Dat gevoel kende ik niet!

Deze week was gelukkig weer normaal qua zenuwen. Een soort van rust is wedergekeerd in mijn hoofd. Had ik eigenlijk niet verwacht, want de schrik zat er echt goed in vorige week, kwam ook omdat ik vermoeider was dan tijdens de chemoperiode, daar snapte ik niks van en verontruste me nog eens extra.
Maarrrr op zaterdagochtend werd ik nietsvermoedend wakker met een onbedwingbare behoefte om dingen die al eeuwen in mijn auto lagen, naar de stort en de kringloop te brengen;
Dat gevoel kende ik niet want ik had dat spul echt al maanden in mijn auto liggen maar als er iemand meereed gooide ik alles er weer uit zette het even snel ( altijd haast hè)schots en scheef in het halletje, dan ging er een hele tijd overheen voordat ik het terug in de auto zette zodat het weer ‘verzend klaar’lag.
Om 2 redenen gebeurde dat niet: 1 omdat ik makkelijk over troep heen kan stappen, er zit een deur tussen de hal en de kamer dus je hoeft je er niet aan te ergeren, en 2 alles is gauw te zwaar voor me, ben al heel snel totaal buiten adem. Ja dan gebeurt het dus niet.

Maar die ochtend was het anders dan anders wakker worden, heb daar geen gras over laten groeien en ben met een wagen volgeladen vertrokken. Wat lucht dat op zeg, als je de toelie eindelijk kwijt bent. Nog even naar de Gamma geweest om zekeringen te kopen want ik reed al meer dan een week rond zonder richtingaanwijzers; ik red me altijd wel met ongemakjes, moet gewoon extra goed opletten….linksaf is geen probleem ik steek mijn arm uit het raam en hoppa.
Maar rechtsaf is moeilijker, als iemand vlak achter me zit moet ik even doorrijden en diegene (n) van me afschudden, en opnieuw op komen zetten. Tot nu is dat nog niet voorgekomen. Maar ik ging dat varkentje wel even wassen door zekeringen te kopen en te kijken in het kastje welke er doorgebrand was.
Oké die dingen aangeschaft, kijken welke er duidelijk anders uitzag dan de ander. Ik moet eigenlijk in het meervoud praten, want de ruitensproeier deed het ook al een hele tijd niet. Helaas zag ik geen verschil in de zekeringen, dus wist bij god niet welke vervangen moest worden. Nog in het handboek opgezocht maar daar las ik hetzelfde als ik dacht: vervang de doorgebrande. Ondertussen, toen ik eenmaal thuis was, dacht ik: waar is dat zakje met zekeringen eigenlijk? Zoeken zoeken zoeken, nergens. Ooh die heb ik vast bij de kassa laten liggen. Het is bijna een week geleden en ben nog steeds niet teruggeweest.
Ik rij dus nog even door met zonder richtingaanwijzers.

Die dag ben ik nog behoorlijk actief gebleven, was enorm blij dat ik wat energie terug had gekregen want op een gegeven moment twijfelde ik er aan dat ik nog wat fitter zou worden.Ik ben heel ongeduldig en gun mezelf geen tijd om bij te komen van 6 maanden gif toegediend gekregen te hebben.
Maar de volgende dag was het weer hommeles; ik was behoorlijk moe. Goh, wat gek!
het is bij mij alles of niets, had de dag ervoor veel te veel gedaan.
Het werd weer het bekende bank liggen.
Maar maandag ging het gelukkig weer wat beter, alhoewel ik last van rug had al een paar dagen. Dinsdag maar eens gebeld naar de fysio en kon meteen de volgende dag terecht. Wat is dat toch prettig, de boel even los masseren! Bij het maken van een volgende afspraak, zei de therapeut: ‘train jij?’ Ik moest even denken wat hij daar mee bedoelde en antwoordde: ‘nee.’ ‘Wat vind je ervan om hier 1x in de week te trainen en thuis 2x in de week de oefeningen te doen?’
Ik moest lachen, want al jaren kom ik daar, als ik weer even opgelapt moet worden en dan zie ik de lokale oudjes die net een nieuwe heup, knie oid hebben gekregen een beetje zweetloos een apparaat ‘aaien.’ Was altijd blij dat ik daar niet tussen zat, want daar kreeg ik totaal geen energie van. Maar God straft niet onmiddellijk maar jaren later; Volgende week ben ik daar van de partij en ga ook ik apparaten aaien, want qua conditie ben ik denk ik wel tegen de 80.
Ben snel buiten adem, en hoest regelmatig vanwege die ene slechte long.
Heel benieuwd ben ik of de gym wat hipper is geworden met wat jongere mensen. We gaan het zien.

Ik weet echt niet wat me is overkomen afgelopen week: ik heb zelfs de tandarts gebeld. Ik ben zoooo geen fan van de tandarts. Maar ik dacht het moet moet moet! Ik was al schandalig 2 jaar niet geweest. Ik dacht, voordat ik er terecht kan, duurt ook wel ff maar nee hoor ik kon de volgende ochtend komen. Tja… had ik niet op gerekend maar laten we het maar doen, dan ben ik er ook van af.
Omdat ik 2 jaar niet geweest was, moesten er eerst foto’s gemaakt worden. Toen het meisje met de voorbereidingen bezig was vroeg ze me hoe het met me ging, ik vertelde dat ik net chemo’s had gehad ooh zei ze dan moet ik even aan de tandarts vragen of het verstandig is om foto’s te maken, ze loopt weg en ik blijf moederziel alleen achter in dat hokje en het voelde alsof ik in het ziekenhuis zat, het verbaasde me dat ik me er heel onprettig bij voelde, raar ik was maar bij de tandarts maar de associatie was heel sterk.
Natuurlijk mislukte er een foto, dus kreeg nog een keer zo’n geval in mijn mond.
Eenmaal bij de tandarts verwachtte ik een gesprek over het gebit wat totaal in verval aan het raken is maar het viel haar niet tegen,en in elk geval geen gaatjes! Wel terugtrekkend tandvlees en wat tandsteen. Een taak voor de mondhygenieste.
Bij het maken van die afspraak, kon ik pas in december terecht als ik bij degene wilde die me de vorige keer ook behandeld was. Toen dat voorstel gedaan werd, dacht ik dat er een grapje werd gemaakt maar dat bleek niet het geval. Dan maar bij iemand anders. September is het geworden. Ben blij dat ik weer bij de smoelendokter geweest ben.

En als kers op de taart heb ik eindelijk de voorraadkast, die wij 100 jaar geleden gebombardeerd hebben tot ‘computerhok’voor de kids, opgeruimd; Dat was de laatste jaren een escape geworden voor dingen waarvan ik even geen zin had om het netjes ergens op te bergen; dus hup de kast in, deur dicht niks aan de hand, niemand die het zag behalve als ik bijvoorbeeld een pen oid pakken moest en ik had iemand over de vloer, dan moest ik met mijn billen bloot, of zo snel mogelijk die pen pakken zonder dat iemand zag dat het een behoorlijk rommelhok was. Vreselijk! Wat kan een mens toch veel bewaren.
Ik was nog steeds in de opruim-mood dus heb me heel even kwaad gemaakt en klaar! Nu kan ik zelfs de deur open laten staan zonder enige gêne,dat voelt goed.
Morgen ga ik weer wat aanpakken, weet nu echt hoe het moet.
Ik zal volgende week eerlijk vertellen of ik deze koers ben blijven varen.

Het was in ieder geval een fijnere week dan vorige week!
Tot vrijdag!
liefss, xxx