Ben net een oud mannetje, het is nog niet veel èn het is grijs maar het groeit tenminste weer!

En wat vond ik bij het openen van de voordeur, toen ik thuiskwam?
DE PILLEN!!! YESSS!
Vanochtend de eerste genomen! Ben zooo benieuwd wat me dit brengen gaat.

Het waren heerlijke 10 dagen! Merk wel dat ik stress heb om op tijd in het vliegtuig te zitten. Ik zou het toch na zoveel jaar moeten weten, dat je helemaal niks nodig hebt behalve paspoort en geld, maar nee hoor, alles moet mee en volgens mij ben ik niet de enige.
In mijn geval wilde ik ook nog een extra pruik mee ( ben inmiddels in het bezit van 3 stuks, ja dat krijg je als je vaak chemo hebt): eentje voor het zwemmen en eentje voor op ‘het droge’. Achteraf heb ik gewoon zonder dat ding gezwommen omdat mijn gezelschap dat totaal geen probleem vond.
Bij het inpakken had ik het haarwerk, zoals dat officieel heet, in mijn lege handtas gedaan en zo in de koffer gestopt; ik gebruikte nl een rugzak als handbagage; ik sjouw al jaren met een Eastpack van één van de kids van de middelbare school.  Ziet er volgens mij niet uit, een zestiger met zo’n ding maar het is wel verdomde handig nu ik zo snel buiten adem ben. Ik moest wel denken aan diegene op Schiphol die op een scherm zit te kijken wat er zoal in de ingecheckte koffers zit; Maar ach, ze zullen wel gekkere dingen zien dan een pruik.

Eenmaal aangekomen in de Algarve, ben ik natuurlijk mijn koffer niet meteen uit gaan pakken, maar op een ligbed neergestreken aan het zwembad.
Ooh wat is dat lekker!
’s Avonds zijn we gezellig uit eten gegaan, handtas mee: dingen ingegooid die ik nodig had. Halverwege de avond wilde ik iets uit mijn tas pakken…….toen ik iets heel haaarigs voelde, huh wat is dat? Niet vergeten, ik ben heel erg vergeetachtig hè!
Opeens realiseerde ik me dat die pruik daar nog in zat. Ik moest lachen in mezelf, maar wel zó dat de anderen het meekregen.
Ze keken me vragend aan, zo van kom maar met je verhaal en toen moest ik wel vertellen dat ik dat ding vergeten was eruit te halen; ik had ‘m er nl. ingestopt omdat, voor mijn gevoel, het ietsje netter was ‘m op te bergen, dan plompverloren bovenop in de koffer leggen. Zoiets als je bh onder je kleding doen, als je alles over een stoel gooit ipv zichtbaar bovenop, maar dan anders.
Ik was eigenlijk nog maar ‘koud’ binnen, of het gezelschap kende me weer, pfff, ze kennen me al meer dan 45 jaar.
Wat zou het toch makkelijk zijn, als je je haar, net als bij het speelgoed: Play-Doh Kapsalon, ter plekke kan laten groeien; kennen jullie dat? Een poppetje met gaatjes in het hoofd waar je klei in het lijf stopt en als je ergens op drukt komt het ‘haar’ eruit, je kan het zo lang maken als je wil en de kleur of meerdere kleuren bepalen.
Ik moet echt maanden wachten; Ben nu net een oud mannetje: het is niet veel, èn het is grijs, maar het groeit tenminste weer!

De volgende ochtend begon het echte liggen! Ik had mijn fysiotherapeut beloofd dat ik elke dag zou gaan wandelen, kijken of ik het rondje steeds wat groter zou kunnen maken; maar er kwam een kink in de kabel, misschien kwam me dat ook wel goed uit:
Ik trok een ijzeren hek achter me dicht, en dat deed ik iets te wild zodat het hek tegen mijn hiel aan klapte. Shoot, dat deed pijn, vel los.
Kon, ondanks een pleister , alleen maar slippers aan.
Dus het plan om de komende dagen te ‘trainen’ viel in duigen. Ik was daar niet echt rouwig om.

En dan alle dagen zó lui zijn, dat het verzetten van je rugleuning, en een paar keer per dag  je ‘bed’ verrollen naar een schaduwplek een enorm karwei is. Ik was zelfs zo lui, dat ik op een gegeven moment vroeg of de tegels erg heet waren, in plaats van op te staan en het zelf te ondervinden. Zo kan die wel weer!
Dit is me de hele vakantie heel goed bevallen.

Totdat de avond kwam dat ik mijn koffer weer moest gaan inpakken helaas. Ik had iets breekbaars bij me en wilde dat niet in mijn rugzak meesjouwen dus moest het heel zorgvuldig in de koffer ingepakt worden; eerst een bescheiden zachte bodem van kleding maken, dat ding erop zetten, en bovenop flink wat kleding storten zodat het, onderweg, niet aan diggelen zou gaan. Toen ik klaar was en ik de beide helften tegen elkaar wilde klappen om ‘m vervolgens te sluiten, zag ik dat de meeste bescherming onder dat ding had gemoeten in plaats van bovenop, omdat die onderkant aan de buitenkant zat, en de bovenkant zat in het midden,  prima beschermd.
Dus mijn georganiseerd ingepakte koffer moest weer ‘door de war’.

Het doet mij denken aan mijn allereerste jaar dat ik niet meer in Sinterklaas geloofde; ik  mocht meedoen met lootjes trekken, wat heel spannend was. Voor wie ga ik een surprise maken? Het was voor mijn vader! Niet de makkelijkste persoon qua cadeau en gedicht maar het voornaamste was dat ik me groot voelde.
Ik had bedacht een cadeau in kranten te rollen, en op ieder vel stond een andere naam , dus men moest het elke keer doorgeven en dan zou het uiteindelijk bij mijn vader terecht komen, jullie kennen deze ongelofelijk originele truc vast wel.
Helaas pindakaas, ik begón bij mijn vader en daarna heeft hij zijn cadeau niet meer in de handen gekregen. Ik moest tegen de laatste persoon ( mijn zus) zeggen dat het cadeau niet voor haar was, daardoor maakte ik mijzelf bekend. Iedereen wist dat natuurlijk allang, want mijn surprise was nou niet om over naar huis te schrijven; ik dacht dat ik al een hele stoere ‘pik’ was, maar eigenlijk deed ik gewoon voor spek en bonen mee.
Het was wel lachwekkend terwijl ik het helemaal niet leuk vond dat het fout was gegaan.

Aanstaande maandag de uitslag van mijn bloed, ben echt heel benieuwd of ‘de nare beestjes’ huisgehouden hebben de laatste weken; af en toe hoest ik minutenlang achter elkaar en dan weer een paar uur niet. Het komt soms zo out of the blue, ben ook behoorlijk kortademig maar het is volgens mij allemaal niet heel veel erger geworden dan vorige maand. We gaan het horen!
’s Middags heb ik een interview met de manager Marketing & Communicatie van het Deventer Ziekenhuis over ervaringen van: samen beslissen met je arts. Het is de bedoeling dat dat naar ‘buiten’ gaat. Weet niet precies hoe het in z’n werk gaat, maar het lijkt me niet nodig om speciaal hiervoor naar de schoonheidsspecialiste, manicure en pedicure te gaan.
Jullie horen volgende week hoe het was.

Het was weer een hele hele lieve week! Hoop echt dat er nog velen volgen!
Tot volgende week vrijdag!
liefs, xxx