‘Tesla-snel!’

Waar ga ik het deze week over hebben? Ik heb op gebied van mijn gezondheid even niks te melden. Nou, is niet helemaal waar; Afgelopen maandag chemo nr 18 gehad, dit zou maar zo de laatste kunnen zijn geweest. Ik krijg namelijk de 15de as uitslag van de scan en dan wordt er samen met de arts besloten wel of niet er achteraan plakken van nog 1 of 2 kuren. Ik vind het, denk ik, mooi geweest. We kunnen er wel gif in blijven stoppen maar er zijn grenzen voor je immuunsysteem; mooi dat de chemo, tot nu toe, z’n werk heeft gedaan maar mijn ‘systeem’ lijkt, hoop ik niet op een ‘platgebrand’ dorp want dan is herstellen van al die de kuren een gepasseerd station; Je maakt geen kans om op te knappen ook al stop je daar kilo’s vitamines, supplementen en gezonde voeding in …..de arts vertelt je blij: ‘chemokuur was een succes!’ Patiënt is op den duur wel overleden door het falen van één of meerdere organen! Het is misschien iets overtrokken wat ik zeg maar het is belangrijk tot hoe ver je gaat. Ik ben niet zo aan de latten dat ik van ver moet komen wat herstel betreft, althans zo voelt het. Ik ga er vanuit dat we stoppen omdat de neuropathie aan mijn voet niet minder wordt. En de vraag is of deze beschadiging, aan de uiteinden van de zenuwen, zich nog herstelt.

Heb deze week zeker niet in de lampen gehangen dus niet veel meegemaakt, hoewel ik afgelopen zondag in een Tesla heb gezeten: ik was op bezoek bij iemand die deze auto net op de oprit had staan. Ik stond er bij te gapen, hij vertelde wat ie allemaal kon en zei toen plotseling: ‘kom we gaan een stukje rijden!’ Ik wist niet wat ik meemaakte: geruisloos optrekken in een paar seconden naar over de 200km p/u, en ook zo ineens weer stilstaan zonder al teveel geweld. Het was echt een beleving; het was zeer surreëel. Gewoon in de file je mails kunnen beantwoorden want de auto let goed op! Dat is wel wat voor mij.
Ik hou er zo van hè, verrassingen!…. Ik ging die ochtend heerlijke gazpacho ophalen bij een vriendin hier uit het dorp, die elke zaterdag heerlijke biologische soep voor me maakt en het me vaak brengt, maar soms haal ik het gezonde heerlijks op, en voordat ik het wist zat ik ineens in een Tesla!!

Verder heb ik uiteraard naar het damesvoetbal gekeken; in herenvoetbal ben ik al sinds dat Cruijff en van Hanegem zo’n beetje niet meer meedoen totaal niet geïnteresseerd, maar dit vind ik leuk! Bij de mannen word ik altijd zo boos als ik zie hoe er bij een duel geduwd, geschopt en getrokken wordt. Bij de dames gebeurt het ook wel maar minder; ik zou giftig worden als ze aan m’n shirt gingen hangen, of als de gespierde benen ‘ervoor’ werden gegooid!

Het doet me denken aan een weekend ergens halverwege de jaren 90; het jaarlijkse Loofeest was er weer: Loo is een kleine gemeenschap in het buitengebied van Bathmen; er was, kleinschalig, van allerlei dingen voor jong en oud waaronder botsautootjes voor kleine kinderen. Alexander, de kinderen en ik waren er heel vroeg en er zat nog niemand in die karretjes. Ik vind het vreselijk als men moedwillig tegen mij aanbotst, maar omdat de ‘rijbaan’ volkomen vrij was, sprong ik er snel met mijn 2 hummeltjes in en toerden wij, in alle richtingen, heel relaxed en trots rond. Hè hè dit was genieten! Totdat er een moeder met een manneke aankwam die al wat groter was; moeder betaalde en hij klom er alleen in en weg was de rust…… hij volgde ons, botste tegen ons op waar hij maar kon! Hij vond dat zo leuk, en ik dacht alleen maar: rot op! En moeder haal je kind hier weg! Inwendig werd ik hartstikke boos, maar ik had geen poot om op te staan want tjaaa het zijn per slot van rekening botsautootjes! We zijn er maar uit gegaan, zodat hij niks meer te botsen had. Mocht je nog niet weten dat ik snel licht ontvlambaar ben, dan weet je het nu!

Gisteravond Claudia de Breij bij Pauw gezien; het ging oa over haar lied: Zie Die Leeuwinnen! Vind het zo ongelofelijk leuk dat haar lied favoriet is bij die meisjes; na iedere wedstrijd komt er een filmpje op social media dat ze dat uit volle borst zingen met de nodige blije bewegingen. Jan Smit heeft ook een oranje lied, weer zo eentje waar het woordenboek ter hand is genomen: Nederland,hand in hand, aan de kant, mij, zij aan zij enz. Nee dit keer gaat de eer naar bescheiden Claudia! Ik ga er keihard voor zitten zondagmiddag! Het schijnt moeilijk te zijn om vd Amerikanen te winnen, maar een team , die veel voor elkaar over heeft, kan als underdog nog wel eens heel veel bereiken. We gaan het zien!

Ik moest weer even denken aan vroegah toen ik zat te kijken naar de halve finale. Ik ben nog nèt niet letterlijk op het hockeyveld geboren; maar 7 dagen van de week was onze hele familie daar te vinden. Ik scheel 7 en 5 jaar met mijn broer en zus, moest dus heel lang wachten tot ook ik eindelijk ‘OP’ hockey mocht. Ik kwam in het jongste team, met oa Sophie von Weiler; we waren vriendinnen en al gauw bleek dat we ook nog eens een gevreesd duo werden: Sophie,‘Tesla-snel’en super behendig met de bal, ik een heeel stuk minder snel maar zeker zo handig. Ze noemden mij, toen ik wat groter was, van Hanegem. Sophie speelde in de voorhoede en ik op het middenveld of achterhoede. Wat hebben we samen voor astronomische winstuitslagen gezorgd in het prilste begin, vooral omdat je met meisjes speelden die nog nooit eerder een stick hadden vastgehouden. We hadden een enorme voorsprong. We zijn jaren samen opgetrokken in alle teams op weg naar Dames 1! We speelden al heel jong hoofdklasse. Sophie was zo goed, dat ze jaren in het Nederlands elftal geschitterd heeft, en ik besloot op een gegeven moment te kiezen voor Golf, waar ik ook in een Nederlands team belandde. Als ik dan nu naar de voetballende dames kijk, komt het allemaal weer even boven, dat je blindelings op elkaar vertrouwen kunt. Dat waren goeie tijden! Zondag maar kijken of ze dinsdag gehuldigd worden in ons land!

Het was een rustige lieve week! Ik hoop het nog lang zo te houden!
Fijn weekend en tot volgende week vrijdag! Liefs, xxx