Oeps…. m’n onderbroek!

Gelukkig ben ik weer opgeknapt, maar ik ben nog niet op m’n best;Het is misschien een combinatie van de hoeveelheid chemo’s, het hebben gehad van koorts waarvan we niet weten wat het is geweest en het weer. Kweenie. De tijd zal het leren.
As maandag moet ik weer naar mijn eigen arts, hij is dan weer terug van vakantie. We gaan bespreken wat het vervolg wordt. Mijn neuropathische voet is nog niet verbeterd, maar de schimmelinfectie aan de andere voet is verdwenen, en de oorontsteking is ook weg.

Maarrr, ik kreeg er toch een probleem bij, weliswaar van een hele andere orde maar ik moest weer even achter mijn oren krabben;
Het begon denk ik een maand of 2 geleden….het was een zonnige zondagmorgen, ik lag nog in bed, slaapkamerraam wagen wijd open, plotseling kwam er een geluid mijn kant op wat ik niet direct thuis kon brengen; het enige wat ik kon bedenken was een drone die wellicht in de lucht hing. Maar niets was minder waar, ik zag ineens een hele grote wesp bij mij binnenvliegen die op de muur ging zitten. Ik staarde naar het immense ding, en voordat ik het wist vloog het weer naar buiten. Pffioe gelukkig! Waarschijnlijk was dit de hoornaar koningin die een nest kwam bouwen.
Want 2 weken geleden bleek ik een hoornaarsnest boven mijn slaapkamerraam te hebben. gegoogeld, het beste wat je kon doen was de gemeente bellen, die komen uiteraard niet gratis, de boel verdelgen. Meteen maar even in de familie app gegooid, en die waren het er over eens dat de kas van de gemeente niet gespekt hoefde te worden. Dus afplakken die handel, dan kon er niemand meer in en niemand meer uit. Helaas vonden de beestjes een ander ingangetje…..wat nu dan? Een hele stoere buurvrouw bood aan op de ladder te klimmen en het nieuwe gaatje dicht te maken. Maar we waren iets te vroeg op de avond, want terwijl zij het gat aan het dichten was, zwermden er toch een stuk of 8 boze beesten rond haar hoofd; ik maande haar naar beneden te komen maar zij vond dat nu ze eenmaal op de ladder stond, het klusje moest klaren. Ach wat was dat lief! Gelukkig is er ze zonder gestoken te worden weer naar beneden gekomen.
Volgende ochtend, dacht ik dat het zwikkie inmiddels het loodje had gelegd, maar niets was minder waar: ze verdwenen in een nieuw gaatje. Ik kon er gelukkig bij, vanuit mijn slaapkamerraam dus plakken maar weer. Het leek even goed te gaan, maar dat was Utopie: nu gingen ze ergens achter de regenpijp naar binnen. Aah nee hè, nou dèh wir zeggen we in Brabant.
Nu ga ik maar eens giftig poeder kopen bij de Welkoop hier in het dorp. Daar schijn je ze zeker te weten mee om zeep te helpen. ‘Koeienmorgen/-middag’ zeg ik altijd als ik daar naar binnenloop, dan vind ik mezelf zo geestig! Ik vind mezelf nooit grappig, maar dit vind ik wel zo’n vondst.
‘Heb je poeder tegen hoornaars?’ Nee dat werd al een aantal jaar niet meer verkocht, was niet milieu verantwoord. Het werd een spuitbus. ‘Dat is dan 10 Euro!’ Pffff ik vind dat soort dingen zo zonde van het geld, maar ja nu kon ik niet anders meer. ’s Avonds is een andere buurman heel cool op de ladder geklommen, maar niet met mijn aangekochte spul, nee nee weer een andere buurman zag dat die beestjes nog aanwezig waren en bood me een spuitbus en een flesje met poeder aan waar een hoop doodskoppen op stonden; ooit aangeschaft in het buitenland, daar zijn ze niet van dat benauwde.
Oké, en toen gebeurde het: spuiten, poederen en direct was er gedonder in het nest; Je hoorde ze behoorlijk zoemen en er vielen er al een paar recht naar beneden. We dachten allemaal: Zo, die zijn er geweest! Erg toch!
Ik ben er vanaf! Heb de spuitbus teruggebracht, tientje geïncasseerd! Hoppaaa!
Wat zijn buren toch belangrijk! Ik probeer altijd dingen eerst zelf op te lossen, om niemand tot last te zijn maar soms is #durftevragen onvermijdelijk.
Ik vind het ook wel weer gezellig, een paar buren bij elkaar op straat.

Door de hitte gebeurde er weinig deze week, heerlijk onder de grote ventilator gezeten. Behalve gisteren,donderdag, toen ben ik met een vriendin naar de sauna gegaan. De warmste dag van de week. Ik had nou maar gereserveerd. Ik was heel benieuwd hoe dat zou zijn: een sauna in een sauna. Ik had een boek meegenomen voor als het geen succes, lees: veel te warm, voor me zou zijn. Ben zo blij dat ik ooit ben meegenomen in de saunawereld! Ik neem je even wat jaartjes mee terug, ik moet toch iets te bloggen hebben!

In juli 2010 werd er bij mij borstkanker geconstateerd, na veel onderzoeken bleek dat ik onder het mes moest voor een amputatie. Ik herinner me het nog heel goed: 10 augustus was de dag!Ik had geen moeite met het feit dat ik een borst missen moest, als iets moet voor een goed doel dan zul je mij niet horen.
De chirurg, kwam de dag na de operatie kijken wat er geworden was van zijn kunstwerk en vragen hoe het met mij ging. Hij haalde met zorg het verband eraf en vroeg wat ik er bij voelde als ik naar de plek des onheils keek. ik zei: ‘niks’
Hij vertelde dat er een groep vrouwen is die huilen dagen achterelkaar en zijn er dan doorheen, er is een groep die kroppen het op, ogenschijnlijk kunnen ze het aan, maar de psychische problemen komen later pas. ‘Je zou bij die groep behoren, maar ik maak me over jou totaal geen zorgen!’
Dat had hij goed gezien, daar heb ik nooit moeite mee gehad. Jeetje, zonder die ene borst ben ik toch nog steeds dezelfde Tanja.
Maar met 1 ding had ik wel moeite: naar de sauna gaan; jaren geleden heeft een vriendin me geïntroduceerd in die wereld. Dat was heel knap van haar om me mee te krijgen want ik ben best preuts. Toen ik daar na een paar keer doorheen was, genoot ik van elk saunabezoek.
Maar nu ik er wat ‘uit balans’ bijliep wilde ik niet meer gaan, ik wilde anderen er niet mee lastigvallen terwijl ik het geen probleem vind als daar mensen rondlopen die een ledemaatje missen.
Ik was heel stellig dat ik niet meer zou gaan.
Tjaaa….. en dan ben je een week later jarig en dan krijg je van je kinderen een saunabon voor 2 personen met de tekst erbij: ‘je vindt het toch heerlijk!, Nou dan!’
Uiteindelijk ben ik ,voor het eerst weer, met mijn vaste saunaclubje,gegaan. Het was fantastisch, ik ben heel blij dat ik er gewoon weer naartoe ‘geschopt’ ben!
Als ik nu een cabine inloop, heb ik er geen last meer van: het is wat het is.

Maar terugkomend op donderdag: ik werd opgehaald, het is een sauna bij ons in de buurt; mensen zijn altijd bang bekenden tegen te komen, maar hoe dichter het bij huis is, hoe minder groot de kans is dat je je buren tegenkomt. Als je mensen om je heen hoort praten, qua accent,komen ze van heinde en ver, en mensen van hier rijden kilometers om niet herkend te worden.Dat is zo grappig.
Wij niet dus, wij blijven gewoon in de buurt.
Op naar nog veel heter dan buiten!

Ik blijf het altijd wel een dingetje vinden om in de kleedkamer zomaar alles uit te trekken terwijl je naast een wildvreemde staat, maar ja iedereen doet het dus ik sta daar heel cool met een blik alsof het me niks interesseert, maar ondertussen…..
En dat was deze keer ook weer, want wat gebeurde er? Tromgeroffel……met heel mijn toelie: plastic zak met extra handdoek, boek, badjas en slippers aan en een handdoek nonchy over mijn schouder gedrapeerd,ben ik bij de douches. Ik hang alles aan een haakje,en kies een douche uit maar onderweg voel ik dat er iets niet klopt. Oepss….m’n onderbroek! Die had ik nog aan. Wèh vor skut! Gauw teruglopen, dat ding zo onopvallend mogelijk uittrekken, opvouwen, in de plastic zak stoppen en weer opnieuw op komen! Als dit nou de eerste keer was, nee hoor het is me al minstens 3x gebeurd. Ezel, stoten en een steen? Zoiets ja.
Volgens mij heeft niemand het in de gaten gehad gelukkig!

Het was een warme maar lieve week weer!
Tot volgende week vrijdag!
liefs xxx

Advertenties