Vlak voor de crash is hij uit de auto gesprongen!

QEn hoepppp….. weer een week weggepoetst! Naarmate de leeftijd vordert gaat de tijd sneller. Totdat we ‘stok’ zijn dan lijken de wijzers van de koekoeksklok ineens van lood. Maar in mijn geval is een week zonder ‘gezondheids ellende’ een cadeautje; je zult denken: ze is nu van de chemo af dus gaat ze zich toch alleen maar beter voelen? Dat is de bedoeling, maar ik heb het in mijn familie anders gezien, en dat zit op mijn netvlies gebrand en in mijn geheugen gegrift. Het verloopt bij iedereen anders, weet ik wel, maar toch…. de angst zit er goed in.


Ik heb het in mijn vorige blog al verteld dat er geen medicijnen meer voor me zijn maar mijn oncoloog zei laatst dat er wel weer chemo mogelijk is, maar pas over een maand of 6, het lichaam moet eerst herstellen. Ik wil eigenlijk helemaal geen chemo meer omdat het de gezonde cellen ook kapot maakt, maar dat hij dat zei gaf me moed. Als ik 2 september weer op controle moet, heb ik er al 2 maanden op zitten! Pappen en nathouden dus, rekken rekken en nog eens rekken! Sinds ik een kankerpatïent ben, heb ik mijn hoop gevestigd op een knappe kop uit Cincinnati, iemand die het wondermiddel uitvindt. Heb geen idee hoe ik daar aan kom, maar heb altijd het gevoel gehad dat in die stad iemand dag en nacht voor mij en natuurlijk voor alle andere patiënten bezig is.

Maarrrrr soms is iets veel dichter bij dan je denkt: 2 weken geleden belde iemand uit het dorp me, en zei dat ze een uur had rondgelopen met de vraag zal ik Tanja het wel of niet zeggen? Bemoei ik me niet teveel als ik haar bel? Gelukkig heeft zij voor wèl bellen gekozen, om te zeggen dat ze mijn blog over het knoeien met kurkuma had gelezen; dat bracht haar op het idee om mij met iemand anders uit het dorp, die ik ken maar niet vaak zie, in contact te brengen omdat zij met een professor samenwerkt die kurkuma heeft dat oplosbaar is in water. En daar zit ‘m de kneep, dat is bijzonder! Er wordt veel over dit kruid geschreven; het is een ontstekingsremmer en het geeft een enorme boost aan je immuunsysteem mits je het goede soort hebt, en dan moet je het eigenlijk ook nog met peper innemen voor de betere opname. Tot vorige week dacht ik dat ik daarmee goed zat, maar na een heel leuk gesprek bij mijn dorpsgenote, weet ik nu wat meer en heb ik druppels meegekregen om het uit te proberen; deze druppels schijnen veel beter op te worden genomen in het bloed.

Hier was ik al heel blij mee, maar kreeg er deze week nog een cadeautje bij:de prof zelf had er nog iets bij voor mij: PADDO’S! Ik schrok me een hoedje, zag me meteen hartstikke high door het leven gaan. Zeker in combinatie met mijn wietolie zag ik zeer onrustige tijden op me afkomen.
Maar het tegendeel schijnt waar te zijn; het zijn pillen waar de psychoactieve stof niet in zit.
Deze pillen samen met de druppels schijnt een prachtcombinatie te zijn; het zou maar zo de kankercellen bij mij kunnen verminderen. Deze prof heeft heel veel onderzoek ernaar gedaan, maar het is nog niet op de markt. Ik krijg dus een proefpakket! Deze man is niet zo maar iemand, heeft al veel op zijn naam staan, en is zo’n knappe kop alleen niet uit Sinnnsuhneddie.  Ik zeg: beter!

Ben heel benieuwd, hij heeft er goede resultaten mee, maar dat wil niet zeggen dat dat voor mij ook geldt. Dat is afwachten. Te mooi om waar te zijn denk ik omdat ik mezelf geen valse hoop wil geven.
Wat ik wel heel bijzonder vindt, dat het nu op mijn pad komt. Volgens mij heb ik het best vaak over het Universum. Het zou natuurlijk fantastisch zijn als het helpt, en als dat niet zo is dan heb ik pech.
Maar heb ik tenminste wat geprobeerd.
Ik zeg, sinds dat ik uitzaaiingen heb, dat ik met een auto op een muur afrijd alleen weet ik niet met hoeveel kilometer per uur; in het begin was het langzaam, maar nu gaat de auto een stuk sneller.
De arts heeft al die jaren achter het stuur gezeten met mij als bijrijder, proberend de ‘boot’ een beetje mee recht te houden met supplementen.
Nu de arts geen ‘snoepjes’ meer voor me heeft heb ik het gevoel dat hij vlak voor de crash uit de auto is gesprongen. Heel verstandig van hem, wist ook wel dat hij dat tegen die tijd zou gaan doen maar het voelt niet prettig.
Nu moet ik, al rijdend, proberen achter het stuur te kruipen en op welke manier dan ook de snelheid proberen te verminderen. Wil die muur gewoon voorlopig  niet tegenkomen.
Maak me niet kwaad, denk ik dan. Of misschien juist wel.
Ik heb inmiddels het gevoel dat het kruipen naar de bestuurdersstoel gelukt is. En ondertussen maar hopen dat we met het ‘toverspul’ van de prof de snelheid van het vehikel werkelijk flink kunnen vertragen. Misschien ga ik de bestuurdersstoel wel aan deze prof geven. Nieuwe chauffeur nieuwe kansen!
Ik houd jullie op de hoogte!

Vorige week had ik, heel fijn, de opruimeritus! Gelukkig deze week ook nog.
Gewoon op mijn gemakje dingen weggooien of opruimen. Ik blijf heel trots op mezelf; merk wel dat ik iedere keer tussendoor moet gaan zitten omdat ik hartstikke buiten adem ben.
Ik hoest veel, wat helaas geen verkoudheid is. Vorig jaar Codeïne pilletjes gekregen van de longarts, haast niet gebruikt, want hij zei bij het overhandigen van het recept en een herhaalrecept: ‘niet teveel nemen, want hoesten heeft een functie en als je er veel van neemt kun je een longontsteking ontwikkelen.’ Hij heeft me daarmee best bang gemaakt, dus ik hoest lekker door.

Vlgnde week ga ik met vakantie en dacht het herhaalrecept te gebruiken omdat de niet ingenomen pillen al een jaar oud waren.
Zegt de jongedame van de apotheek: ‘dit recept is verlopen, 7 juli is de geldigheid ervan verlopen, u moet een nieuw recept aanvragen.’
Terug naar huis fietsend, denk ik bij wie dan: bij mijn internist/oncoloog, bij de longarts waar ik vorig jaar slechts 1x geweest ben?
Maar beginnen te bellen naar mijn ‘eigen poli'( interne geneeskunde) althans zo voelt het na 9 jaar, die meisjes zijn altijd heel lief voor me.

Had me voorgenomen geen wollig verhaal op te hangen, want daar ben ik heel goed in; je moet vaak heel goed luisteren wat ik nou eigenlijk zeggen wil, ik schiet onderweg zoveel zijwegen in, waar niemand op zit te wachten en tegenwoordig kan ik me verschuilen achter mijn chemobrein, dan hebben we het nog niet eens over de leeftijd!
Het werd dus wèl een onsamenhangend verhaal en toen ik klaar was zei de vakantie assistente heel droog: dat kunt u bij uw huisarts vragen. Zo’n eenvoudige oplossing had ik niet verwacht, maar wel heel prima.
Toen ik de pilletjes had opgehaald, stond er op het etiket 1 pil van 10 mg per dag, de bijsluiter uit het doosje gefrunnikt want ik herinnerde me nog van vorig jaar dat daar wat anders stond; en jawel hoor: elke 4-6 uur 10 of 20 mg nemen tot een max van 120, zo nodig verhogen tot een max van 240mg per dag. Snap jij het?
Ik dacht moet ik even bellen naar de oncologisch assistente die elke werkdag van half 9 tot half 10 bereikbaar is, maar ik ben het vanmorgen vergeten. Nu is het weekend.
Zo belangrijk is het nou ook weer niet.

Het was weer een lieve week en misschien wel een hele belangrijke week!
Tot volgende week vrijdag!
Liefs, Tanja