‘Ja, zei ze lachend, en de coke!’

De titel op de site waar deze blogs te lezen zijn, klopt niet meer: OVER HET WEL EN WEE VAN EEN DIKKE VIJFTIGER!
Ben afgelopen zaterdag 60 geworden, dus moet dat even aanpassen en wel zó, dat mensen niet afhaken bij het zien van die titel.

IK zou mijn verjaardag in Knokke gaan vieren met mijn familie; heerlijk, lekker ’s avonds op de boulevard eten en daarna naar de grote vuurwerkshow kijken. Wie doet mij wat?!
Maar gaandeweg de week, bleken de Golden Boys ( neef en echtgenoot) grieperig en super verkouden te zijn, voor mij niet heel fijn, dus door dit dolle vooruitzicht moest helaas een streep.
Wat gaan we dan doen? Ik dacht aan een dagje sauna met de meisjes, wel in badpak want de meisjes willen niet tussen al die bloteriken.
Gelukkig was er ééntje, redelijk in de buurt, die de degelijke saunaliefhebber op deze dag met open armen wilde ontvangen.

Duss….geregeld! We gingen een ontspannen daggie tegemoet.
De avond ervoor had ik ze gevraagd of ze lekkere grote handdoeken hadden, want ik had ze anders wel voor hen. Hadden ze niet nodig. Ik moest die handdoeken nog wel wassen, lagen namelijk al een tijdje in de wasmand te liggen.
Voordat ik slapen ging, de wasmachine in gedaan en morgenvroeg, terwijl ik douche, de droogtrommel in dan is het allemaal weer nèt op tijd klaar. Dus de volgende ochtend met de gewassen haffel naar de droogtrommel in de bijkeuken; druk op de startknop die helaas niet deed wat ik wilde: ik kreeg de knop slechts half ingedrukt èn het beestje deed het alleen als ik mijn vinger er op hield.
Een aantal keren geprobeerd door te drukken, maar zonder succes. Ik dacht, ik kan hier toch niet de hele tijd blijven staan met mijn vinger op die knop, maar ja ik wil die handdoeken wèl meenemen; kreeg een beetje paniek; waarom moest dat nou toch weer allemaal op het aller- allerlaatste moment? Inmiddels 60 zijn en het nog niet geleerd hebben. Vermoeiend!

Eens moest er natuurlijk iets fout gaan met deze machine van 30 lentes jong; heb een golfstok gepakt om tussen de knop en de ijskast er tegenover te zetten, ging ook niet zoals ik wilde, dan nog maar een keer met mijn hand proberen. En ja hoor, de knop bleef hangen en de machine draaide weer als vanouds. Nu maar hopen dat ik ‘m dadelijk open krijg.
Ondertussen zag ik dat de tijd niet stil had gestaan, dus ik moest ‘spoeien’ ,
(opschieten op z’n Brabants). Eenmaal gedoucht, gauw kijken of de badlakens droog waren. Nee dus, helaas nog behoorlijk vochtig. De extra handdoeken eruit gehaald en maar hopen dat mijn eigen wel op tijd droog te krijgen waren.
Gauw het deurtje weer dicht: tig keer proberen en ja hoor, gelukkig , ik kreeg de knop weer ingedrukt. ‘Even nog knallen droogtrommeltje! Kom op, je kan het!’
Qua tijd, ben ik op het scherpst van de snede vertrokken, met handdoeken die net droog genoeg waren. en die voor de kinderen bedoeld waren, thuis gelaten.

Eenmaal binnen moest ik enorm wennen aan die aangeklede mensen, maar al vrij snel vond ik het eigenlijk heerlijk; geen last vandaag van rondslingerende lappen vlees. Wat klinkt dat smakelijk hè?!
En toen bleek dat ik totaal geen last had van het badpak tijdens opgietingen, vond ik het eigenlijk prettiger dan in je nixje, want preuts blijf ik altijd een beetje.
Sauna-bie ben ik denk ik!
Het was een heerlijke dag; was nog niet eerder met de kids naar de sauna geweest maar ik vond het fantastisch! Voor herhaling vatbaar! Zo gezellig en relaxed!
‘S avonds uit eten geweest! Wat een fijne dag!

De volgende dag, was weer een relaxdag , had niks op de planning staan maar aangezien ik de volgende dag naar Portugal zou vertrekken hoefde ik alleen maar in te pakken.
De hele dag de tijd om het gestreken spul uit de kast te halen, en in mn koffer te doen. Appeltje eitje voor mij, omdat ik normaal op het allerlaatste moment dingen moet wassen en strijken; vaak moet ik het vochtig strijken of in de koffer doen, omdat ik de tijd niet heb om het te laten drogen. Deze keer had ik enorme tijdswinst dus.
Het is toch vreselijk, story of my life als je de tekst hierboven hebt gelezen. Neem ik ooit weleens iets droog mee?
Ik dacht echt dat ik ’s middags gepakt en gezakt zou zijn; maar het werd duidelijk dat het niet gaat om wat ik allemaal nog moet doen, maar dat ik de tijd neem die er voor staat.
Ik kon maar niet kiezen wat ik mee zou nemen, dat het niet teveel moest zijn was wel mijn streven. Er lagen van allerlei stapeltjes op het bed maar dat was echt teveel. Ja, wat laat je dan thuis?
Op dat moment vind ik dat zo’n groot probleem, alsof ik het voor het eerst doe, wetend dat het altijd oké is. Nou èn! Zeggen wij altijd bij alles wat fout gaat in de familie. Er zit altijd wel iets goeds tussen en dan doe je dat maar steeds aan, wassen, het droogt binnen een kwartier dus hoppaa!
Het is gelukt, echt weer op het scheiden van de mart ging de koffer pas dicht, ik zou er aan gewend moeten zijn na al die jaren, maar ik ken mijzelf slecht.
Naarmate ik ouder word, ben ik wel steeds nerveuzer voor vertrek: of ik mijn paspoort wel bij me heb, mijn telefoon met mijn Wallet waar mijn boardingpass in zit.
Heb altijd de angst dat ik op Schiphol sta zonder paspoort, gelukkig is dat nog niet gebeurd.

Maarrr nu zit ik lekker in Portugal met mijn kids bij vrienden! Zoo heerlijk: wakker worden, met je kopje thee op je ligbed aan het zwembad langzaam wakker worden, ontbijten en dan echt gaan leggen; ik zoek wel steeds de schaduw op want het is hier goed heite.
In Nederland is het ook mooi weer hoor ik, maar aan het leven hier kan ik heel goed wennen; we zijn met z’n achten, iedereen doet waar hij of zij zin heeft, En ’s avonds eten aan het strand, afgewisseld met thuis bbq-en. Er wordt veel gelachen door jong en oud aan tafel.
Ik denk dat filmsterren, leden van het koninklijk huis enz,  zulke vakanties vieren en ikke! In totale afzondering de dag doorbrengen en ’s avonds het gewoel in. Cool toch!?
En thuis ben ik weer Assepoester.

Helaas kon ik de paddo-pillen van de Tjechische prof niet mee op reis nemen omdat ze zaterdag niet in mijn brievenbus zaten; Hij had gezegd dat ik er wel mee door de douane kon; ik vertrouwde hem wel maar zag mezelf toch opgepakt, in het cachot gestopt worden en mijn blog vanaf een verrassend adres versturen. Ik heb het, jammergenoeg, niet uit kunnen proberen.
Toch was mijn tas op een ‘zijweg’ gezet bij security, omdat ik mijn laptop er vergeten uit te halen was. Het meisje ging er met een soort stijltang overheen, deed daarna een papiertje,die er ertussen hing, in een apparaat; ik vertelde dat ik veel naar het programma Border Security kijk, en dat ik het zo spannend vind of er dan cocaïne op het scherm komt te staan.
Maar nu gebeurde hier, kon me niet voorstellen dat dat bij mij ook het geval ging zijn. Gelukkig niet!  Mijn dochter reisde met me mee, kwam aangelopen en vroeg wat er aan de hand was ik zei: ‘mijn laptop’
‘Ja’, zei het meisje lachend, ‘en de coke!’ ‘Ooh is dat alles?’ zei mijn dochter!
Ik kijk het leuke deerntje verbaasd en vrolijk aan, vertel haar dat ik meer dan 30 jaar geleden als grondstewardess heb gewerkt en wij dit soort grapjes absoluut niet mochten maken.
‘Ik ook niet, maar ik dacht dat u het wel hebben kon!’
Zeker! Ik moest hartstikke lachen en vond het een reuze compliment dat ze dat grapje bij mij maakte; maar wat voor gezicht heb ik dan, dat ze ziet dat ik dat leuk vindt?

Als ik thuiskom, hoop ik de pillen wel te vinden zodat ik ze direct gebruiken kan. Het schijnt dat je al binnen een paar dagen effect merkt. Nu maar hopen hopen hopen!
Het zou een enorm cadeau zijn als het werkt en een dikke teleurstelling als het niet werkt.
Spannend weer.
Maandag 2 sept. afspraak bij mijn oncoloog,  een check-up van mijn bloed.
Ik houd jullie op de hoogte!

Het was, en is nog steeds een mooie lieve week! Ik ga nog even door met genieten hier.
Tot volgende week!
Fijn weekend! liefs xxx