‘Bent u niet benauwd met al dat vocht?’

Terwijl ik naar buiten kijk, en mijmer over wat ik je vertellen ga, komt het met bakken uit de hemel; it’s raining cat’s and dogs zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Waar komt die uitdrukking eigenlijk vandaan? Als ik het namelijk visualiseer, ziet dat er heel raar uit!

Ik had geen chemo afgelopen maandag.
Altijd fijn! Ff bijkomen, hoewel dat steeds moeilijker wordt na zoveel kuren. Wat heb ik afgelopen week gedaan?
Nou, dat zal ik je zeggen.
De zaterdag voor de vrije week ben ik naar Aalden (voor mijn gevoel reed ik daar al de aardbol af, terwijl ik het Hoge Noorden nog niet eens aangetikt had) getogen naar golfclub de Gelpenberg; daar was een internationaal senioren toernooi, waar weer bekenden van mij meededen.Ik twijfelde bij het wakker worden of ik te veel van mijn lichaam zou vragen als ik 18 holes met mijn vriendin mee zou lopen die er de dag voor de finale goed voor stond. Ik wilde haar eigenlijk wel zien winnen! Óf dat het juist heel goed was om wat kilometers te maken, want zoveel als ik gewandeld heb voor ik aan deze kuur begon, zo niks staat er, de afgelopen 7 maanden, op de ‘benenteller.’ Dus toch maar gegaan, ik was heel vroeg wakker had meteen mijn bed uit kunnen springen, onder de pomp, aankleden, ontbijten en gaan. Maar dat is niet de juiste tactiek; ik zou al uitgeput zijn voordat ik in de auto zou stappen. Dus alles op m’n gemakje.Het maakte niet uit hoe laat ik kwam want je kunt overal aanhaken. Uiteindelijk heb ik de laatste 14 holes meegelopen en dat was meer dan voldoende want de laatste paar holes werden m’n benen moe zodat ik uit moest kijken dat ik er niet over zou struikelen.
Ik had aan het einde van de rit een kleine 6 km gelopen. In het begin leek het er niet op dat ik dat zou halen, want eenmaal gearriveerd, deed ik mijn golfschoenen aan in de auto. Als je me volgt weet je dat mijn linkervoet last van neuropathie heeft, dus dat vergt meer inspanning om die voet met goed mikken erin geschoven te krijgen. Maar zoals altijd, lukte dat. Ik stond op en voelde dat de moeilijke voet pijnlijk was met lopen: een paar weken ervoor had ik ze aangehad en was er geen vuiltje aan de lucht…. zou ik de boel weer zo bagatelliseren? Dat ik denk dat het niet erger wordt, maar dat wel degelijk het geval is? Gvd!
Dat is best kl.tuh. Ik liep over de parkeerplaats naar het clubhuis en merkte dat het echt oncomfortabel was, maar hup gewoon doorzetten!
Naar hole 4 gelopen, want daar moest ik zijn. Mijn vriendin was met haar partij op de green, ik ging ergens op een heuveltje zitten en dacht: laat ik kijken of mijn voet er wel goed in zit, omdat ik het niet voel. Ik deed mijn schoen uit…keek naar m’n voet, zag niks geks, totdat iets wits in de schoen mijn aandacht trok, zat er toch in de neus, een paar enkelsokjes in elkaar gerold. Ooh daarrommm! Ik was vergeten dat ik dat al, heel slim, daar in had gestopt maar ik had ook een zelfde paar in m’n tas gedaan! Lang leve het chemobrein zullen we maar zeggen. Eenmaal m’n schoen weer dicht geveterd en opgestaan voelde dat toch aanzienlijk beter en weet ik niet of ik die 6 km had kunnen meelopen als ik niet zo goochem was geweest de boel te checken.
Wat ik al dacht, mijn vriendin heeft de titel van het International Dutch Senior Open in the pocket! Jooo!

Zondag met vrienden de vrouwen finale Nederland-Amerika gekeken. Het happen en tappen was leuker en gezelliger dan de wedstrijd. Maar de meisjes hebben het hartstikke goed gedaan!

Dinsdag was ik in de Rai, om mijn familie die in de mode zit op te zoeken; mijn neef en zijn man hadden een stand op de Modefabriek om zomercollectie 2020 te showen. Ik dacht weer hetzelfde als bij het golftoernooi: zal ik? Of moet ik mijn rust nemen? Heb natuurlijk voor het eerste gekozen. Gewoon weer op m’n gemakje naar het station enz. Dus zo gedacht zo gedaan! Mijn Golden Boys hadden een bandje voor me om binnen te komen dus dat was heel fijn! Het was mooi om te zien dat mijn neef weer gegroeid was; de collectie was mooi en hier en daar heel verrassend! Ze doen het saampies heel goed! Manlief is een hele belangrijke aanvulling op de creativiteit van meneer de modeontwerper!
We zijn de beurs over gelopen en het één en ander bekeken. Op een gegeven moment komen we een stel tegen waar mijn neef even mee praat. Ik word voorgesteld aan Mascha en haar vriend. Een uur later staat Janice op de bühne om een lezing te geven, waarvan het laatste kwartiertje met die Mascha.
Blijkt zij de beroemdste, met ik weet niet hoeveel volgers, beautyblogger van Nederland te zijn! Van beautygloss. Het zei mij helemaal niets, maar ik ben duidelijk de doelgroep niet. Totaal geen spatjes had ze, dat was tof!
Eenmaal weer terug op de stand, zie ik dat ik gebeld ben door het ziekenhuis; ik herkende zo het nr niet, maar wist wel dat het van het Deventer ziekenhuis was. Ineens flitste door mijn hoofd dat ik misschien gebeld was door radiologie met de vraag waar ik bleef? Ik zal het toch niet verkeerd hebben genoteerd? Woensdag 9u scan had ik in mijn agenda staan. Ik was een klein beetje in paniek want zo makkelijk krijg je een nieuwe afspraak niet gemaakt, in deze week, as maandag ben ik namelijk bij de oncoloog. Snel teruggebeld, bleek dat Het apparaat kapot was of ik vrijdag kon, ik zei dat het prima was als de uitslag er maandag maar was. Dat werd beaamd! Het lag gelukkig niet aan mijn gatenkaas brein!
‘Savonds in de Pijp gegeten bij Happyhappyjoyjoy: een Aziatisch Streetfood restaurant van Chefkok Julius Jaspers die op het moment dagelijks op tv is met het programma Klinkt Smakelijk! Afgelopen week deed er zelfs een Battumse mee! En daarna op m’n gemakje naar huis. Weer een heerlijke dag gehad!

Vanmorgen zat ik in de wachtkamer van Radiologie, komt er iemand zeggen dat 1 van de 2 CT apparaten kapot is dus dat het uitloopt. Nou gezellig!
Eenmaal aan de beurt, wordt er een infuus aangebracht voor de contrastvloeistof en dan wordt er ineens medegedeeld dat er iemand tussendoor komt van de Spoedeisende hulp! Dat snap ik dat die voor gaat. Er wordt een gordijn om me heen getrokken, ik word alleen gelaten en moet wachten. Ik dacht zal ik stiekem mijn telefoon gaan halen uit m’n kleedhokje wat vlgns mij de eerste deur was. Toch maar niet gedaan. Omdat het zo druk was, toen alles op de gevoelige plaat stond, moest ik er met infuus en al van af omdat het druk was, daarmee won men tijd. Ik kwam weer achter dat gordijntje terecht om het infuus te verwijderen. Een heel jong meisje hielp me. Ze moest langer dan normaal op het bloedvat drukken dan ze had gedacht want het stopte niet met bloeden; ze wilde waarschijnlijk heel vriendelijk zijn door te beginnen met praten, ik zat daar heel rustig, niet buiten adem oid, vraagt ze zo ‘uit het blauwe’: ‘bent u niet benauwd met al dat vocht?’ Ik kijk haar aan, schrik, en wil haar eigenlijk vragen: hoezo? Waarom? Wat heb je gezien? Is het alarmerend? Maar niets van dat al gebeurde, blijkbaar wilde ik het diep in mijn hart toch niet weten dus reageerde ik heel kalm: ‘nee hoor!’ Wat ook echt het geval was. ‘En bedankt hè LIEF MEISJE! Ik denk dat ik, dit weekend, in de lampen ga hangen, op de bar ga staan dansen want je hebt me enorm gerustgesteld.
Waarschijnlijk heeft ze ook de vorige scan(s) gezien, zodat ze weet dat ik die enorme hoeveelheid vocht al heel lang heb. Iets anders kan ik niet bedenken.
Teruglopend naar mijn kleedhokje, deed ik de deur open waarvan ik dacht dat dat de mijne was; nou nee…. daar hing een hele ongezellige ruiten blouse, ik kon het geen overhemd noemen, verder keek ik niet en sloot direct de deur. Ik moest eentje verder….ik stop mijn hulpstukken altijd onder mijn kleding om mensen die dezelfde fout maken als ik, niet te laten schrikken.

Ik kom nog even terug op de uitdrukking het regent katten en honden:
Heel vroeger was er geen riolering, en als het dan hevig regende kwamen de straten blank te staan en dreven er lijkjes van verdronken honden en katten door de straat.
Ik heb ze in mijn beleving altijd van boven zien komen!

Het was een lieve week! Volgende week ga ik denk ik te horen krijgen dat we stoppen met de kuur en waarschijnlijk even niks doen. Als dat zo is, is dat heerlijk, even niks, maar wel nog spannender! Ik moet in het NU proberen te blijven, dan heeft het lijf de minste stress. We gaan er weer voor! Oefening baart kunst!
Goed weekend! Tot volgende week vrijdag!
Liefs xxx

.