‘Hee ouwe blogger!’

In welk land woon ik? Het lijkt wel een Zuid- Europees land; vroeg wakker worden en de zon schijnt al volop, zijn we niet mee opgegroeid maar we wennen er snel aan. Als het een tijdje aanhoudend warm is geweest, en op een dag is er   ineens een omslag, zie ik altijd nog heel wat mensen lopen in zeer weinig kledij, die het even niet mee hebben gekregen. Op de lagere school van mijn kids viel me dat ook altijd op; van die kinderen met korte benen zoals mijn kids een korte broek noemde, en sandalen. Ik kreeg het al koud als ik er naar keek!

Ik las, dat er een ijssalon zijn tent moest sluiten, voor een paar dagen, ivm het te warme weer; Als ik zoiets lees, hebben m’n hersenen het er heel even moeilijk mee om die tekst te begrijpen. Maar ben er uit gekomen. De airco’s en ventilatoren waren niet aan te slepen, en als je dacht slim te zijn om zoiets vanuit je luie stoel te bestellen, dan had je duidelijk de verkeerde keuze gemaakt omdat velen er langer dan gebruikelijk op moesten wachten omdat Post NL het niet voor elkaar kreeg om de volgende dag te bezorgen omdat ze het ineens veel te druk kregen, èn omdat de pakketten groter dan normaal waren zodat er minder in de bus paste èn de werknemers van de sorteercentra vaker pauzeerden ivm deze hitte.Heb deze info ook maar van het nieuws, kan er niet echt over meepraten want ik ben hier thuis al jaren voorbereid op hittegolven!

30 jaar geleden, het was hoog zomer, ik was zwanger en had de bedoeling thuis te gaan bevallen. Het bed moest op klossen en vlgns mij moesten er ook al papieren matjes op mijn matras gelegd worden voor het geval het vruchtwater zou breken. Daar waren we totaal nog niet mee bezig, dat kwam wel een keer! Maar Alexander kwam op een dag thuis met een enorm pakket onder z’n arm: ik had geen idee wat daar in zou kunnen zitten. Hij was helemaal enthousiast en vertelde erbij dat hij het belangrijk vond dat ik niet in de snikhitte hoefde te bevallen. Het was een ventilator voor aan het plafond, superlieff maar ik zag het prijsje op de doos staan: 300 gulden, dit was 1989 hè. Ik vond het natuurlijk belachelijk maar hij vond niets teveel voor z’n lieverdje. Uiteindelijk is, in dat huis, dat ding nooit boven het bed komen hangen want het werd een keizersnede. 3 jaar later zou nr. 2 thuis geboren worden en dat ding was natuurlijk nog steeds niet opgehangen: ook dit was een zomerbaby en kwam ook met een keizersnede ter wereld. Niks thuis bevallen. Vrij snel na de geboorte zijn we verhuisd, warm was het, dus het leek ons een goed idee om om om…….dat ding eindelijk eens op te LATEN hangen, maar nu gewoon in de zitkamer; Alexander had geen 2 rechterhanden en ik ook zeker niet dus daar hadden we iemand voor nodig. Die kwam, hing dat ding op en installeerde het standenkastje aan de muur. Klaar! Even testen zei hij. Er zitten 5 standen op, hij begon rustig bij 1……… dat ding begon me toch als een dolle te draaien, zo hard! Ik zie hem naar het kastje kijken of hij wel op stand 1 stond. Een beetje wit om de neus schakelde hij door naar 2, spanning op z’n gezicht maar al vrij snel een blik van opluchting! Het apparaat ging gelukkig langzamer. Pffffioe! Hij kwam er achter dat hij het kastje verkeerd om op de muur had gemonteerd. Hij wilde het herstellen maar we vonden dat helemaal niet nodig. Het is een leuke herinnering! Inmiddels woon ik  hier al 27 jaar en zolang hangt dat ding er ook. Zodra het heel warm wordt gaat hij aan en heb ik nergens last van. Ben toch wel heel blij dat Alexander destijds geen troep heeft gekocht, heb er al heel wat jaartjes als  het nodig is plezier van! Ik vroeg me laatst wel af of ik er niet door iemand naar moet laten kijken. Misschien vliegt ie een keertje spontaan van het plafond af, na al die jaren,  ja dan moet ik ff net niet in de buurt zijn. Ik ben de hele week binnen gebleven en dat is me goed bevallen. Nu ik het woord bevallen typ en net je het verhaal heb verteld van de ventilator, moet ik even glimlachen.

Terwijl ik mijn blog aan het schrijven ben heb ik Uitzending Gemist aangezet: DWDD Summerschool: Femke van der Laan, de vrouw van de liefste burgemeester van Amsterdam: Eberhard. Zij geeft een lezing over Verdriet. Ik wil het wel en niet horen maar luister toch; ik herken heel veel van wat ze vertelt over het leven na de dood van je geliefde. Ook zij zegt in de eerste instantie verdrietig te zijn geweest maar moest ook weer door. Dat is onze cultuur. Toch is ze op een gegeven moment stil gaan staan en er achter gekomen dat als je werkelijk verdriet toont dat dat waardevol is, want het verbindt. Mensen willen graag iets voor je doen, ze willen een luisterend oor bieden om je wellicht te kunnen troosten en zo stel jij ze ook in staat open te zijn over hùn verdriet. We hebben allemaal een verhaal. Het mes snijdt zo aan 2 kanten…want er is verbinding en dat is wat echt telt in een mensenleven! Als je alles hebt wat je hartje begeert maar er is nul verbinding, dan heb je eigenlijk nog niks: hou oe pruttel dan maar! (rotzooi! In dit geval: al je dure spullen) Terwijl zij pleit voor verdrietig zijn wanneer je verdrietig wil zijn, denk ik: moeilijk moeilijk. Ik uit het niet, huil niet makkelijk, wel als ik bijvoorbeeld naar het programma Spoorloos of Bambi zit te kijken. Het is ook niet zo dat ik vrolijk ben en achter de voordeur heel hard huil, nee ik heb geleerd door te gaan: vallen, kroontje rechtzetten en doorrrr! Dat was het credo van onze generatie ouders. Heeft me best ver gebracht, ik weet niet beter. Maar gewoon een keer de ‘onbewust opgepompte’ schouders een keer laten zakken zou niet verkeerd zijn, maar dat is iets wat ik niet kan. Probeer het wel, maar ik vind het verre van makkelijk. Het was niks nieuws wat Femke zei maar heel goed dat ze ons weer even wakker schudde door te eindigen met de woorden: ‘Heb in godsnaam verdriet!’ Matthijs van Nieuwkerk kwam naast haar staan en begon te praten. Ik vond alles teveel wat hij zei. De stilte was juist zo mooi. Maar ja, hij moest wel.

Vanmorgen liep ik de supermarkt binnen, en daar roept iemand tegen mij: ‘Hee ouwe blogger!’ Ik moest lachen, voel me dan best een beetje vereerd. Ik krijg uit de meest verrassende hoeken complimenten over mijn blog, en hoor steeds meer dat men er naar uit kijkt. Hoe leuk! Het was iemand uit mijn dorp, die ik niet heel heel goed ken maar weet wel dat het een verdomd aardige kerel is van begin 50. Hij kwam naar me toe en vroeg oprecht hoe het met me ging? Hoe toff! Ik zei dat ik het enorm lieff van hem vond dat hij er naar vroeg. ‘Smiddags , nadat ik naar Femke had gekeken, kon ik ons gesprekje scharen onder Verbinding, wat mij glimlachend de winkel deed verlaten! Simpel maar o zo waardevol!

Einde van de middag, was ik voor de verandering weer eens in het ziekenhuis; Vorige week vrijdag ben ik bij de KNO arts geweest omdat ik oorpijn had. Hij gaf me antibiotica druppels omdat het een ontsteking was. Aan het eind van deze week moest het over zijn; en dat was het niet. Ik hou heel erg van m’n kop in het zand steken maar zowel een vriendin als de man van mijn neef zeiden: ‘ hup bellen!’ Ik wilde echt niet, even het weekend afwachten dacht ik, maar heb toch maar geluisterd. Vanmiddag kon ik terecht. Ietwat gespannen klom ik op de stoel maar ik kon er ook weer betrekkelijk snel af. Het zag er allemaal netjes uit daarbinnen, de druppels hadden zeker hun werk gedaan maar de balans moest daar weer in terugkomen. Hij had er vorige week ook flink in zitten peuren om de boel schoon te maken rondom de ontsteking. Ik moet dus geduld hebben. Ik was allang blij. Heb de laatste 2 weken af en toe een gedachte gehad dat dit een kantelpunt was: de neuropathievoet en het oor. Ga ik nu verder achteruit omdat het immuunsysteem zo’n opdonder heeft gehad van de chemo? Je hoort zoveel slechte verhalen, maar gelukkig kan ik met een gerust hart het weekend in. De uitslag van vanmiddag geeft me ook wel weer een boost om: juist!…….De schouders er onder te zetten en positief te denken! ( toch weer die schouders). Maandag weer lekker een kuurtje denk ik dan maar!

Het was een rustige week, vooral binnen gebleven! Rustig aan gedaan, dan breekt het lijntje niet zei men vroeger altijd. Fijn weekend en tot volgende week vrijdag! Liefss, xx

 

 

Advertenties