Tjaa…..en nu?

Deze week zijn er knopen doorgehakt! En ik moet zeggen dat de beslissing die daar uitkwam geen verrassing was, maar ik merk toch dat het me niet onberoerd laat;
2 Weken geleden was ik op controle bij een collega van mijn eigen arts; naar aanleiding van mijn bloedwaarden kreeg ik groen licht voor chemo, maar omdat ik op dat moment koorts had vond ze het niet verstandig. Ik moest het met mijn eigen arts bespreken: doorgaan met de extra chemo’s of stoppen. Zelfs als ik geen koorts had zou ik niet door zijn gegaan met de kuren; het lichaam had de laatste weken teveel tegengesputterd.
Ik dacht toen ik de spreekkamer uitliep: oké, 2 weken rust! Yess! Ennn, dank je wel Universum dat ik deze beslissing uiteindelijk toch ga nemen met mijn eigen arts. Ik vond het al zo vervelend dat mijn arts met vakantie was, maar het is gewoon goed gekomen!
Zoals ik best vaak de blog begin, met wat gaat de tijd toch snel….alweer een week voorbij was dat nu ook het geval, de 2 weken waren zo om.
Ik begon de week ervoor al zenuwachtig te worden, zoals elke keer voor een afspraak. Alleen zou er nu alleen maar chemo ja of chemo nee besloten worden, en ik wist al dat mijn arts niet voor een ja ging, en ik ook niet.
Maar de ochtend dat ik opgehaald werd door een vriendin, die zo lief samen met mijn kinderen bijna altijd meegaat, werd ik me toch zenuwachtig. Wat is dat toch vervelend, waarom maak ik het mezelf toch zo moeilijk? Ik wist wat hij zou gaan zeggen en dan toch buiten adem zijn van de spanning.

En ja hoor, het ging precies zoals ik dacht; hij vond het wijsheid om te stoppen, even niks doen, kijken wat er gebeurt; Hij zei dat als over 6 maanden het weer nodig was, ivm groei, deze zelfde chemo weer van stal gehaald kon worden. Maar niet als er binnen een korte periode wat zou gebeuren, dan is het te vroeg. Ik vond het heel positief dat hij met de mogelijkheid van de chemo kwam, dat gaf mij heel veel moed op dat moment.

Alleen toen ik thuiskwam ging ik nadenken: Tjaa….. en nu?
6 maanden zonder medicijnen? Hoe moet dat? 9 jaar mèt en daarmee was het al moeilijk om de boot recht te houden…….
Het voelt als zonder bandjes zwemmen.
Op dat moment kreeg ik paniek, 6 maanden is dan ineens heeel ver weg. Een paar dagen heb ik die ‘paniek’ gehad, maar gelukkig begin ik ietsje rustiger te worden. Ben voor de zoveelste keer begonnen met mediteren; en aan het googelen wat ik nog kan doen naast de dingen die ik al doe.
Ik ben al jaren namen van doktoren en adressen van helaas hele dure klinieken in het buitenland aan het verzamelen en nu het puntje bij paaltje komt denk ik: 3 weken naar Cancun om het lichaam te resetten dmv oa detoxen, kosten 45000 Dollari, is toch absurd. Alhoewel me het wel heerlijk lijkt.
Meteen denk ik terug aan het gesprek van die ochtend, had ik hem nou moeten zeggen dat mocht hij een therapie weten, in het buitenland, die de hoofdprijs kost dat hij me dat alsjeblieft wel vertelt en niet denkt: dat kan ze niet betalen, klopt dat kan ik niet kan betalen maar ik heb de hoop, dat via Stichting Kiek Tanja bij elkaar te krijgen.
Ik sprak laatst met iemand, en ik vertelde haar dat de radartjes in mijn hoofd hard aan het werk waren. Toen zei zij heel wijs:’volgens mij is het de bedoeling dat de dingen naar je toe komen, zoals er al zoveel moois naar je toe is gekomen op het goede moment, en dat kan alleen wanneer je de dingen laat zwieren! Mooi gesproken! Dat is het enige wat ik moet doen: loslaten! Niet ineens van angst krampachtig gaan leven. Ik weet het, maar af en toe bekruipt het me.

Wat ik wel weer ga doen, is aan de wietolie! Ik zit in een besloten Facebookgroep van een vrouw die ervaringsdeskundige is op gebied van kanker. Mensen vertellen wat voor medisch probleem ze hebben en zij stuurt je dan een privébericht welke supplementen enz je het beste kunt nemen.
Ik wilde ook even bij haar checken of ik goed zat met al mijn toelie dus heb ik mijn verhaal verteld; ik aarzelde eerst nog, maar het was een besloten groep dus hoppaa! Ik had het verhaal nog niet gepost of ik kreeg van leden van die groep allerlei bemoedigende woorden. Ik dacht dat ik het heel koeltjes had geschreven maar toch reageerden ze met ach wat een verhaal zeg. Het is het verhaal waar ik al 9 jaar mee ‘worstel’. heel lief al die reacties, maar het voelde een beetje vreemd, awkward zoals je tegenwoordig veel hoort zeggen.
Ondertussen had ik een bericht van de host en zij schreef dat ik geen wietolie moest slikken maar pasta moest gaan gebruiken, kun je ook zelf maken vervolgens in een capsule stoppen en het rectaal inbrengen, het nam sneller op in het bloed en je werd minder stoned. Dat moet ik hebben. Ik vroeg hoeveel gram ik nodig had om dit te maken; moet je voorstellen dat terwijl ik aan het chatten was met deze vrouw een vriendin van mij onderweg was naar Coffeeshop Birdy, in Haarlem om mijn bestelling van 20 gram op te halen; Haarlem is een betrouwbaar adres ( gekregen van de Stichting Mediwiet waar je met al je vragen terecht kunt en waar je een ééndaagse workshop kunt volgen om zelf olie te maken) en een goedkoop adres waar je ook nog eens meer mag meenemen dan de wettelijk vastgestelde 5 gram. Er is in die gemeente een gedoogbeleid, als je gepakt wordt moet je Birdy bellen en zij zorgen dat je handboeien er snel af gaan en dat je ’s avonds gewoon weer in je eigen bedje kunt slapen.
Ik vroeg in de chat op FB: hoeveel gram heb ik nodig om pasta te maken? Zij zei: 750 gram.
Ik zag dat staan en dacht dat kan niet waar zijn, dat kost een godsvermogen. Dus ik zeg dat kost toch vreselijk veel geld? Stuurt ze terug: ik betaal 1750 Euro maar dan kan ik er 240 dagen mee doen. Ik was perplex! Direct heb ik berichtje gestuurd naar de Stichting of zij dat ook adviseren, gelukkig kreeg ik heel snel antwoord dat zij juist denken dat het niet zo goed wordt opgenomen in het bloed. Maar dat je er minder stoned van wordt klopte.
Gelukkig!!!! Poeh heee dat was heel even schrikken. Ik blijf maar gewoon bij de olie. Mijn vriendin heeft m’n 20 grammetjes opgehaald en wel 40 dikke Euro’s afgetikt en daar doe ik 2-3 maanden mee. Dat is nog te overzien! Ziek zijn en proberen de pootjes onder de gierbak te houden zoals laatst iemand me zei, kost me een geld! Niet alleen dat, het is ook een dagtaak om alles te slikken wat goed voor me is.
Curcuma is oa ook wat ik 4x per dag moet innemen; het geeft nogal gemene knalgele vlekken als je knoeit. En ik ben nogal een knoeierd. Laatst kreeg ik mijn wekelijkse Reiki behandeling bij Gerrie Arnoldus en toen ik klaar was, rolde ik van de behandeltafel af, trok het witte laken waar ik op gelegen had strak, en zag een grote gele vlek. Ik schrok, nee hè heb ik dat gedaan? Ja natuurlijk heb jij dat gedaan, jij moest zo nodig nog gauw even voor vertrek wat ervan naar binnen kiepen en ik denk dat terwijl ik de hoeveelheid ml’s aan het afmeten was dat het tegen mijn blouse spetterde. Dus toen ik op mijn buik lag heb ik het doorgegeven aan het laken. pffff knoeipot.
Een dag later knoeide ik weer op een andere blouse, ter hoogte van mijn titelatuur, ik maakte het direct schoon door het flink nat te maken en droog te wrijven. Ik dacht het opgelost te hebben, maar ’s avonds bij het naar bed gaan zag ik dat mijn witte hemdje één hele grote gele vlek had. Zag er niet uit. Het was m’n lievelingssss, ik dacht weer: Tjaa ….wat nu? Deze tja is heel makkelijk op te lossen, nu de andere tja…wat nu? Nog. Kom Universum, je kan het!

Inmiddels is mijn vriendin geweest en heeft geen coffee maar koffie bij me gedronken en de zakjes liggen midden op tafel, dus binnenkort ben ik ‘snachts weer stoned,loop ik wiebelend naar de wc en word ik weer verkreukeld wakker, maar voor een goed doel doen we alles. Laten we hopen dat het wat doet, je leest echt succes verhalen op internet.
Ik ga nog wel met vakantie over een paar weken, dan moet ik het slikken ervan onderbreken, laat ik het maar niet meenemen want Birdy komt mij niet redden, niet op Schiphol noch in Portugal!

Het was een zenuwachtige maar lieve week!
Inmiddels is m’n hempie gewassen en is het nu een vale gele vlek. Veel minder mooi. Denk toch dat ik ‘m gewoon aan kan, als ik geluk heb zit de vlek op de plek waar het eerste dichte knoopje begint. Dus… niks aan het handje!
‘En anders loop je maar wat harder’ zei mijn moeder altijd als er een ladder in je panty zat of je had een vlek ergens. Dus als je me onnatuurlijk hard ziet lopen dan weet je wat er aan de hand is!
Tot volgende week!
Liefs, xxx

Advertenties