mijn arts hoe het ging, ik zei ‘ u eerst! Hoe zien mijn waarden er uit?’ Hij zei: ‘ nou, dat weet ik niet, want we hebben een supersonisch nieuw apparaat in het lab een soort ‘straat’ maar blijkbaar werkt het nog niet naar behoren want er zijn nog veel uitslagen niet binnen. Dus wilde hij eerst van mij weten hoe het ging. Mijn verhaal is altijd wollig, ben sowieso nooit kort van stof maar als ik nerveus ben wordt het ook nog onsamenhangend. Ik denk weleens…. wat moet die man wel niet van me denken: ochèrrum het schaap? Gaandeweg ons gesprek druppelden de uitslagen binnen. Het zag er netjes genoeg uit om door te gaan met kuur nr. 16.  Ik vertelde dat m’n voet de laatste 2 dagen erger was geworden, terwijl ik jullie vorige week nog schreef dat het stabiel was. Hij zei dat we er dan maar helemaal mee moesten stoppen na dit blok van 3. Ik schrok, ik dacht huh? Stoppen we nu met alles? Was dit het? Dus ik vraag wat paniekerig: helemaal klaar? Ik weet dat er nog één chemo medicijn voor me is na deze chemokuur. Maar ik luisterde weer eens niet goed en dacht dat ook dat niet meer mogelijk was. ‘ Nee, zei hij we zouden er nog 2×3 kuren achteraan kunnen doen, maar het lijkt me verstandig dat niet te doen.’ Ooh ik schrok al. Ik kalmeerde in een nanoseconde, en zei dat het ook eigenlijk iets te plomp verloren zou zijn hoe hij me vertelde dat ik uitbehandeld was. Hij zei: ‘ nee, zo breng ik dat niet.’  Ik dacht het heel ff, pffff. Ook vertelde ik dat ik vlak voor mijn reis naar Zwitserland bij de huisarts was geweest omdat ik oorpijn had, dat hij me druppels had gegeven tegen schilfertjes in het oor die mogelijk voor irritatie zorgden, maar dat ik er nog steeds last van had. Mijn arts zei dat het hoogst onwaarschijnlijk iets met de kanker te maken had, en dat hij dacht dat het een ontsteking van de buitenste gehoorgang was. Hij wilde wel dat ik naar de KNO arts ging voor een check. Hij had me iets gerustgesteld, want ik dacht aan een uitzaaiing in m’n hoofd. Toen de huisarts in m’n oor keek hoopte ik zo op een ontsteking, want als het dat niet was dan was het slecht nieuws, voor mijn gevoel. Tuulk, gewoon direct aan het ergste denken. Maar toen hij met het schilfertjes verhaal kwam, was ik daar ook al blij mee. Toen alles besproken was, en ik weer groen licht kreeg voor de kuur heb ik hem nog wel ff verteld van mijn reisje. Ik zei: ‘ ik moet kort zijn want u loopt uit’, ( hij is altijd behoorlijk stipt) ‘ geeft niet’ zei hij, ‘ ik vind het altijd leuk om te horen.’  Foto’s laten zien en mijn verhaal toch ff snel verteld. Ik zei dat iedereen zo lief voor me was tijdens die week, dat ik een soort Foster Parent kind was van mijn vrienden en dat ik hoopte dat ik van hem ook nog lang een Foster Parent kind mocht zijn, qua medicijnen. Hij moest lachen en zei: ‘ ik doe m’n best!’ Weet ik, maar we weten allebei ook heel goed hoe de vork in de steek zit, om het heel netjes te zeggen. We gingen weer lachend uit elkaar.

Ik mocht door naar  de gezelligste afdeling van het ziekenhuis, voor de kuur. Ik was met een hele delegatie: 4 man! Die me steunden terwijl ik weer aan het infuus moest. Zij zaten allemaal al rondom de chemostoel, terwijl ik op de gang stond te bellen. Word ik ineens geroepen, dat er een verpleger is die bloeddruk, temperatuur wil meten en me aanprikken moet, alle apparatuur stond in gereedheid, de patiënt ontbrak slechts. Heb maar gauw het gesprek beëindigd en ben op de stoel gesprongen! De tijd gaat snel met leuk gezelschap!

Vanmorgen bij de KNO arts geweest; ik had gisteren al naar die poli gebeld om te vragen of er al n afspraak stond. Neen was het antwoord, ze hadden nog geen aanvraag van mijn arts binnen. Ik moest mijn eigen poli bellen om te vragen of mijn arts dat alsnog kon doen. Ben daar al 9 jaar kind aan huis, ken dus ook iedereen die ik aan de lijn krijg. Ze zou mn arts een mail sturen. Hij is altijd heel punctueel met dit soort dingen, maar ik denk dat hij het vergeten is door mijn geklets. Dit zei ik tegen het meisje aan de telefoon. Ze zou het in de mail zetten. Vanochtend, iets na achten weer gebeld naar de KNO poli; ze hadden de aanvraag binnen. Nu ging ze met de arts bespreken op welk termijn ze een afspraak met mij moest inplannen, want er was een wachtlijst. Oke ik hoor het vandaag wel. Belt ze toch snel terug en vraagt of ik om 11 uur kan? Zeker! Dat is nog eens service!

Ik had een naam van een arts doorgekregen, maar toen ik opgehaald werd hoorde ik een hele andere naam. Het zal wel dacht ik. Hij vuurde allerlei vragen op me af, van: hoe lang heeft u die klachten al? En wat voor pijn is het? Soms weet ik het allemaal niet meer. Maar heb zo goed en zo kwaad als ik kon geantwoord. Het bleek een assistent te zijn, dus ik moest nog door naar de eindbaas. Deze jongeman had in ieder geval een ontsteking ontdekt, nu maar hopen dat het bevestigd wordt. En dat was gelukkig ook zo; deze eindbaas ging heel rap…. maakte mijn oor schoon wat niet heel prettig was. En zei tegen de assistent: er zit een cyste, ik schrok weer eens voor de verandering. Ik zag alweer voor me dat de cyste kwaadaardig was. Toen zei die: ‘ vergeet wat ik gezegd heb, want er zit geen cyste.’ Oke gelukkig! Maar toen gebruikte die een moeilijk woord, ik dacht wat klinkt dat supereng. Dus ik vroeg wat dat was en hij zei dat het een bot uitstulping was die er waarschijnlijk altijd al gezeten heeft dus te verwaarlozen. Pfff weer een opluchting. Toen hij klaar was, zei hij tegen z’n assistent: ‘ we volgen gewoon het plan wat we hebben uitgezet.’ Ik dacht wat hebben jullie samen bekokstoofd waar wij niet bij waren? Het bleek gewoon een antibioticakuur in de vorm van druppels te zijn. Over een week is het zeker over verzekerde me de eindbaas.

ik heb weer ff rust. Maandag de één na laatste kuur hoogstwaarschijnlijk, tenzij mijn voetprobleem ineens als sneeuw voor de zon verdwijnt!

Het was weer een lieve week, met hier en daar een hobbel dat achteraf geen hobbel was. Tot volgende week vrijdag! Veel liefs xxx